Peter Gabriel - Live Blood (2012)

Tsjah. Meer van hetzelfde. Onderhand ken ik de formule met het orkest wel. Album zal weer in mijn kast komen, maar ik ben nu wel weer toe aan iets nieuws.

Moet wel zeggen dat met name de live-opnames van het Scratch my back gedeelte voller klinken.

UItmelken die zooi.

Vraag, zijn deze nummers & uitvoeringen dezelfde als van de vorig jaar verschenen Live DVD?

Na Up is het kommer en kwel met Peter Gabriel. Erg jammer. Inderdaad uitmelken is dit.

Ik zou daar wel van uitgaan, het is in ieder geval wel dezelfde setlist.





Wat een idioot verwijt. PG is een artiest met de drive zichzelf opnieuw uit te vinden, en de laatste tijd is hij druk bezig met orkestbewerkingen van zijn eigen nummers en dat van andere artiesten. Het kan je muzikaal gezien misschien niet liggen, maar om dan te gaan spreken over uitmelken? Dat zou je misschien kunnen zeggen van een artiest die in herhaling valt, en dat is bij PG allerminst het geval.

De coverplaat van voor de New Blood waarschijnlijk niet, New Blood duidelijk wel en deze plaat is helemaal typisch uitmelkerij. Hij had deze ook niet uit kunnen brengen omdat de nummers ook al op DVD staan. Pure uitmelkerij bij gebrek aan nieuw werk.

Omdat een artiest langer doorgaat met een bepaalde muzikale richting die je niet aanstaat is het meteen uitmelkerij? Nee, een verzamel CD uitbrengen terwijl een artiest nogmaar 1 album uit heeft gebracht (ala Lady Gaga / Justin Bieber), dát is uitmelken. Of als Peter Gabriel de rest van z'n leven popmuziek zoals So zou hebben gemaakt, ook dat zou je uitmelken kunnen noemen. Toegegeven, PG gaat nu wel iets langer door met een bepaalde muzikale richting, maar dat is nou niet meteen uitmelken. Sowieso zie ik hem ook liever mét band, begrijp me niet verkeerd.

Ik heb hem live mogen zien optreden met zijn orkest en vond het een aangrijpend en meeslepend concert. Dat er een live plaat van uitkomt, vind ik ook niet meer dan normaal, het brengt een hele andere dimensie aan de muziek. Emotioneel komt het allemaal iets beter uit de verf.

Was in PG-stemming gisteren omdat ik ook de So- 25th Anniversary box kocht. En toch ook maar mijzelf overgehaald ook dít live-album te kopen.

Vind het album beter dan New Blood, omdat het geheel warmer klinkt (dat begin van Signal to Noise bijvoorbeeld) en ook de Scratch-songs aan bod komen. Enkele uitvoeringen zijn goed, maar nergens wordt het origineel geëvenaard, wat ik tot nu toe heb gehoord.

Toch wel goed bij elkaar - al is beide albums misschien wat téveel van het goede, ik zou de voorkeur geven aan deze boven de studioversie. Maar grote, zo niet zeer grote, minpunt is/blijft toch wel die zangeressen. Hier prominenter en beide (Ane zowel als Melanie) van een armetierig niveau in vergelijking met Peter, het materiaal én het orkest.

Ben deze wat aan het ontdekken, en er staan wel erg mooie uitvoeringen op.
De zangeressen storen me alleen behoorlijk, zeker op Don't Give Up...