Zaz - Recto Verso (2013)

On ira vind ik een leuke single, maar haalt het niveau van de nummers van het debuut naar mijn mening niet. Dit album is inmiddels gelekt, ik ga het z.s.m. beluisteren, ik ben benieuwd, ondanks de wat tegenvallende single!

Dit album uit de biebbakken eens meegenomen. Friss uitstraling en een eigengereid koppie, wat mij een beetje doet denken aan onze Wende. De muziek klinkt over het geheel best aangenaam, maar weet net niet dat beetje extra voor mij mee te nemen. Opener On Ira lijkt wel qua zanglijn te leunen op Non rien n'a change van Les Poppy's, maar misschien is dat wel vaker bij franse chansons. Leuk voor een keertje, maar niet een album die ik vaak zal 'aanklikken'.

Door het programma 'Chansons' is de Franse muziek weer wat meer in de belangstelling gekomen. En dat is op zich niet verkeerd. Het programma bleef vooral het verleden verheerlijken en terecht. Want wat zijn er mooie Franse pareltjes door de grootheden van de Franse muziek gemaakt. Toch is er nu ook nog talent. Soms moet je wel goed zoeken, want er is ook veel goedkope zooi te koop. Aangezien ik regelmatig in Frankrijk ben en dan graag wat Franse muziek op de gok koop, was het de laatste tijd weer even zoeken door de stapels Franse muziek.
En zo kwam ZAZ weer eens in de speler terecht.
ZAZ (Isabelle Veronique Geffroy) is kleurrijk, veelzijdig. Haar eerste plaat ging zo'n 2 miljoen keer over de toonbank, zich niets aantrekkend van de digitale trend. Waarom werd deze zo goed verkocht ? Op dat eerste album leek ZAZ dan weer op Edith Piaf, vervolgens een gypsie nummer, pop, soul. Alle kanten op, maar Frans en vrolijk.
Voor het tweede album werden kosten noch moeite gespaard om er een succes van te maken. Bekende Franse artiesten leverden teksten en muziek, ZAZ schreef ook zelf en prima muzikanten werden aangetrokken. De koers van het eerste album werd voortgezet en geperfectioneerd. Dat levert een zeer gevarieerd kleurrijk album op. Een recensent schreef dat hij het idee had naar 10 verschillende albums te luisteren, maar allemaal even goed. Daar zit natuurlijk ook het gevaar in, te veel verschillende stijlen, geen eenheid, richtingloos. Enkel op dit album zorgt ZAZ zelf voor de verbinding. Haar stem smeedt alles tot een geheel. De stem, wat hees, soms krachtig dan weer lieflijk, bluesy, soms soul en dan weer echt als chansonniere. ZAZ laat zich horen als authentiek, eigenwijs, kleurrijk, kwetsbaar en krachtig.
Een Duitse recensent was ZAZ wat kwijt geraakt in de diversiteit van dit album, hij werd niet meer geraakt. Ik kan me daar iets bij voorstellen, soms word je wel erg heen en weer geschud. Maar het is wel een zomers album met daarop mooie nummers en zeker één van de nieuwe chansonnieres die we in de gaten moeten houden. Recto Verso betekent dubbelzijdig of twee kanten, maar ZAZ laat hier veel meer kanten van haar horen.

Iets minder ‘klassiek’ chanson, iets meer pop. Maar nog steeds een niet te versmaden lekker frans plaatje. Alleen die stem al.