Genesis - Genesis (1983)

volgens mij is dit echt een heel erg onbekend werkje onder de Genesis luisteraars

Genesis album dat een prettig, maar ook veilig, geluid laat horen. De experimenten van Abacab zijn weer in de kast gebleven en de band klinkt als een geoliede machine. Voort mij is dit het album is waar Phil Collins de beste vocale prestatie van alle Genesis platen laat horen. Hij klinkt erg gedreven. Toppers zijn de door velen terecht bewierookte nummers Mama en Home By the Sea/Second Home By the Sea.
Toch wil ik een lans breken voor kant B van deze plaat. Er is in mijn ogen weinig mis met Taking It All Too Hard (erg mooi gezongen), Just a Job to Do (echoot voor mij wat Dodo/Lurker), Silver Rainbow (fraai sfeervol intro) en It's Gonna Get Better (mooie tekst). De zwakke broeders zijn voor mij That's All en het irritante Illegal Alien.

Het was een van de eerste Genesis albums die ik hoorde en aanschafte, dus een beetje jeugdsentiment zal ook meespelen in de waardeling van dit album, maar ik heb deze altijd erg goed kunnen waarderen.

volgens mij is dit echt een heel erg onbekend werkje onder de Genesis luisteraars [/quote]

Hahaha inderdaad, de echte Genesis freaks (Peter Gabriel adepten) willen hier niet aan. Ik waardeer zowel het oudere als het latere werk. Is inderdaad een totaal ander geluid. Op het “nieuwere” werk uiteraard geen Peter Gabriel maar die heeft maar 10 jaar bij de band gezeten. We hebben eigenlijk Genesis 1 en Genesis 2.
Het lijkt de bijbel wel.

We hebben er eigenlijk vier:
Genesis 1 - Met Gabriel en Hackett
Genesis 2 - Zonder Gabriel, met Hackett
Genesis 3 - Zonder Gabriel, zonder Hackett
Genesis 4 - Ray Wilson ipv Phil Collins

Deze plaat valt in periode 3, zeg maar de jaren 80 meuk. Ik kan een aantal van die jaren 80 nummers nog best waarderen, zoals Home By The Sea op deze plaat. Maar hun beste werk? Dat valt voor mij in periode 1, maar zeker ook 2.

Eigenlijk ook nog Genesis 0, zonder Hackett en Collins ....

Hier nog geen beoordeling aan uitgedeeld, de laatste jaren kan ik de 80's Genesis steeds beter waarderen en ook dit album verrast mij toch positief.
Jaren geleden kon ik hier helemaal niets mee en een track als Illegal Alien doet het bij mij nog steeds slecht.
Daar staan wel een paar hele sterke songs tegenover, Mama (jeugdsentiment) Home By The Sea 1&2 vind ik ronduit fantastisch.
Halverwege vind ik het materiaal niet slecht maar ook niet heel bijzonder, de twee afsluiters bewijzen maar weer hoe goed Genesis kwaliteits popmuziek kon maken.
Fijn.

4* al neig ik meer naar de 3,5* maar mijn favoriete tracks van dit album zijn bijzonder goed dat het een magere 4* wordt.

Ik blijf That's all echt een prachtige popsong vinden. Het zal misschien wel geen typisch Genesis nummer zijn,maar ik kan het goed waarderen

Het is voor de Genesis-symfo liefhebber ver zoeken naar nog enig overgebleven prog (er is nog Second home by the sea), maar er is een reden dat dit album toch nog redelijk weg komt in de beoordeling.

En dat komt toch hoofdzakelijk omdat de symfo/prog in ieder geval is vervangen door goede pop/rock en de smash-hit Mama.

Maar ik kan, moet ik zeggen, redelijk door één deur met tracks die niet zo snel worden genoemd als Taking it all to hard, Silver Rainbow en It's gonna get better. Nummers waarbij in ieder de bombast is teruggedraaid en daarmee ook Collins verbaal beter tot zijn recht komt. Waardoor e.e.a. beter in perspectief wordt geplaatst.

That's all is voor mij een wat magere compositie, Illegal alien is verschrikkelijk.

Werd bedoeld als humor. Genesis humor. Als je het verhaal van Duke kent, en begrijpt, waar Albert geen relatie kreeg met de Duchess omdat hij geen Spaans en Mexicaans sprak en de Duchess wel hield van SM dan kom je meer in de Genesis humor. Maar ja, prog fans en humor .. Ook iets met ‘Who Dunnit’. Well, it wasn’t me. I didn’t do it..

Hè, heerlijk dit.

O, is dit nu humor?
Die had ik nog niet gehoord.
Kutmuziek? Nee joh, dat is gewoon lachen!
We zullen het argument als optie onthouden bij een volgende band/artiest met een mispeer.

Voor een avondje humor ga ik wel naar Brigitte Kaandorp, daar hebben ze bij Genesis nooit voor doorgeleerd.

duidelijk een prog fan..

Ik zou lid worden van lachmeter!
Er moeten nog ergens verborgen talenten verscholen zitten die daar ongetwijfeld tot hun recht zullen komen.

Laten we het erop houden dat niet alles wat als humor bedoeld is mij ook daadwerkelijk doet lachen...

Ach, ik heb de afgelopen dagen dit album veel opstaan en ik word er vrolijk van. Iets met zorgeloosheid (wat ver te zoeken is in deze vreemde tijden).

Ooit gekocht vanwege de hit "Mama", wat nog steeds een lekker nummer is.
Verder vind ik "That's all" en "Home by the Sea" wel leuke nummers.
Daarna wordt het voor mij een stuk minder en vind ik de meeste nummers saai.

Ook maar weer eens gedraaid, 3 absolute gedrochten:

-Taking It All Too Hard
-Illegal Alien
-That’s All

Maar toch ook enkele nummers die me weer zeer konden bekoren, waaronder Home By The Sea, Mama en Silver Rainbow. Nou vooruit halfje erbij.

Tja , lang geleden dat ik deze nog eens draaide. Ik weet nu waarom. Het is allemaal maar zeer middelmatig.
Waarschijnlijk verwacht ik bij de naam Genesis progmuziek van een zeer hoog niveau (= lees Genesis met PG).
Uit de PC periode zijn enkel And Then There Were Three en Duke meer dan de moeite waard. ( over Abacab kan ik niet oordelen omdat ik die niet bezit ).

Dan mis je in mijn ogen toch echt twee toppers in 'A Trick of the Tail' en 'Wind and Wuthering'.

[quote]rkdev schreef:
Dan mis je in mijn ogen toch echt twee toppers in 'A Trick of the Tail' en 'Wind and Wuthering'.[/quote

Ja, je hebt helemaal gelijk. Hoe kan ik deze 2 schitterende platen vergeten. Vooral Trick of the tail is weergaloos

@ tony je hebt helemaal gelijk!!

Deze pakt niet bij mij. Erg lichtvoetig en ook geen sterke liedjes. de beide homes by the sea doen het dan nog wat voor me , maar Mama vond ik altijd al een draak en het verschrikkelijke Illegal Alien had ik bij release al uit mijn geheugen verbannen. De rest blijft niet plakken en deze gaat ook het rek in , om er waarschijnlijk nooit meer uit te komen. 2 en halve ster en dat is mild.

Afgaande op de afzichtelijke! hoes zouden de puzzelstukjes bij Genesis hier in elkaar moeten vallen, maar dat is niet echt het geval. Ben met Twinpeaks eens dat de plaat niet echt pakt als geheel. Kant A gaat nog wel ,hoewel ik Mama ook irritant vind maar kant B is nauwelijks door te komen. Niet goed genoeg voor een band van dit niveau en met zon back catalogus. Was nog niet zon slecht album he, And then there were three. 2,5 ster voor dit product.

Smaken verschillen overduidelijk, want ik vind het juist een erg mooie hoes....
En ook de mening over dit album verschilt behoorlijk zie ik
Ach ja, over smaak valt niet te twisten (al doen we dat dagelijks hier op MuMe).

Een betere plaat dan dat ik me herinnerde. De eerste plaatkant is consequent aangenaam. Mama en Home By The Sea zijn zelfs uitstekend te noemen. De tweede plaatkant is wel wisselvalliger, maar het album eindigt toch fijn met Silver Rainbow en It's Gonna Get Better. "Genesis" bevat al met al kwaliteitspop waarbij je aan het toetsenwerk nog af toe bemerkt dat de symfo niet geheel verdwenen is.

Het is altijd mijn favoriete Genesis album geweest. Decades later hoor ik nu weer een keer, dankzij de Phil Collins docu op YouTube gemaakt door het kanaal 'drumeo', en ik weet weer waarom. Dit zijn strakke songs, met een begin en een eind, maar met genoeg muzikale lagen om te concluderen dat er echt niet beter op geworden is met de popmuziek sinds de jaren 80. De drive van de band op dit album is geweldig.

Het is een messcherpe balans tussen goed in het gehoor liggend en een muzikaal verhaal vertellen. De thema's en teksten zullen anno 2024 niet zo snel opgepakt worden -- veel te riskant in dit woke tijdperk.

Genesis is zo'n grote band geworden omdat ze zich bleven evolueren. Vergelijk dit album met Invisible Touch en luister met de kennis van 2024. Dit album met dezelfde titel als de band blijft overeind, waar voorganger Abacab meer bevroren in de tijdsperiode klinkt en Invisble Touch een soort slap aftreksel is. Dit was het hoogtepunt van het 'moderne' Genesis. De klanken mogen jaren 80 zijn, de songs zijn sterk.

Kant A vind ik uitstekend (Mama is een terechte klassieker) maar kant B merkelijk minder. Wisselvalligheid troef net als de andere jaren '80-albums van Genesis.