Joe Jackson - Look Sharp! (1979)

Look Sharp weer eens opgezet, na een flink aantal jaar schat ik zo. Het blijft gewoon een lekkere plaat. Puntig, scherp, punky met reggae invloeden en allemaal retestrak. Niets, maar dan ook niets doet hier bevroeden welke wegen Joe Jackson allemaal zou gaan afwandelen in de jaren die zouden gaan volgen.

Hier staat zijn eerste single op en dat blijft een prachtig nummer. De lekker punky songs daar omheen zijn allemaal raak. Ik zal het album ergens in het begin van de jaren 80 hebben gekocht in een mid price serie. Het vreemde is misschien wel dat ik het nu beter vind dan toen. Punk was mijn ding (net) niet. Inmiddels kunnen mijn oren daar van alles mee. Het lijf dan weer iets minder.

Het is het scherpe dat mij bevalt. The angry young man, dat was Jackson hier zeker en draagt dat prima uit. Jackson klinkt overtuigend boos, daarin gesteund door een prima band, die aan de ene kant zo zakelijk en aan de andere kant zo uitdagend speelt. De band zet nog al een aantal punten neer in de songs.

Look Sharp is in mijn ogen niet Joe Jacksons beste album. Om die titel strijden 'Night And Day', 'Body & Soul', maar ook 'Fast Forward'. (Zijn nieuwe plaat 'Fool' heb ik al kunnen beluisteren, maar de mening moet nog echt gevormd worden.) Wel is het een debuutplaat dat in het rijtje met beste debuten ooit toegevoegd mag worden.

Het album heeft wat mij betreft moeiteloos de tand des tijds doorstaan. Gezien de vrij lage score hier volgens mij niet op de juiste waarde geschat. Op Allmusic bijvoorbeeld wel : Look Sharp! - Joe Jackson | Songs, Reviews, Credits | AllMusic
Ook vind ik het aantal stemmen aan de magere kant.

Dit album staat de afgelopen week bij mij op herhaling. Enerzijds heel toegankelijk en vlotjes en anderzijds steekt het heel vernuftig in elkaar en blijf je telkens nieuwe zaken ontdekken. Er gebeurt in ieder geval genoeg op zowel instrumentaal als tekstueel gebied. Het fantastische werk op de basgitaar van Graham Maby is voor mij een ware inspiratie en de teksten van Joe zijn ook oprecht leuk. Ik betrap me er vaker op dat ik er met een glimlach naar zit te luisteren.

Ook geschikt voor meerdere stemmingen. Dit luistert door het hoge tempo heel lekker weg als je vrolijk bent, maar kan door het focussen op de lyrics ook voelen als een uitlaatklep. 'Sunday Papers', 'Is She Really Going Out with Him?' en '(Do the) Instant Mash' krijgen voorlopig een vinkje, maar er staat geen enkel nummer op dat ik zou overslaan. Het voelt als een sterk geheel en ik weet zeker dat ik deze plaat nog lang niet zat ben. Ik deel 'm niet gauw uit, maar als de hoogste score hier nog niet op zijn plaats is, dan weet ik het ook niet meer.

5*

Verrassend hoe weinig berichten hierbij staan, want voor mijn gevoel was dit toch een plaat die een bepaald tijdperk definieerde – bijna iedereen met wie ik in die tijd omging had deze plaat en/of vond hem goed en/of zat in een straatkoortje dat de hitsingle op het repertoire had. Er valt op dit debuut ook weinig tot niets aan te merken: perfecte melodieën, heerlijk felle loopjes, geestige teksten ("Well I got nothing against the press / They wouldn't print it if it wasn't true"), strakke arrangementen die ruig overkomen maar ondertussen o zo goed uitgedacht zijn (getuige bijvoorbeeld het knappe samenspel tussen gitaar en bas) en een harde en heldere produktie. Als ik dan zelf niet tot de volle 5* kom ligt dat aan de enigszins gedateerde reggae-invloeden op Sunday papers en Fools in love (reden waarom ik ook niet goed meer naar Fischer-Z en de Police kan luisteren) en aan Jacksons stem die af en toe een zeurderige schelheid heeft die mij tegenstaat, puur persoonlijke redenen dus. Gelukkig brengt diezelfde stem geweldige teksten die soms even hilarisch als raak zijn: "God, if you're up there, listen to my prayer / In future man should have a different design / Give him a switch so he can turn off his libido now / Give him a tranquilizer built into his mind!"

Dit is een superalbum van Joe Jackson. In zijn debuutalbum is er geen lied dat tegenvalt.
Een aanrader voor de liefhebbers van Joe Jackson want het album bevat een paar van zijn grootste hits: Is She Really Going Out With Him, Sunday Papers en One More Time. Het album wisselt goed af tussen rustig liedjes en ook iets ruigere liedjes.

Eind jaren ’70 verspreidde zich een virus over de popwereld van het Verenigd Koninkrijk. Vooral bands van de nieuwe generatie en hun fans waren hier vatbaar voor. Het virus veroorzaakte een grote ontvankelijkheid voor een mengsel van punk en reggae, resulterend in een golf aan nieuwe muziek.

Eén van hen was Joe Jackson. Zijn debuutalbum Look Sharp! was niet het eerste dat dit muzikale mengsel bevatte, maar zeker een van de allerbeste, bovendien voorzien van vrolijkstemmende, ironische teksten, soms vol zelfspot.
Vanaf de eerste tonen neemt de plaat je mee, waarop de ene na de andere sterke song volgt. Slechts halverwege de B-kant, vanaf (Do the) Instant Mash zakt het even in, maar met slotsong Got the Time, een beleefde buiging naar de Ramones inclusief de kreet “one-two-three-go!”, wordt een ferm uitroepteken achter het album gezet.

Eén nummer is rustiger, dit is meteen het enige waarop de piano een prominente rol heeft. Juist dit Is She Really Going out with Him? werd een hit in Nederland. In die zin was het enigszins misleidend: de rest van de plaat is energieker en meer gitaar-geörienteerd dan dit pareltje, maar meestal van dezelfde kwaliteit. Voorbeelden? De punky reggae van opener One More Time met bovendien heerlijke baslijntjes, of de fraaie harmonieën in het refrein van de titelsong, die duidden op het enorme talent bij deze jongeling.

Op streaming staan bovendien twee B-kanten van singles die ook al van hoog niveau zijn. Wie van new wave met punk- en reggaesausjes houdt, van sterk songwriterschap, of van poëtisch-bijtende teksten vindt hier een heerlijk album.

Bijzonder sterk debuut van Joe Jackson met puntige songs die diverse muziekstijlen bevatten.
Van het reggae achtige Fools In Love tot de agressieve punksong Got The Time, het is allemaal indrukwekkend wat de man ons brengt.
Geestige teksten van Joe tevens voorzien van de nodige zelfspot.
I Wash My Hair And I Kid Myself I Look Real Smooth

Onlangs een verzameling cd's cadeau gekregen van een vriend, omdat hij ze beu was. En daar was o.a. deze Look Sharp bij. Zoals hier al eerder vermeld is dit inderdaad wel een straf debuutplaatje !
Heb al een 10 tal cd's van deze rasartiest en deze voeg ik hier graag aan toe.

Zulke vrienden zijn heel fijn!