Tom Waits - Alice (2002)

Ik dacht dat een Kommeniezuspadt een pad voor communisten was, maar nu ik het zo hoor is het inderdaad Duitsch.

Tom Waits kan blijkbaar niets fout doen, want ook Alice is een erg sterke plaat.
De rauwe stem van Tom Waits samen met de instrumentale begeleiding (die meestal bestaat uit een piano, cello, viool, bass en gitaar) is een erg sterke combinatie. Wat me ook opvalt is dat de meeste songs op deze plaat geen drums hebben en dat is zeker geen minpunt.
Ook is deze plaat zeer intiem en klinkt de productie zeer warm en gezellig.

Hoewel ik aanvankelijk een beetje het gevoel had dat Tom Waits zichzelf aan het nadoen was (oftewel een trucje herhaalde) en de plaat dus niet echt authentiek meer overkwam, moet ik hier na meerdere luisterbeurten op terugkomen. De plaat is weliswaar een aantal fracties minder dan zijn werk uit de periode Rain Dogs en Swordfishtrombones, maar daar is ook alles mee gezegd. Alice is 'gewoon' weer een ijzersterke plaat met bovenal een prachtige titeltrack!

Ook een sterk album

De titeltrack is inderdaad fantastisch.

YouTube - Alice - Tom Waits

Pracht sfeervol album dit, vooral de overgang van het zeer lompe en maffe Kommienezuspadt naar het super gevoelige Poor Edward, dat nummer raakt bij mij ook echt de gevoelige snaar.

Vind het na inmiddels 10 luisterbeurten een prachtig gevarieerd en mooi lekker wegluisterend album.

Zeker een 4**** waard.

Tot vanavond laat 4 euro op CDwow

Tom Waits - Alice

Heel mooie plaat. Favorieten alice, poor edward, no one knows im gone

De albums Alice en Blood money vond ik juist tamelijk 'minder' - te braaf misschien ook wel. Daar waar Mule variations en Real gone dan weer erg sterk en ruig zijn.

Ik vind Alice een mooie weemoedige plaats. Mooie herfstplaat eigenlijk. Naast het ruige kunnen dergelijke platen mij ook ontroeren. Voor het ruige opteer ik vooral bone machine en Real gone. Blood money vind ik minder.

Oké.
En Night on earth, by the way, noem ik nou typisch een herfstplaat van Waits.

Eén van Tom Waits' beste albums uit zijn latere jaren. Mooie plaat voor 's avonds laat. De invloeden van Kurt Weill en de onorthodoxe instrumentatie geven Alice vaak een ietwat vervreemdend sfeertje. Je krijgt het gevoel dat er iets niet klopt, of dat er iets gaat gebeuren, en dat maakt het album een stuk spannender. En dan zijn er ook weer fraaie nummers die drijven op klassieke Waits-melodieën zoals 'Fish & Bird'.

Zou graag zien dat een regisseur als Woody Allen een plaat als deze zou gebruiken als soundtrack.

Maar daar maar gewoon van "één van Tom Waits' beste albums."

Prachtige plaat om weer eens te beluisteren uit lichtelijk nostalgische overwegingen.

Een van de albums waardoor ik op jonge leeftijd echt verslingerd raakte aan het werk van deze man.

Unieke ingetogen sfeer en heb deze ook altijd duidelijk de betere gevonden van het simultaan uitgegeven tweeluik waar Blood Money ook deel van uitmaakt.

Tom Waits, een excentriek fenomeen die nooit een knieval voor wie of wat dan ook heeft gedaan. Gelukkig heeft zijn muziek en stem altijd zijn bevreemdende karakter behouden. Maar achter die wat duistere stem en sfeer zitten vaak hele mooie liedjes verborgen met lieve teksten, vaak opgevolgd door een nummer die als een mokerhamer op een regenachtige New Yorkse nacht klinkt. Alice is een hele goede plaat en voldoet aan alles wat je van een Tom Waits mag verwachten.

De eerste plaat van Waits die ik wat vind tegenvallen.

Te weinig spannends als Kommienezuspadt.

Ballades hebben de overhand, en ik zou graag wat meer afwisseling horen.

Die ballades die hij hier uitvoert behoren wat mij betreft tot het allerbeste dat Tom heeft gedaan. Alles klopt. Het mistige, schemerige sprookje komt tot leven.

Ik snap lennon wel, deze had voor mij erg veel draaibeurten nodig voor het kwartje viel... maar als je wat langer doorzet blijkt dit een van de mooiste Tom Waits platen te zijn...

Due draaibeurten komen er zeker. De lp is toch al in bezit, dus dan moet ie gebruikt worden ook.

Hopelijk valt t kwartje dan alsnog.

Heb m nu weer opstaan, maar mijn mening is niet anders. Een album als mule varations spreekt me zoveel meer aan....

En weer raak.
Tom Waits gaat hiermee zijn 4e decenium in als artiest en blijft maar fascineren.
Er is niet eens sprake meer van een drastische koerswijziging, maar de man is inmiddels een icoon op het gebied van een unieke sfeer neerzetten en blijft als componist een boeiend fenomeen.
Van gevoelige gruizige ballads tot volkomen tegenstrijdig en dreigend.
Het is wederom puur in alles en Tom zijn strot is mooi van lelijkheid.
Alles valt echter weer op zijn plek.
Tom de romanticus en Tom de aanschouwer van de underground van deze aardkloot.
Kommienezuspadt en Reeperbahn zijn wat dat aangaat weer nieuwe invalshoeken.
Tom buiten Amerika op dubieuze plekken.
Na al deze avonturen en in relatieve rust, zijn er natuurlijk altijd de kalmere momenten.
Het prachtige titelnummer, Flowers Grave en Poor Edward.
Het springt allemaal van de hak op de tak, maar wat is het allemaal weer vertrouwd en uniek.

Ik hoop dat de goede man Nederland nog eens aan doet. Reken maar dat ik van de partij ben.

3 jaar later.. en ik kom er nog steeds heel moeilijk doorheen.
De plaat houdt mijn aandacht niet vast, zoals zovele andere Waits platen wel heel erg doen.

Vanaf zijn experimentele periode die begint bij Swordfishtrombones, is dit zeker weten mijn favoriet wat zijn studio platen betreft, het live album Glitter and Doom vind ik ook echt geweldig, maar mijn voorkeur ligt vooral bij zijn albums van voor 1983, lekker bluesy en een heerlijke sfeer

Heb dit album eigenlijk altijd een beetje links laten liggen. Tom Waits draai je niet iedere dag. En als je er wél zin in hebt heb je de keuze uit heel erg veel topalbums.

Maar nu toch maar weer eens naar Alice geluisterd. En dat is prima bevallen. Het is een wat rustiger album, met af en toe weer dat jazzy tintje uit de jaren zeventig.

Alleen jammer van Kommienezuspadt en Reeperbahn, die doen toch afbreuk aan het geheel.

iemand al de remaster gehoord?

Yep. Ik ben nooit zo goed in het beschrijven van het geluid van een album maar het klinkt allemaal iets warmer en Tom 's stem lijkt iets meer naar voren gemixt te zijn. Verder blijft het gewoon een ontzettend mooi album.

nu opnieuw uitgebracht maar de bonus live tracks klinken of ze met een telefoon opgenomen zijn, sla deze versie maar over

Wat een geweldig mooi duister album met hier en daar zielsnijdende melancholische nummers. Ben pas sinds kort helemaal om wat Waits betreft en dat komt toch wel door deze plaat.
Na de eerste 6 nummers dacht ik ...huh dit is een 5 . Vooral Flower's Grave t/m Poor Edwards zijn parels. Waar ik vroeger afhaakte op de overdreven rauwe stem is die zo acceptabel nu; en zo'n nummer als (sei pünktlich) Kommienezuspadt is dan zelfs softjes. Wat een nummer! Gelukkig is de rest ook top, dus 4.5 is ook na herhaald luisteren verdiend.
Heb pas 4 albums van Waits en ga zeker voorzichtig verder struinen. Voorlopig is dit de beste wmb.

Swordfishtrombones!

Bone Machine!

Leuk te horen. Heb enkel deze en zijn debuut .... en ik ga zeker nog cd's van hem aanschaffen. Beter laat ontdekken dan nooit hé

De liedjes voor deze plaat waren al 10 jaar eerder geschreven voor een gelijknamige opera.

Komnouniettelaatjong!

Zo is het, met daarbij nog de aanvulling dat de première van deze opera werd opgevoerd op de Reeperbahn. De personage “Alice” is via een omweg terug te voeren naar de Alice van Alice in Wonderland.

Qua tijdlijn bevindt de oorsprong van dit album zich dus vlak na Bone Machine.