Toto - Toto IV (1982)

1982 was muzikaal niet een geweldig jaar. Dat schreef ik twaalf jaar terug en daar kom ik op terug. Dit was wat mij betrof één van highlights van dat jaar en dat ben ik nog steeds van mening. De plaats is uiterst degelijk waarbij vooral "Africa" het geheel fors omhoog tilt. De track heeft zich ontwikkelt tot een classic van een niveau dat ik toen niet voor mogelijk hield. Een onverslijtbare track.

Prince - 1999 , Captain Beefheart and The Magic Band - Ice Cream for Crow , Elvis Costello & The Attractions - Imperial Bedroom , Michael Jackson - Thriller , Iron Maiden - The Number of the Beast , Queensrÿche - Queensrÿche , Mercyful Fate - Mercyful Fate , Accept - Restless and Wild , Survivor - Eye of the Tiger , Judas Priest - Screaming for Vengeance , Scorpions - Blackout , Manowar - Battle Hymns.

1982 een zwak muziekjaar? Ik dacht het niet.

Venom en The Cure kwamen ook nog met onvergetelijke dingen toen.

Toto IV vind ik maar zwakke formulemuziek bevatten. Africa is een fijn en stemmig nummer en dan is er nog Afraid Of Love en dan zijn de krentjes wel uit de pap.

"night and day" van Joe Jackson en "New gold dream" van Simple Minds en "Nebraska" van Bruce Springsteen en "The Nightfly" van Donald Fagen, maar ik schreef ook dat ik het moest herzien.

Dat vond ik lange tijd ook, maar nu het zijn veertigste verjaardag nadert is het bij mij iets meer dan dat geworden, onder andere door een constante kwaliteit en omdat er enige tracks bovengemiddeld goed zijn. Maar dat is persoonlijk.

Ik vind dit album zo enorm goed dus onlangs vervangen door een audiofiele vinyl remaster. Mijn top 10 is vol...laten we deze dan maar op 11 zetten.

Een album die voor mij vol herinneringen zit en geen zwakke plekken bevat.

Vanaf het openingsnummer Rosanna tot en met het laatste nummer Africa bezorgd het album mij kippenvel en een enorm goed gevoel. Een album die een mindere stemming wegblaast.

De plaat is inmiddels alweer 38 jaar oud maat sleet zit er niet op, integendeel de plaat klinkt zo fris alsof ie net uit is.

Topalbum, voor mij vijf sterren.

Een (te) commercieel album helaas waarvan de singels zijn 'dood' gedraaid. Haalt het niet bij Hun eerste twee albums. Jammer een gemiddeld cijfer gegeven.

De twee voorganger vielen niet mee, hier en daar aardige ideeën maar toch echt weinig echt goede songs. Benieuwd naar IV, waarvan ik weet dat de schijf vanwege enkele songs een groter bereik heeft gehad.

Rosanna is alom bekend maar blijft mooi, een song die 'af' is. Zelfs de keyboard partijen halverwege het nummer laat mij glimlachen.

Make Believe is een degelijke song waar ook weinig mis mee is. Lukather soleert tussen de bedrijven door op haast achteloze wijze en doet dat verdienstelijk. Een fijn nummer.

Bij veel fans ligt I Won't Hold You Back goed hoewel het mij allemaal wat gezapig is. Een andere invalshoek of wat spannende overgangen had het nummer goed gedaan.

Good for You kan mij niet echt boeien, het eenvormige refrein klinkt mij net wat te kazig in de oren. Een van de songs die ik altijd vrij snel skip als de plaat op staat.

Ook bij de volgende track weten de heren mij maar matig te boeien. Wederom wat eenvormig van aard en daar brengt het 'jazzy' karakter ook geen verandering in.

Afraid of Love is sterker, gezongen door Lukather, het geeft de plaat wat meer body want dat had het na de slappe tracks hiervoor wel nodig. Lukather is en blijft toch mijn favoriete vocalist in de band. Gezegend met minder elastische stembanden in vergelijking met Williams en Kimball maar op de een of andere manier brengt hij met zijn stukken wat meer pit en dat heeft een Toto plaat toch wel nodig.

Lovers in the Night is weer vrij degelijk, een typische jaren 80 rocksong, met uitwaaierende keyboard stukken. Zeker niet heel sterk maar het misstaat niet op dit album.

Met de volgende track heb ik ook nooit veel gehad. Het slappe refrein en de herhalingen die hieruit voortvloeien vervelen mij al naar een minuut.

Waiting for Your Love is gevarieerd, kent een zwoel ritme en de lichte jazzy accenten geven het een zomers tintje. Op de een of andere manier heb ik altijd een zwak voor deze song gehad.

Africa zal ik wat hebben gehoord in de jaren 80, destijds als jonge tiener stond dit nummer op de een of andere verzamel plaat. Elke keer als ik de plaat erop legde werd de naald eerst op deze track gezet. Het heeft nog steeds zijn charme maar inmiddels is het wat gezakt op mijn lijst met favoriete Toto songs.

Ook IV is wisselvallig van aard maar kent zijn momenten. Het grote middenstuk vind ik ronduit matig en dat maakt ook dat deze plaat niet tot grote hoogten stijgt.

Tussenstand:

1. Toto
2. IV
3. Hydra
4. Turn Back

Prima album, maar maakt veel minder indruk op me dan The Seventh One. Openingsnummer Rosanna en de prachtige afsluiter Africa steken er voor mij met kop en schouders bovenuit, ondanks dat die nummers natuurlijk door de radio grijsgedraaid zijn. Het hele middenstuk vond ik allesbehalve vervelend, maar eigenlijk ook allesbehalve erg memorabel. De kwaliteiten van de muzikanten vallen echter uiteraard niet te ontkennen: het mooie bij Toto is dat ieder bandlid wel even aan bod komt.

Wisselvallige plaat. Rosanna en Africa zijn natuurlijk de uitschieters. Verder klinkt het nergens heel slecht maar haalt het wat mij betreft ook nooit dat niveau van die eerdergenoemde songs.

ik vind Rosanna verschrikkelijk maar dat ding heeft zeker meer om het lijf dan nietszeggende zeurdeuntjes als We Made It of It's A Feeling. Toto kan heel aardig voor de dag komen maar is nog vaker tergend saaaai. Op IV slaat de balans naar dat laatste door.

Tja, ik ben drummer, dus Rosanna is werkelijk geweldig natuurlijk. Elke drummer vind Rosanna geweldig.

Mee eens!

ik vind de singles van dit album briljant en door de tijd heen ben ik dit album meer gaan waarderen en dat zal er mede mee te maken hebben dat over het algemeen de muziek uit de jaren tachtig van de vorige eeuw toch wel iets hoger wordt aangeslagen dan waarvoor het aanvankelijk is weggezet. Een song als "We made it" staat wat mij betreft model voor typisch amerikaans AOR uit dat decennium, waar ik toen niets van moest hebben maar wat ik, misschien ook door sentiment ingegeven, nu een stuk leuker vind dan destijds.

Ik heb dan meer met de AOR van Journey. Dat spetterde tenminste. Toto is misschien AO maar te weinig R.

Dat klopt wel inderdaad. Maar toch kan ik geen hekel aan de muziek krijgen. Al moet ik zeggen dat meer rock gerichte platen als Farhenheit en The weventh one me verreweg het meest bekoren. Op die albums staan voor mijn gevoel de minste niemendalletjes.

MOR

Hekel is een groot woord. Sommige nummers zijn erg geslaagd anderen oersaai. Die laatsten staan hier bij elkaar. Ook Fahrenheit vind ik veel te sloom.. Ik vind zelf Isolation en Turn Back wel toffe albums

Juistem!

Gelukkig zijn er ook krachtiger AOR-acts: Strangeways, Alien, Magnum, YaYa, House of Lords, Giant, zelfs Saga rond deze tijd. Voor het partygevoel gooi ik 38-Special er ook bij.

En vanaf de jaren 90 ook nog het geweldige Thunder, maar die wijkt door hun blues wel wat af.

Oh, en ik vergeet Night Ranger te noemen

Maar geen van die acts heeft een song zo reteheavy als de titeltrack van Falling in Between. En Lukather kan shredden met de besten. Dat dit niet op Toto IV gebeurt, soit, hier komen andere kwaliteiten naar voren.

Fahrenheit is nog softer dan deze IV, in mijn herinnering. Je bedoelt waarschijnlijk Isolation? Prima album, en inderdaad wat steviger dan deze voorganger.

Ik ben best een groot Toto-liefhebber, maar kan me wel vinden in de vaststelling dat het middengedeelte van dit album iets inzakt. It's a feeling is echt een vullertje, en zorgt er samen met I won't hold you back en, vooruit, Africa voor dat de balans van dit album doorslaat naar de softe kant, ook voor Toto-begrippen.
Het 'probleem' van deze band is wellicht dat ze op het ene album kiezen voor de softe benadering en op de andere weer stevig rockend tevoorschijn komen. Ik heb mede-concertgangers gesproken die bij een concert van Toto afkwamen op de hits en zwaar teleurgesteld waren dat die hoofdzakelijk in een medley verwerkt waren, terwijl de rest van het concert meer naar hardrock neigde. Met name sinds Steve Lukather aan het roer staat, is de band flink opgeschoven richting het steviger werk. Toch vind ik juistb sommige softere nummers van superieure kwaliteit.

Naast een uitgebreide CD-verzamelaar uit 1990 bezit ik slechts deze ene studio-LP van de band. Ik denk dat dit zeker niet hun minste album is. Kent weinig zwakke nummers of zwakke momenten. Beste tracks naar mijn smaak: Rosanna, I Won't Hold You Back, Africa. Ook de stampende nummers 6 en 7 mogen er zijn, die bovendien min of meer in elkaar overlopen.

Ik zie nu dat ik Fahrenheit heb getypt. Dat moet inderdaad Isolation zijn! Dat album staat vol met gave AOR wat mij betreft. Tjonge... Fahrenheit is wat mij betreft zo'n beetje het minste album van ze. Staat vol met niemendalletjes op 2 á 3 nummers na .