Father John Misty - Fear Fun (2012)

Nieuwe artiestennaam van J. Tillman, ex-drummer Fleet Foxes, maar heeft al aantal mooie soloplaten gemaakt!

De derde track staat al een tijdje online, inclusief videoclip. Dit is zeer veelbelovend!

hey nieuwe tillman, ben benieuwdf

helaas bij mij begint de tillman moeheid toe te slaan. te vaak hetzelfde recept...

Nu op de luisterpaal

Aparte maar goede plaat. Het zelfde recept als zijn vorige platen kan ik hier niet uit halen. Tillman doet hier vrijwel compleet iets anders.
Ik heb hem net gekocht bij Amoeba op Haight ST. in San Francisco, past er prima bij.
Het is niet zo'n zware plaat en de nummers zijn aangekleed, hier en daar een hammondje e.d.
Heerlijk, voor nu 4*

Overigens, op ieder nummer speelt Jonathan Wilson mee.

De nieuwe gedaante van Joshua Tillman, ook bekend als voormalig drummer van Fleet Foxes en J. Tillman. Op zijn nieuwe plaat citeert hij rijkelijk uit de 70s, maar gelukkig wel op de eigenzinnige manier die we van hem gewend zijn.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Father John Misty - Fear Fun - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Mooi stukje, Erwin!

Ik heb het album nu een keer of drie beluisterd, maar kan er nog niet echt iets over zeggen...
3 december in de kleine zaal van Paradiso.

Het doet me voorlopig wat vlak aan, terwijl hij in interviews zegt (of althans: niet ontkracht) dat dit zijn meest persoonlijke werk is: dat hij het heerlijk vond dat hij afstand kon doen van zijn werk dat uitkwam onder de naam J. Tillman omdat het zo ver van hem vandaan stond.

Dit nieuwe werk ligt niet bepaald in het verlengde van de twee J. Tillman-albums die ik ken (Cancer And Delirium en Vacilando Territorium nogwat). In plaats van sombere folk krijgen we nu frivole dansnummers. Geen pop, of rock. Hoewel het van beiden wel invloeden heeft, en ook country komt regelmatig terug.
Als je hem live ziet dansen op deze muziek kun je moeilijk níet meedoen tijdens het luisteren.

Ik kijk uit naar het concert in de kleine zaal van paradiso, 3 december. Hoewel ik de muziek niet helemaal vind overtuigen lijkt het me gezellig om een beetje te 'dansen' op deze muziek (iIk hoop dat het hele publiek die sfeer snel oppikt). En daarnaast is het natuurlijk een Fleet Foxes-(ex)lid! Die moet je voor 15 euro niet laten lopen!

Favorieten op dit album zijn overigens 'Nancy from now on' en 'I'm Writing A Novel'. Ook 'Hollywood Forever Cemetery Sings' en 'This is Sally Hatchet' en 'Well, you can do it without me' zijn hoogtepuntjes voor me.

Voorlopig even 3 en halve ster.

Inmiddels overtuigt de muziek wel. Ik zet dit album graag aan: dat doet deze Vader goed!
Absurde teksten waarvan de betekenis niet geheel bij me wil binnendringen.

Oh, pour me another drink. And punch me in the face,
you can call me Nancy.

Instrumentarium is ook lekker. Zeker de tamboerijn op Well, You Can Do It Without me.
Ik vind Josh zijn stem beter dan die van bijvoorbeeld Christian Wargo die Fleet Foxes ook even op een lager pitje zette voor side-project Poor Moon.

Oh, en waar hoorde ik 'This Is Sally Hatchet' eerder? Doet me een beetje Radiohead-esque aan, hoewel ik moet toegeven dat ik geen kenner ben.

Ik verhoog met een halfje, met uitzicht naar nóg een halfje hoger!
4*

Ik wist dat de drummer van Fleet Foxes al een paar mooie platen had gemaakt, maar ik had totaal niet door dat ik met deze plaat mijn eerste kennismaking met hem in handen had. Ooit las ik een recensie dat hij solo het voorprogramma van Fleet Foxes verzorgde waar hij daarna gewoon ook keurig achter zijn drumkit kroop. De conclusie was dat het voorprogramma gevaarlijk dicht in de buurt kwam van de hoofdact zelf (als ik het me tenminste goed en ongekleurd herinner).

De verhalen zijn in ieder geval niet gelogen. Gestopt met Fleet Foxes; een andere naam en een geweldige plaat. Een spannend leven moet dhr. Tillman hebben. Ik ga in ieder geval op zoek naar ouder materiaal van deze man, want het spreekt me misschien nog wel meer aan dan de Vosjes zelf, geheel in de lijn van eerder genoemde recensie (uit volgens mij een vlaamse krant).

Bovenstaande reacties zeggen genoeg toch? Dit verdient méér! 4* zonder problemen. Hopsakee.

Ik heb genoten van zijn show gisteravond in Paradiso. Ontzettend energiek.
Random, grappig. Dronken.
Heb nu de CD weer aanstaan. Vond het live toch beter.
Dit is een plaat die live veel beter tot zijn recht komt!

Het is vooral de humor in dit album dat het 'm doet. De country-achtige nummers zijn mijns inziens meer sarcastisch bedoeld, of in ieder geval door het echt alter-ego John Misty gemaakt. Daarbij zijn die nummers vaak het meest verhalend, met natuurlijk als tekstueel hoogtepunt I'm Writing A Novel, waar de droge humor (ironisch genoeg) vanaf druipt. Zinnen als '(...) and told the people who lived there they had to get out, 'cause my reality is realer than yours' en nadat hij net een of andere wijze uitspraak van een zwarte hond heeft uitgeschreeuwd (you can't turn nothing into nothing, thus would be no more) 'Well, I'm no doctor, but that monkey might be right', dat soort zinnen maken mijn dag. In Sally Hatchet staat ook een prachtige zin, die overloopt van zwarte humor: 'Sally Hatchet lives in a hole in the ground, the longer it keeps raining, the more she has to struggle to remain a wonderful time'. Ik heb het album niet fysiek, maar het schijnt dat hij er een soort van novelle bij heeft geschreven dat je bij het album krijgt. Heb vandaag de LP besteld, dus ben benieuwd naar hoe dat gaat worden!

Hier was ik ook bij en gelijk heb je! Zeker de eerder genoemde country-achtige nummers kwamen erg goed tot zijn recht, vooral toen Tillman als een idioot over de grond ging rollen (à la Jim Morrison) bij I'm Writing A Novel. Hij is toch echt een entertainer, iets dat je niet zo snel achter hem zou zoeken.

Eigenlijk ben ik hier meer vanwege Jonathan Wilson uitgekomen. Instrumentaal is hij vooral dienend, maar de productie is wel weer erg sterk. Beste producer van dit moment?

De muziek zelf vind ik aardig, maar niet echt bijzonder. Ik was zelf lekker in Fleet Foxes blijven spelen.

Goede plaat, afwisselend en voor mij in tegenstelling met het werk onder zijn andere naam een stuk boeiender

Wat een rijke plaat is dit, zowel in zijn variatie aan stijlen, als in de veelvoud aan instrumentatie en de weelderige arrangementen. Echo's van Elton John, Bob Dylan ('I'm Writing A Novel'), The Beatles ('This Is Sally Hatchet' met die knerpende Harrison-gitaar) en zelfs Gram Parsons is niet altijd ver weg ('Tee Pees 1-12'). Tillman heeft goed in de muzikale bibliotheek gesnuffeld, maar weet er een eigen draai aan te geven met prachtige songs. Misschien wel z'n beste als alter ego Father John Misty.

Het vorig jaar verschenen Pure Comedy bevat vier steengoede nummers, toevallig ook nog eens de eerste vier, wat het luisteren van die plaat makkelijk maakt. Echter, het album was wel wat pretentieus. Nieuwe single 'Mr. Tillman' laat een ander geluid horen, die meer zou aansluiten bij zijn eerdere werk. Dus, die andere twee platen er maar eens bijgepakt.

Fear Fun is Father John Misty's eerste plaat. Zijn ontstaansgeschiedenis beschrijft hij op 'I'm Writing A Novel'. En we horen op dit album een wat bedeesdere Misty, muzikaal gezien. Waar zijn latere werk wat bombastischere wordt, is het hier wat ingetogenere en wat minder 'vol'. Meer diversiteit, zonder dat de focus wordt verloren. Ook horen we hier zijn dolkinvloeden vanuit zijn eerdere werk onder de naam J. Tillman.

Alle ingrediënten van zijn latere werk is hier ook aanwezig: heerlijk sarcastische, surrealistische teksten vol met verwijzingen. Leuk om uit te pluizen!

Als geheel misschien niet zo coherent als I Love You, Honeybear, maar wel weer een cd vol met goede nummers. Eigenlijk geen enkele vreemde eend in de bijt dit keer.