Frank Boeijen Groep - Welkom In Utopia (1987)

Tja, “A Man’s Gotta Do What a Man’s Gotta Do”. Het was “uit” daarna?

Het zal ergens begin 90’er jaren geweest zijn dat ik mij - luisterend naar een album in Kroese (weet niet meer welke) - omdraaide en in het gezicht van Frank keek. Hij vroeg nog wat ik aan het beluisteren was. Ik kon niet veel uitbrengen. Het ging in ieder geval niet over David Sylvian…

Ik heb Frank ooit, in 1987, eens mogen interviewen voor een lokaal huis-aan-huisblad, waar ik in mijn toenmalige woonplaats Dordrecht voor werkte. Dat was nog een heel gedoe, want we wilden 'm spreken in de aanloop naar het concert dat hij in het plaatselijke theater zou geven. Zijn manager wilde er niets van weten, maar via de theaterdirecteur mochten we toch een poging wagen door het pand binnen te sluipen tijdens een repetitie. Als Frank het niet zou willen, ging het over, zo was de afspraak.

Maar Frank toonde zich ter plekke van harte bereid om ons (broekie-journalist en fotograaf) uitgebreid te woord te staan. Hij was zelfs een beetje boos op zijn manager, omdat die was gaan dwarsliggen terwijl het concert nog niet uitverkocht was. Het werd een interessant gesprek, waar Frank Boeijen uit tevoorschijn kwam als een aimabel mens met een grote betrokkenheid naar de wereld om hem heen, en vooral de misstanden daarin.
Eigenlijk was ik destijds helemaal niet zo vertrouwd met zijn repertoire, ik kende alleen de paar hits die hij tot die tijd gehad had. Ik had me wel zodanig ingelezen dat ik Leonard Cohen (die kende ik toevallig enigszins door platen van mijn oudere broer) opvoerde als een mogelijke inspiratiebron, wat hij beaamde. David Sylvian en Japan waren destijds bij mij nog maar nauwelijks om de hoek komen kijken, dus die kwamen in het gesprek niet voor.

Ik keek destijds niet op tegen Frank Boeijen, misschien hielp dat, zeg ik met de kennis van nu. Dat maakte het tot een aangenaam gesprek. Zijn muziek deed me rond die tijd eigenlijk niet zoveel, en het was vooral mijn aanstaande schoonzus die bijkans in katzwijm viel bij de gedachte dat ik Frank Boeijen zou gaan interviewen. Ik moest er vooral voor zorgen dat ik met hem op de foto zou gaan. Maar dat was wel het laatste waar ik aan dacht, omdat het vooraf helemaal niet zeker was of dat interview überhaupt zou gaan plaatsvinden.
Zij kreeg naderhand dan ook de originele foto's van Frank en mij. Later heb ik zelf wat foto's bijbesteld voor aan de muur in mijn muziekkamer. En hoe gaat dat: als je de man zelf enigszins hebt leren kennen geef je als vanzelf meer aandacht aan zijn muziek. Ik ben 'm sindsdien dan ook blijven volgen op zijn muzikale wegen en heb 'm uiteraard flink wat keren live gezien.

Terug naar dit album: ik heb het vrij kort daarna gekocht, en wat me in eerste instantie aansprak was vooral het bijna symfonische karakter van het bandgeluid. Daar kon ik wel wat mee. De teksten kwamen pas later binnen, en ook de hoge kwaliteit van de songs kon ik pas later echt op waarde schatten, zeker sinds Frank Boeijen geleidelijk is uitgegroeid tot de nestor van de Nederlandstalige popmuziek. Ik miste dat volle bandgeluid aanvankelijk wel toen hij solo ging, maar ook in de meer spaarzame arrangementen van zijn latere werk toonde hij zich een meester. Niettemin vind ik Welkom in Utopia nog altijd een hoogtepunt in zijn oeuvre.

Geweldig album, wat zeg ik, mss wel het beste in de Nederlandse taal ooit. Gewaagd ik weet maar met nummers als Hier komt de storm, Winter in Hamburg, Welkom in Utopia, De wind nam hem mee, ja eigenlijk elk nummer wel. Waan plaat, fraaie productie, klasse geluid, de teksten, gewoon prachtig hoor.

Ben dan ook maar eens begonnen aan het werk van de FBG. Dit was de eerste.
Uiteraard kende ik de "grote" nummers Hier Komt de Storm, Winter in Hamburg en Welkom in Utopia II al wel. Blijven na al die tijd nog steeds prachtig.
Verder sprong Niemand Heeft Gelijk er voor mij het meest positief uit, geweldig nummer. Hoogtepunt van dit album. Had wel het idee deze al eens eerder gehoord te hebben.
De enige twee nummers die me minder deden zijn De Tijden en Kleine Blonde Prinses. De overige tracks zijn minimaal goed.

Edit: In Natura (1986) vind ik net iets sterker.