Air - Talkie Walkie (2004)

Heerlijke relaxplaat! Dat eindnummer van Lost in Translation is zóó mooi, daar krijg ik helemaal kippenvel van! Verder zijn Run, Universal Traveller, Mike Mills en Cherry Blossom Girls hele goeie nummers. De andere nummers spreken mij in mindere mate aan. Ga 'm nog eens een paar maal luisteren, misschien dat ie toch wat meer moet groeien.

Vooralsnog 3,5*

Een cd waar je heel gemakkelijk doorheen luistert vind ik, en dat is hier positief bedoeld, deze cd 'vliegt' haast voorbij zonder ook maar één moment te vervelen. Leuk als tussendoortje maar ook niet meer, schommelt daardoor ook tussen 3,5 - 4.

Cherry Blossom Girl, Surfing on a Rocket, Alpha Beta Gaga en in mindere mate Mike Mills zijn mijn favorieten. Ik geef deze dus met plezier 3,5 sterren.

Dit is een HEEL traag album. Te traag in mijn oren. Heb liever Moon Safari of Premier Symptomes.

Op de opener en Another Day na echt een sterk album... Met als absolute topper Biological (en mindere mate Cherry Blossom Girl). Omhoog naar 4 sterren, vooral vanwege het grote scala aan originele nummers...

Na lange tijd terug beluisterd. En ik vind hem nog een tikkeltje beter dan Moon Safari, wat ook al geen misse plaat is.
Vooral Mike Mills, Cherry BLossom Girl en Alpha Beta Gaga springen eruit voor mij.
Wat is er mis met Venus, frankvankesteren, ik vind dat een prima opener.
Ik vind Biological eerder een vullertje, maar da zit op het eind, dus daar maal ik niet om, dit is een geslaagd album, prima.

Dit zou wel eens de beste van Air kunnen zijn als je het mij vraagt.

Moon Safari is het beste van Air als je het mij vraagt.

Heerlijke relaxte plaat van Air.
Toppers vind ik Cherry Blossom Girl , Mike Mills & Biological.
Zowel gisteren als vandaag in de auto opgezet en dat werkt dermate ontspannend dat je moet uitkijken niet de berm in te rijden.
Zojuist nogmaals op koptelefoon beluisterd en tot de slotconclusie gekomen dat dit album wat mij betreft kan wedijveren met Moon Safari.

Wat een geweldige plaat. Hij spreekt me zo op het eerste gehoor meer aan dan Moon Safari zelfs. Ik kon Alone in Kyoto al een hele tijd. De rest hoor ik nu voor het eerst. Stuk voor stuk relaxte deuntjes met aanstekelijke melodieën en soms hele leuke teksten (Universal Traveller). Alone in Kyoto blijft voorlopig nog even favoriet, maar Cherry Blossom Girl, Mike Mills, Surfin on a Rock (zeggen ze nou "Rocket" in het refrein?) en Alpha Beta Gaga bomen nu al dicht in de buurt!

Eh...

Oh, haha, dat krijg je van downloaden he? Mijn track nr 6 staat aangeduid als Surfing on a Rock. -_-''

Hier begon Air een matig aftreksel van zichzelf te worden

Alleen Alpha-beta-gaga is geweldig. Dat melige fluitje doet het hem.

Ik vind de afsluiter het beste nummer. Alone in Kyoto

Dit is een album dat het echt moet hebben van z'n subtiliteit en als gevolg daar van dus ook misschien wat meer luisteraandacht vereist. Ik werd zo juist geraakt door de schoonheid van de track Run met die zachte zwevende stemmen die als grondje dienen.

Dit album kent zeer mooie sfeervolle nummers afgewisseld door enkele zeer matige nummers en dat maakt het voor mij extra moeilijk dit album op de juiste waarde te schatten. Prachtig en sfeervol zijn imo "Mike Mills" en "Alone in Kyoto" die zich moeiteloos kunnen meten met het beste werk op "Moon Safari". Vandaar dat ik dit album toch nog 4 sterren geef.

4,0*

air..tja gewoon het einde . dit luister ik over 30 jaar nog . nooit verveeld het .
deze jongens weten precies waar ze mee bezig zijn . invloeden hebben ze natuurlijk wie niet?
zelfs de beatles of elvis presley hadden toch hun voorbeelden? niemand begint met iets totaal nieuws . je kunt er niets aan toevoegen of afhalen . wat mij betreft volmaakt !!!!!

Geinig dat deze zoveel minder gewaardeerd wordt dan Moon Safari. Het is ook in mijn ogen ietsjes minder, maar zeker wederom een parel van een plaat! Wellicht omdat het allemaal net wat trager is? Nummers als met name Run (nondeju!!), Venus, Alone in Kyoto en Alpha Beta Gaga zijn puur genieten..

4*

Run en Alone in Kyoto zijn geweldig maar er staan ook een paar mindere nummers op zoals Alpha Beta Gaga. Ik mis de dromerige vrouwenstem van het debuut ook. Toch heeft de plaat als geheel nog steeds een dromerige sfeer. Lekker voor af en toe.

3,5*

Schitterend album, met Venus en Alpha Beta Gaga op kop!

Uiteindelijk een te wisselvallige plaat om zich te meten met het debuut. Enkele zeer fijne tracks zoals Cherry Blossom Girl, Universal Traveller, Surfing on a Rocket en het machtig mooie Alone in Kyoto. De plaat ademt nog iets meer rust als Moon Safari wat ik wel waardeer. Helaas is een aantal nummers van een dergelijke inspiratieloze aard dat ik er na vele luisterpogingen nog steeds niets mee kan. Hier reken ik Run, Another Day en Biological onder, en in mindere mate ook Venus. Toch wel jammer want je hoort dat er op deze momentopname nog altijd veel potentie zit in Air.

Mijn eerste kennismaking met dit album was opvallend. Het klonk allemaal zo bekend. Alpha Beta Gamma, Surfing on a Rocket, ik moet die nummers eerder hebben gehoord! Ik zou alleen niet weten waar. Ik liet ze mijn ouders horen, maar voor hen was het onbekend. Hitje? Valt ook wel mee.

In ieder geval was het een fijne kennismaking. Na Moon Safari had ik Air toch al enigszins opgegeven als 'aardig', maar dit vind ik van een andere categorie. Waar ik Moon Safari al snel wat zeikerig begon te vinden, staat dit vol met vaak subtiele ontspannende liedjes die (voor mij in ieder geval) langer leuk blijven.

Ik kom niet door de plaat heen. Vooral de vervormde stemmen vind ik storend. Wel enkele mooie nummers.

Moon Safari kocht ik, net als vele anderen, bij uitkomst. Vond ik een uiterst vermakelijke plaat met relaxte melodieën . Maar zoals bij wel meer bands ben ik nooit achter de rest van hun oeuvre aangegaan. Bang voor herhaling, of zo, ik weet niet. Maar dit Talkie Walkie blijkt echt een toffe plaat te zijn, sterker nog, een tikkie leuker dan het debuut wat mij betreft.

Het heeft een coherent (kalm) geluid, maar ik vind het zeker niet saai. Hooguit wat schetsmatiger. Da's niet erg, als grote fan van Lost in Translation (mij dunkt één van de beste films ooit) vind ik het slot bijvoorbeeld geweldig. Maar ja, ik houd het ook nooit droog bij het slot van die film.

Ook herbergt het album het leukste Air-nummer dat ik ken: Alpha Beta Gamma, met een onweerstaanbaar fluitje, het is meerdere keren opgemerkt, maar het is ook echt zo.
Kortom, leuk album dus!

Eigenlijk ook wel een sterk album van Air

Het zit heel erg aan de rustige kant maar bijna alle songs en geluiden zitten hier goed.
Ook afsluiter Alone in Kyoto is een pareltje

Jarenlang heb ik deze band niet goed weten te pruimen, vond het allemaal wat te zoetsappig en afgelikt klinken buiten bepaalde nummers maar sinds ik ze live zag op Cactusfestival in Brugge heb ik echt waardering gekregen voor de fijne muziek die deze mannen maken. Het Eurotje valt soms pas na een paar jaar op onverwachte momenten

Prachtig electropop-album dat uitblinkt door een kristalheldere productie en schitterende melodieën. Het is easy listening, maar dan wel op elegante wijze en bovendien zeer subtiel.
De meningen zijn verdeeld, maar voor mij is dit album bijna net zo mooi als Moon Safari. Koel tijdens warme zomerdagen en zwoel in de winter, zo ervaar ik het.

In ieder geval vanwege de titel een halve punt aftrek.

Deze plaat heeft veel in zich waar ik van hou, een space-electro geluid, licht symfonisch, een tikkel experimenteel, een beetje kitch en weird mag ook wel, en vooral een zekere mate van rust en beheersing en veel aandacht voor klank. Niet overal even sterk, maar toch.

Deze plaat doet aan alsof... ik zeg niet dat het zo ís, maar het doet aan alsof... Air na de teleurstellende verkoop van 10,000 Hz legend terug wilde naar de onschuld van Moon safari, maar die onschuld is niet op bevel terug te halen of op te roepen. Misschien maakten ze die debuutplaat wel onbevangen en zonder enige bijbedoeling, en toen iedereen daarna riep: "O, wat een mooie onschuld!" dachten ze: nou, laten we voor Talkie walkie dat sprookjesland dan nóg maar eens bezoeken. Maar de toegangswegen zijn inmiddels versperd en de poort is dicht, en de pogingen om de oude magie weer op te roepen doen geforceerd en gekunsteld aan, ook al omdat ik maar weinig pakkende melodieën hoor. Of zijn die er wel maar gaan ze ten onder aan de flauwe arrangementen en de melige zangpartijen?
        Maar goed, zo ervaar ík het. Toen dit album uitkwam vond ik het een verbetering ten opzichte van het taaie 10,000 Hz legend, maar na de eerste maand is het eigenlijk nauwelijks nog uit mijn platenkast tevoorschijn gekomen, en nu ik het jaren later weer eens draai begrijp ik ook waarom. Zoals gezegd ligt dat misschien ook wel helemaal aan mij, maar als ik Mike Mills nou vergelijk met Talisman... (Indertijd overigens gekocht als dubbeluitgave met een live-DVD met vijf nummers, Air aangevuld met een toetsenist + ritmesectie onderweg in een tourbus, zeer psychedelisch gemonteerd maar best de moeite waard.)