Tom Waits - Closing Time (1973)

En met een glas whisky om het te vervolmaken. De combinatie van dit album en een glas 12 jaar oude Glendronach is een magische. Echt genoten. Omhoog naar 4,5 ster. Prachtig album. Puur, intens, met een mooie warme gloed. Net als deze whisky.

(En nu naar bed, Rogyros!)

Even koppiepasta van De Jordy's:

De folk lijkt me evident, die mag in de genre-aanduiding eigenlijk niet ontbreken. Jazz is in de instrumentatie sterk aanwezig. Blues snap ik ook, maar is toch wat meer op de achtergrond. Folk/Jazz zou wat mij betreft het best de lading dekken.

Fraai debuut van Waits. Heb slechts dit album en "Alice" in huis. Dringend tijd om weer wat van deze man aan te schaffen. Waits fans Suggesties ???

Ergens daartussen in: Raindogs of anders Bone Machine. Blue Valentine is ook een fijne keuze

ik zou RAINDOGS en BONE MACHINE vergeten . BLUE VALENTINE is m.i. wel een goede keuze samen met SMALL CHANGE en THE HEART OF SATURDAY NIGHT.

Gewoon de Frank-trilogie (83-87).

De laatste vier nummers zorgen ervoor dat ik mijn stem met een half punt ophoog.

Bar blues noir. De sfeer van de late avond en nacht. Waits overpeinst de zaken des levens en weet zijn gedachten om te zetten in bijpassende sfeertinten, geluiden en arrangementen. Bijzonder debuut en het begin van een bijzondere muzikale reis.

Mooi Album van de Meester.

Magistraal debuut van een loepzuivere rasartiest. Waits kent zijn beperkingen — ik hoor hem geen volledig octaaf zingen — en hij houdt zich daar zijn hele, imposante carrière aan. Artiesten met een gelijkaardige handicap, zoals Dylan, Reed en Cave, traden al eens buiten hun comfortzone. Je kan dat dapper of dom noemen, of beide. Waits bezondigt zich niet aan buitensporigheden zoals podiumgespring, stadionoptredens (hoewel hij daar fans genoeg voor zou hebben) en al helemaal geen verplichte sing-along sessies met het publiek. Je kan dat braaf of voorspelbaar noemen, maar voor mij is het een toonbeeld van zelfbewuste consistentie. Die eigenschap dicht ik bijvoorbeeld ook Leonard Cohen toe.

Waits is de antipode van muzikale kameleons als Bowie en — mijn favoriete artiest — Marc Almond. Dat hierboven gevraagd wordt in welk genre je Waits moet plaatsen, snap ik dus best. Alleen doen de voorgestelde antwoorden al mijn resterende lichaamshaar gelijktijdig fronzen. Folk, godbetert? Omdat-ie het vaak met weinig hulpmiddelen of personeel lijkt te doen? Dat is geen criterium eigen aan het genre. Noem me kortzichtig of liever korthórig, maar folk predikt volgens mij altijd een wij-gevoel: wij in het verleden (soms extra benadrukt met viool of fluit) of wij tegen de consumptiemaatschappij. Ik herken daar nu eens niets van in Waits werk, hoe je het draait of keert.

Dan maar jazz, omdat de piano vaak domineert? Of blues, maar dan zonder prominente gitaar of strakke ritmiek? Waarom dan geen lounge, want veel van zijn ingetogen songs passen perfect in een bar? En van daar is het maar één stap naar cabaret. Maar de nimmer norse zanger lijkt allergisch voor frivoliteit. Ik had er bijna theatraliteit aan toegevoegd tot ik besefte dat hij in meerdere films acteerde. Maar je begrijpt wat ik bedoel en zeker als je ooit de mazzel had om Waits live aan het werk te zien en te horen.

Misschien willen sommigen nonkel Tom eren door hem een volledig eigen genre toe te dichten. Voor mij hoeft ook dat niet. Het solowerk van Bram Vermeulen reken ik tot hetzelfde — voorlopig onnoembare — genre. Chansons in om het even welke taal, dichter kom ik niet om die intimistische muzikale schilderijtjes te eh ... schetsen. Je kan Waits beter eren door één van z’n velen prima platen te beluisteren. Voor wie geen oceanen van tijd heeft: laat je leiden door de geluidsgolven van Closing Time, Small Change en Rain Dogs.