The Smiths - Hatful of Hollow (1984)

lennon Toch wel. De nummers die hier dubbelen met het debuut zijn hier afwijkend en de nummers die alleen hierop staan zijn essentieel. Koop in elk geval naast wat je al hebt The Queen is Dead en Strangeways.. en ook Louder Than Bombs en hou wat je al hebt. Dan heb je het belangrijkste wel.

En vergeet Louder than Bombs niet...... toch echt wel mijn favoriet samen met Strangeways, verzamelaar of niet.

Ik ga eerst die 3 luisteren en genieten. Want ik vind t echt heerlijke muziek. Omdat ik net begin weet ik niet of ik meteen waarde hecht aan andere versies enzo. Maar een nummer als How soon is now, op welk reguliere album staat dat? Die vind ik echt geniaal namelijk.

Geen eentje, het is later wel op de cd versie van Meat is Murder toegevoegd.

Daar heb je dus een reden om dit album te houden . alleen single geweest dus?

Ja, klopt. In 1984 zelfs een b-kant van William It Was Really Nothing (aldus wiki), maar in 1985 a-kant. Kwam niet eens zo heel hoog in de charts terecht.

Deze Morrissey tour zingt hij het vaak maar in Utrecht helaas niet (gelukkig wel mee kunnen maken in Rotterdam 2009).
Hij treedt weer op in NL dus misschien moet je dat maar overwegen (Groningen 15 dec. en Tilburg 16 dec.).

Gezien zijn ziekte weet je maar nooit of dit de laatste mogelijkheid is.

Nooit geweten, maar de titel van Heaven Knows I'm Miserable Now is gebaseerd op een liedje van Morrissey's grote helding Sandie:

Sandie Shaw - Heaven Knows I'm Missing Him Now - YouTube

Geen slechte verzamelaar, maar ik heb toch Louder Than Bombs staan i.p.v. deze. Voor die paar andere versies van nummers die op reguliere albums staan doe ik het niet. Wel een erg rommelige discografie, die van The Smiths. De muziek blijft heerlijk. Favorieten hier zijn Still Ill en This Charming Man, How Soon Is Now? vind ik super als ik in de juiste sfeer ben. Zal toch altijd eerder een regulier album opzetten dan deze.

Na veel twijfelen, deze dan toch maar aangeschaft. Uiteindelijk is het toch wel een essentiële verzamelaar, alleen om 'Handsome Devil' al. Ik heb de dubbele verzamelaar 'The Sound of the Smiths' en daar staat enkel een live-versie op van dat nummer.

Wel blijf ik dit hun 'minste' album vinden, vooral de John Peel-uitvoering van 'This Charming Man' vind ik niet zo geslaagd, zeker als je de 'gewone' uitvoering gewend bent.

Mooist verzamel lp ooit gemaakt van een band, beter dan welke studio lp van ze dan ook.
De "blauwe" van the Smiths zoals we m altijd noemen.
Bijzondere herinneringen aan
"all the alcoholic afternoons"

Dit blijft voor mij het allerbeste album ooit gemaakt. Nu denk ik precies 10 jaar geleden kocht ik het als 15 jarige puber. Mijn introductie tot de Smiths en Morrissey. Soundtrack van mijn tienerjaren en in de overgang naar de volwassenheid. Morrissey leek soms de enige te zijn die mij begreep hoe ik me voelde. Nog steeds zet ik het regelmatig op, en het zal me waarschijnlijk nooit gaan vervelen.

Don't forget the songs that made you smile, and the songs that made you cry

Bij nader inzien mijn favoriete album van The Smiths, waar dat jarenlang The Queen Is Dead was. Hier staan gewoon 16 van de aller allerbeste nummers op en geen enkel minder nummer in tegenstelling tot hun studioalbums. Favorieten zijn erg moeilijk aan te vinken maar heb nu This Charming Man, Still Ill, Reel Around the Fountain en Please Please Let Me Get What I Want (wat een song in slechts 1 minuut en 50 seconden). Op nummer 3 in mijn top 10.

Puike verzamelaar met ijzersterke live-opnames en inderdaad essentiële singles en B-kanten. The Smiths hebben maar kort bestaan, maar tijdens dat korte bestaan eigenlijk continu gepiekt, naar mijn bescheiden mening.

De spanning tussen de dartelende composities en gitaarlijntjes van Johnny Marr en het bijna ziekelijke, tot hoge kunst opgewaardeerde zelfmedelijden van Mozz vormde de ijzersterke formule van deze groep.

Hatful Of Hollow is essentieel, net als de reguliere albums en de verzamelaars The World Won't Listen en Louder Than Bombs. Live-album Rank is leuk, maar iets minder essentieel voor mij.

Waarom deze zo essentieel is? Ten eerste de rauwe, energieke live-uitvoeringen van met name de nummers van het debuut. Die krijgen eindelijk de behandeling en uitvoering die ze verdienen. Dan natuurlijk de ijzersterke resem non-album singles en hun even sterke B-kanten. Veel daarvan vind je ook terug op Louder Than Bombs, maar hier met een iets beter geluid, althans bij mijn versie.

Heel veel mooie herinneringen aan deze, maar ook de andere platen van The Smiths. Komt nog regelmatig mijn kast uit.

Naar aanleiding van de nakende Musicmeter Top-1000 nog een keer alle albums van The Smiths volledig aan het luisteren, was toch alweer een tijdje geleden.
Ik zie geen enkele reden om hier geen 5* aan te geven. Echt elk nummer is raak. Unieke band.

Ik zat een tijdje te twijfelen of The Smiths eigenlijk nog wel een eerste plek in mijn top10 verdiende, maar nu ik dit album weer helemaal beluister besef ik hoe belachelijk die twijfel was.

Een methodische twijfel is verre van belachelijk.

Dit album weer eens beluisterd. De band moet je echt in de tijd zien. De Thatcher-periode (1979-1990) riep onder de jongeren veel weerstand op. Uiteraard in maatschappelijk opzicht, maar ook in de muziek. Eerst een korte fase van de punk, een verzet tegen de mastodonten in de muziek destijds: niet alleen de ingewikkelde en toen ineens als pompeus ervaren bands als Pink Floyd en Genesis moeten eraan geloven, maar ook bands als Led Zeppelin en the Who waren eveneens not-done.

Overigens was de punk-periode kort en hevig maar ook beperkt qua omvang. Het beperkte zich tot een kleine groep in vooral Groot-Brittannië. Vergeet niet dat de disco-scene in dezelfde jaren tot grote (ook commerciële) hoogte kwam (Saturday Night Fever, weet u nog?).

En hoewel kleinschalig en vooral een teken van symbolisch verzet, heeft de punk zeer grote impact gehad. Talloze jongeren in de westerse wereld kwamen er toen achter dat je geen conservatorium hoeft te hebben gestudeerd. Twee akkoorden is genoeg om je hart en ziel tot uitdrukking te brengen. Teksten kregen (weer!) persoonlijke en maatschappelijke relevantie, songs waren korter, eenvoudiger en puntiger.

Dus eind jaren zeventig en begin tachtiger jaren ontstond er een stortvloed aan nieuwe bandjes en artiesten (destijds noemde men dit new wave), waar - zeker achteraf gezien - de Smiths een van de allergrootsten was, zo niet de grootste. En dit album brengt dit het beste tot uiting. Johnny Marr's talent was direct duidelijk, maar de ritmesectie is beperkt qua muzikaliteit. De productie 'kan beter' en Morrissey had duidelijk nooit een zangles gevolgd.

Maar god, wat zijn de songs nog altijd fantastisch: Vol leven, energiek en puntig. En de teksten zijn betekenisvol, niet alleen voor pubers in een 'coming-of-age'-periode, maar nu nog altijd. Iedereen vindt zich wel eens zielig en beklagenswaardig, maar durft dit zelden te uiten, en zo ja, dan alleen maar in een intieme relatie. Maar Morrissey? Die doet dat gewoon en was ook op de bühne niet vies om dit ook visueel te uiten.

Wat blijkt na al die jaren? Naast het geschetste muziek-historisch belang, heeft deze muziek nog altijd dezelfde betekenis als destijds. En dat is echt knap!

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Grote band op deze website. Volgens is het nummer How Soon Is Now dat hier op staat ook een groot MuMeLadder favoriet hier. Ik weet niet waarom, maar ik kan prima luisteren naar dit soort muziek. Het doet me echter helemaal niks. De zanger heeft naar mijn smaak teveel de aardappel in de keel en muzikaal gaat het prima zonder dat ik er echt getriggerd door wordt. De enige twee nummers die mij misschien nog net iets meer doen zijn Heaven Knows I’m Miserable Now en How Soon is Now?

Ook voor het eerst geluisterd. How Soon Is Now? ken ik natuurlijk al, ook van de MuMeladder. De rest zegt me niet echt iets, al zal ik bepaalde zaken al gehoord hebben uit het debuutalbum, maar niets is me blijkbaar echt bijgebleven. Het probleem met The Smiths is dat het nergens offensief klinkt. Het luistert aardig weg, maar het pakt / beklijft ook niet echt. Ik kan niet echt goed aanduiden waaraan dat ligt of waarom. How Soon Is Now? vind ik echter wel een uitstekend nummer, maar het duurt voor mij wat te lang. Wel vind ik de stem goed en kan ik het soms snelle tempo wel waarderen.

Ook al vind ik 4 studioalbums allemaal erg goed, toch draai ik veel vaker deze Hatful of Hollow, direct daarna gevolgd door The world Won't Listen.

Beetje gek, daar ik bij verreweg de meeste artiesten/bands de voorkeur geef aan de reguliere albums, en niet de verzamelaars. Maar ja: de uitzondering bevestigt de regel.

Met deze twee verzamelaars heb je naar mijn mening een geweldig totaal inzicht in de muziek van deze unieke band.

Nee, daarvoor moet je alles hebben wat ze hebben uitgebracht.

The Smiths zal nooit oud worden, deze 'LP' (eerder een mix toch?) is altijd bij me gebleven, met als uitblinker 'How Soon Is Now?'

Oud niet, maar ze gaan wel dood, net als de koningin. R.I.P. Andy...

Eindelijk heb ik gisteren How soon is now? live mogen aanschouwen. In 2015 speelde hij m niet, en het duurde dus 10 jaar voor ik de herkansing kreeg,

Mede de reden dat ik nu de plaat dus weer heb opliggen. Voor een verzameling is dit echt wel een heel sterke plaat. Inmiddels luister ik hun / zijn muziek nu pas ruim 10 jaar echt intensiever, en er zijn momenten dat ik er helemaal klaar mee ben, maar nu is de liefde weer aangeslingerd.

How soon is now op repeat vandaag!