Queens of the Stone Age - …Like Clockwork (2013)

Naar aanleiding van Villains dit album gaan luisteren. Wat een contrast! Waar Villains het net niet is, is dit het helemaal. Moeilijk om favorieten aan te wijzen met zoveel ijzersterke tracks.

Het komt wellicht doordat ik Rated R, Songs for the deaf en Lullabies to paralyze zo briljant vond, maar na het teleurstellende Era vulgaris kon ik ook over ...like clockwork aanvankelijk niet onverdeeld enthousiast zijn. (Daarin was ik overigens één van de weinigen, want in de gebruikers-top-10 over 2013 [ MuMe-jaarlijst 2013 ] stond dit album op de vijfde plaats, niet misselijk dus.) Daardoor is hij bij mij ook lange tijd ongedraaid op de plank gebleven, maar vanwege Villains heb ik hem nu een tweede kans gegeven. En het moet gezegd, hoewel ...like clockwork niet zoals het eerdergenoemde trio over (vrijwel) de hele linie ijzersterk is staan er toch diverse geweldige nummers op, zoals The vampyre of time and memory, het lekker zeurende Smooth sailing en I appear missing (mooie dynamiek), plus de twee absolute hoogtepunten, My God is the sun (misschien wel de beste rocker die ik van QOTSA ken, vanaf de eerste noot al opwindend, en dan moet dat spannende stukje met alleen maar bas en drums na 22 seconden nog komen) en het aangrijpende titelnummer. Andere nummers (de twee openers, Fairweather friends) pakken me iets minder zonder dat ik daar goed een vinger achter kan krijgen, maar uiteindelijk is dit toch een prima plaat, en het is in feite een getuigenis van hoe goed deze band is dat ik bij een iets minder dan briljante plaat al enigszins teleurgesteld ben.

Wederom levert QOTSA een topalbum af. Toch weer anders dan de voorgangers. Dit blijft toch wel een hele goede bamd.

My God is the sun, hier een van de meest grijsgedraaide nummers van het afgelopen jaar. Zeer meeslepend, met een enorme energie. Ik kwam pas vier jaar na de release van het album achter het bestaan van het nummer, en via dat nummer ook achter dit album. Het elf jaar oudere No one knows is een grote persoonlijke klassieker, maar het bijbehorende album pakte niet, en toen raakte ik ze ook weer kwijt. Het is wél zo'n album dat ik nog een keer een herkansing ga geven.

Maar over het album: Ondanks dat het moment dat dit getikt wordt wat raar staat in m'n stemlijst (de meest recente stemmen zijn momenteel uitgedeeld aan een rij albums die minder gevarieerd lijkt dan dat de dagelijkse werkelijkheid is, veelal exotisch/'zwart') beleef ik er wel plezier aan. Het heeft mooie melodiën, aantrekkelijk spel en meer karakter dan de gemiddelde moderne gitaarmuziek die je gewoonlijk zoal om je heen hoort.

Wat betreft dat hebben van karakter roept het heimwee naar de periode eind jaren 80-midden jaren 90 op, toen recente gitaarnummers van vergelijkbaar kaliber (die ook nog pakkend genoeg waren, zoals een aantal nummers op dit album) nog gewoon op standaard radiozenders kwamen. Wel misplaatste heimwee met terugwerkende kracht, omdat er hier in de praktijk muziek op stond die zich in een geheel ándere hoek van het muzikale spectrum bevond, maar goed.

Ik had alleen gehoopt op nóg minimaal 1 nummer dat My God is the sun evenaart, en dat heb ik er niet meer op gevonden.

Twee weken terug de vinyl versie voor een mooie prijs op de kop getikt. Had het album al een tijd niet meer gehoord en was eigenlijk positief verrast toen ik de plaat weer eens van A tot Z beluisterde. Gevarieerd en oprecht album. Na songs for the deaf mijn favoriete QOTSA denk ik

AWESOME, met hoofdletters. Heel anders dan al die andere albums. Voor iemand die niet van QOTSA houdt om die reden heus een aanrader.

Als er een band nog een beetje hun best doet om de hard rock spirit in leven te houden, dan is het wel QOTSA. En wat mij betreft doen ze a helluva good job. Ze maken voor mij dit album nog een stuk aantrekkelijker door het tjokvol met fijne ideeën en frisse invalshoeken te proppen.

Bijvoorbeeld de ‘stoner’-rock vuurpijl My god Is The Sun direct gevolgd met de deinende psychedelische slow-burner Kalopsia. Of wat dacht je van de funky gitaren van smooth sailing? of die zware klappen van het openingsnummer? Ik mag de Queens wel, een vertrouwde sound toch fris laten klinken met verrassende nummers en veel tempo/instrumentale afwisseling binnen de nummers zelf. Misschien vind ik deze zelfs wat beter dan Songs for the Deaf.

Gewoon intelligente (stoner, niet meer echt) rock met zoveel verscheidenheid.

Waar Dave Grohl, grappig en joviaal, met zijn Foo Fighters wat meer kleffe voorgekauwde rockers brengt brengen the Queens met Josh Homme, dikke nek en eigenwijs, geniale verassende songs.

Uitblinkers zoeken is makkelijk, gewoon alle songs.

Net na 'n tijdje weer eens op de draaitafel gelegd, omdat ik me afvroeg of ik die vijf sterren die destijds heb gegeven wel terecht waren. Ja dus.
Ijzersterk album, elke track is goed en als je hem 'n tijdje niet geluisterd heerlijk om weer eens te horen.

Heb hem overigens op dubbel LP op 45 toeren, wat ik aanvankelijk wel irritant vond omdat je hem zo vaak moet omdraaien, maar uiteindelijk toch wel blij mee ben omdat dit het geluid hoorbaar rijker en voller maakt.

Eens, de graphic novel stijl vind ik wel cool. Beter passend.

Soms vraag ik mij af of ik te veel/te hoge/te veel hoge beoordelingen geef of gewoon hele goede smaak heb of dat muziek nou echt zo goed is, omdat ik nu al voor de zoveelste keer iets 5 sterren geef. Maar ...Like Clockwork verdient die 5 sterren ook daadwerkelijk. Ik kan nummer voor nummer uitleggen wat er nou zo mooi aan elk lied is maar daar heb ik nou eigenlijk weinig zin in, maar ik moet wel iets vertellen bij de hoogtepunten. Toen ik Keep Your Eyes Peeled als opening hoorde dacht ik bijna dat ik per ongeluk een doom metal album had aangezet, maar toen kwam Josh Homme's stem naar voren en dacht ik "oh nee, het is gewoon een hele goede qotsa plaat". I Sat By The Ocean voelt als een lekker (goed) rock nummertje en je kan er lekker van genieten, maar dan heb je dat fantastische prachtige gitaar spektakel aan het einde en dan wordt je even sprakeloos. Heb er daarom ook weinig over te zeggen behalve dat het fantastisch is. Als we even een stukje doorgaan naar I Appear Missing (de rest is uiteraard ook fantastisch maar ik ga niet nummer voor nummer alles doornemen, dat mag je zelf ervaren) zijn we bij een fantastisch nummer. Een erg emotioneel en intens nummer en aan het einde voelt het alsof je een beetje verdrinkt maar nog wel op een mooie manier. Het album zou prima daar kunnen eindigen en fantastisch zijn, maar dan lukt het de koninginnen alsnog om een overtreffend en mooi slot nummer te maken om de plaat goed af te sluiten. En ...als een uurwerk (dit klonk beter in mijn hoofd) laat het album je overdonderd en op de rand van tranen achter.
Een prachtig album met (hard) rock klassiekers maar ook mooie emotionele nummers en al met al gewoon een dondersgoed album!

Kalopsia is echt een pareltje hoor en geen wonder, het is met trent reznor van NIN

Wat een album. gevuld met fantastische (hard) rock en emotionele tracks. Altijd enthousiast om deze plaat weer op te zetten.

Topalbum, voor mij hun beste.