Accept - Metal Heart (1985)

Dit mag ik nu zo af en toe graag horen, Lekkere rechtoe rechtaan metal, alle cliche zijn hier aanwezig, de meerstemmige gevrijnen de midtempo dubbel bass, de pompende basgitaar en de zelfverheerlijkende solo's, de enige die het nog een beetje bijzonder maakt is de heer Udo zelf, met zijn aparte stemgeluid maakt hij net dat kleine beetje verschil. 3.0*

Dit is echt de herontdekking van het jaar voor mij. Wat een heerlijkeplaat is dit zeg, niet te zwaar niet te moeilijk, teksten die niet over allerlij zware onderwerpen gaan maar gewoon rechtoe rechtaan metal, De stem van UDO is echt heerlijk lekker rauw, en zoals ik al eerder zei alle Cliche zijn aanwezig, pompende basgitaren midtempo dubbele bass partijen heerlijk. Vooral Metal Heart, Midnight Lover en Dogs On Lead zijn pareltjes, maar ik geef wel toe je moet er wel van houden ik denkt dat ik MuM 1 van de weinige ben die van foute Duiste metal houd. (I rest My Case)

Best een lekker plaat maar ik houd absoluut niet van de productie. Klinkt veel te droog en minimaal, zeker in vgm Balls To The Wall. Maar wel enkele geweldige tracks, in de vorm van Up To The Limit, Living For Tonight of Midnight movers, om van de titeltrack al helemaal te zwijgen.

Laatste tijd weer een paar luisterbeurten gegund, toch weer lekker naar pakweg twintig jaar.

Beetje hetzelfde als bij Balls To The Wall: titelnummer is een klassieker, de rest van de nummers liggen lekker in het gehoor maar het album zelf is niet echt bijzonder. Maar hier vind ik net iets lekkere nummers opstaan dan op Balls To The Wall. Ik zit (hierdoor) te twijfelen tussen 3,5* en 4*... Ik geef toch maar 3,5*. Het is gewoon lekkere recht toe recht aan metal (zoals Eddie al zei), niet echt bijzonder, maar het luistert wel lekker weg.

Stem verhoogd naar 4*. Ik vind dit album meer consistent dan Restless And Wild en Balls To The Wall. Bij die albums is de eerste helft sterk, maar zakt het album bij de tweede helft nogal in. Hier vind ik zowel de eerste als tweede helft goed. Up To The Limit is overigens een nieuwe favoriet van mij geworden op dit album.

Iets minder dan balls to the wall.. maar nog steeds even krachtig!
4,5 sterren !

Awel, Eddie, het was voor mij ook al een tijdje geleden ... en die album bevalt me nog steeds heel goed.

Het titelnummer is nog prima, met de rest kan ik niet zoveel. Voor mij stopt het hier met Accept, dat toen aan alle kanten door modernere metalbands voorbij gestreefd werd.

Het is en blijft een mooie plaat toch.
Vooral nummer 1 & 5 zijn goed.

Ik heb een honderdtal albums op vinyl, niet omdat ik een verzamelaar ben, maar domweg omdat ik de meeste albums in de jaren tachtig en negentig heb gekocht. Ze staan mooi rechtop alfabetisch gerangschikt en deze staat als eerste in de rij, logisch.
Album nummer zes van de Duitse groep met schreeuwlelijkerd Udo Dirkschneider. Zo cliché als maar kan maar het stoort niet: als cliché met stijl wordt uitgevoerd, dan is het stijlvol “been there, done that”. Accept heeft heel mooie dingen op de metalheads losgelaten.
Hier staan toch zeer lekkere schotels op het menu: Metal Heart (de traditionele hymne), Midnight Mover (de single en blijkbaar bestaat hier een video van – iemand?), Up To The Limit (rechtaan), Wrong Is Right (de snelle beuker). De A-kant (1 tot en met 5) vind ik ietsje sterker dan de B-kant, die verre van slecht is maar gewoon ietsje minder (6 tot en met 10). Zwak nummer vind ik Teach Us To Survive, welke ik veelal oversla. De bonustracks staan niet op mijn exemplaar dus hierover geen oordeel. Al gezegd, ik oordeel enkel nog over de originele albumversies.
Grappig, op de achterzijde van de albumhoes staat per nummer wie wat doet (logisch) maar ook welk instrument ze hiervoor gebruiken: overdreven of sponsoring?

Bijna even goed als Balls to the Wall.
Opener Metal Heart is zeer sterk.
Daarna het beste nummer van de plaat: Midnight Mover;
Up to the Limit: ook top;
Wrong is Right valt mee;
Screaming for a Love-bite is één van de beste nummers van de plaat.
Volgende nummers zijn ook erg goed, vooral Dogs on Leads en Living for Tonight.

Zeer sterke plaat, Udo zingt erg rauw.
Metal Heart doet het na vele luisterbeurten nog altijd erg goed bij mij. Vooral de eerste helft van het album ( t/m 6) is vrij geniaal
Maar wat is die hoes toch foeilelijk...

Het volgende in verband met de hoes wist ik ook niet, bron onze wiki: the original cover concept was for a hologram metal heart image, until budget considerations resulted in a traditional cover. Het blijft een prima plaat natuurlijk en eentje die uitnodigt tot het naar rechts draaien van die beruchte volumeknop.

Dit vind ik de zwakste Accept Plaat

Weet je dat heel zeker ? Eat The Heat al eens gehoord?

Wat is er mis met Eat the heat dan? Oké, het is geen typisch Accept album maar ik vind 'm prima!

Wat ik mij ervan herinner is dat de scherpe randjes eraf zijn. Dat maakt het iid geen typisch Accept-album.

Het album is veel melodieuzer en opener dan wat Accept tot dan toe op de mensheid had losgelaten. Maar slecht is het echt niet vind ik. En David Reece is in aanleg een (veel) betere zanger dan Udo. Maar daarom werd het juist weer niet gepruimd destijds als ik me niet vergis

Dat is ook wat ik mij er van herinner...Verder er geen aandacht meer aan besteed.

Waar ik in mijn jaren als tiener en twintiger een fervent metalliefhebber was, ben ik me de laatste ca. 10 jaar gaan verdiepen in andere muziekstijlen. Dit album zet ik zo nu en dan graag nog eens op, om energie te tanken of om gewoon even te ontspannen. De karakteristieke zang van Udo Dirkschneider heb ik altijd als een pluspunt gezien in de bandsound. Hij weet de composities naar een hoger niveau te tillen op dit Metal Heart, dat voor mij samen met Restless and Wild en Balls to the Wall tot het absolute hoogtepunt van Accept gerekend mag worden.

Het epische titelnummer behoort samen met het meeslepende Dogs On Leads en opzwepende nummers als Up To the Limit en Living for Tonite tot de beste songs. Iedereen die geinteresseerd in klassieke heavy metal kan ik dit album van harte aanraden.

Ik had 't al vaker bij de drie voorgaande platen, maar Udo klinkt soms best in de richting van David Wayne, en wanneer ze het tempo flink opvoeren ('Wrong Is Right'), is Metal Church ineens niet zo heel ver weg. Toch is de rest van de plaat van een behoorlijk andere orde, AC/DC en Priest komen weer regelmatig in gedachten.
Gedegen heavy metal die regelmatig radio-friendly klinkt, maar Udo zingt te rauw voor een groot publiek (alhoewel, AC/DC lukte het ook), ook al proberen ze het wel es met een ballad-achtige track. Die tref ik hier niet, maar 'Teach Us...' heeft dan weer even net zo'n andere invalshoek dat het wel extra interessant (en geslaagd) maakt.

Ook hier een zeven, maar wel een dikke(re).

Okay m'n ontdekkingstocht door 1985 loopt op z'n einde en dat betekent dat ik langzaamaan weer wat meningen mag gaan tikken.

Accept is weer van de partij na een jaartje niks en het lijkt alsof er een neerwaartse lijn aan het ontstaan is. Ik lees dat veel mensen het hoger waarderen vanwege het feit dat dit lekkere no-nonsense metal is en dat klopt ook zeker wel, maar bij mij grenst dat aan het saaie.
Vind er nou niet bepaald heftige uitschieters tussen zitten, de titeltrack is tijdens concerten altijd een mooi plaatje om bier te halen of de blaas te legen.
Midnight Mover spreekt me nog het meest aan, de 2 nummertjes daarna zijn ook best geinig.

1. Restless and Wild
2. Breaker
3. Balls to the Wall
4. Metal Heart
5. I'm a Rebel

Prima album. Tuurlijk restless and wild en balls to the Wall waren beter, maar toch luister ik met plezier naar dit album. Gewoon accept zoals je gewend ben. Uitschieters voor mij zijn midnight mover, wrong is right en living for tonite

Wat een apart album. Het begint heel goed, maar dan opeens een verschrikkelijk slecht nummer (Screaming for a love bite). Ook daarna komen er nog een paar draken van songs voorbij. Jammer, maar meer dan een krappe voldoende zit er niet in.

Screaming For A Love-Bite vind ik juist te gek. Een lekkere opzwepende meezingert. Accept kwam (net als Judas Priest) altijd heel goed weg met van die luchtige stadionrockers tussen al het andere geweld.

Hier nog een fan van Screaming for a love bite. Wat Edwynn zegt; een heerlijk meezing nummer.

Terwijl diverse Britse groepen rond 1985 tevergeefs probeerden met een gepolijster geluid de Verenigde Staten te veroveren, bleef het Duitse Accept doen waar het goed in is: metal maken. En dat beperkte zich niet tot de hoes met zijn originele idee en uitwerking.

Bij voorganger Balls to the Wall voelde ik pas ver in de tweede helft enthousiasme, deze opvolger bevat meer uptempo nummers en dat ligt mij nu eenmaal beter. Ik proef ook een vleugje AC/DC maar dan wel in Duits metaal uit Solingen verwerkt.
Verrassend is het niet (meer) (alhoewel, ik kwam toch leuke details tegen), degelijk wél. En bovendien onverslijtbaar. Geproduceerd door Dieter Derks die hoorbaar oor had voor de afwerking, waarbij de muzikanten minutieus op de achterzijde vastlegden welke instrumenten ze op welk nummer bespeelden.

Leuk zijn de klassieke invloeden in het titelnummer dat de plaat opent (Tsjaikovski in het intro en Beethoven in de gitaarsolo), Midnight Mover is iets sneller, in Up to the Limit hoor ik een "Australische riff" en Wrong is Right is rechttoe metal uit het boekje met dubbele basdrum, waarbij gitarist Wolf Hoffmann weer een fraai opgebouwde solo neerzet, zoals hij zo goed kan. In Screaming For A Love-Bite hoor ik een pakkend refrein. Toch nog enige verrassing, lekker nummer.

Kant 2 start met Too High to Get It Right, het tweede nummer waarbij ik met riff en refrein aan AC/DC moet denken, wederom in het Acceptjasje. Hetzelfde heb ik met Dogs on Leads dat lekker onheilspellend begint. Vreemdste nummer is Teach Us to Survive met zijn jazzinvloedjes in intro en de break: mijn favoriet.
Living for Tonite lijkt qua riff op Scorpions' Big City Lights en toch klinkt het niet gejat; tegelijkertijd kan ik makkelijk fantaseren dat Klaus Meine dit had ingezongen, maar de krijszang van Udo Dirkschneider mag er ook zijn. In slotlied Bound to Fail klinkt een folkachtige melodie in in- en uittro waar wij aan het einde mogen meezingen als het Urker Mannenkoor invalt. Tussendoor zet Accept een aangename, dansende groove neer.

In Europa verkocht ie in tegenstelling tot de Verenigde Staten prima, voor zover ik me kan herinneren. Een krappe 7 van mij, oftewel 3,5 ster.
PS: hoor eens hoe in het refrein van Metal Heart het woordje 'metal' fraai op z'n Duits met dunne 'l' wordt gezongen. Ik vind het charmant!