Social Distortion - White Light, White Heat, White Trash (1996)

Zo'n album die ik alláng weer uit het oog was verloren en ineens weer tegenkwam. Ik heb hem opgezet en ben nu toch wel weer flink aan het genieten. Pakkende muziek.

Crown of Thorns

Nu ik dit herbeluister is dit in feite een zeer sterke plaat die helemaal verpest wordt door het geniale niveau van Crown of Thorns. Ik trek het neerslachtige aspect en het iets tragere tempo heel erg goed. In de herbeluistermolen, dit Social Distortion.

Wat een heerlijke rock&roll punk plaat! Deze gaat rechtstreeks op nr 1 komen in mijn top 10!

Al jaren in de top 5 van mijn top 10 en daar blijft ie nog jaren! Deze plaat heeft na alle jaren nog niets aan kracht ingeboet en nummers als Don't Drag me Down en Through These Eyes knallen nog steeds net zo bijtend hard uit mijn speakers als halverwege de jaren '90!

Blijft toch echt de plaat uit mijn jeugd. Heerlijk. Na al de jaren blijft hij oersterk klinken.

Green Day, Rancid, Bad Religion en NOFX bedankt!
Nadat deze bands bekender werden, zag je overal punkrock bands verschijnen, die nog niet eens in de schaduw mochten staan van genoemde grootheden.
En om in de punk attitude te blijven; een FUCK YOU! En een dikke middelvinger naar alle volgelingen die hier commercieel van mee profiteerde; ik was er al snel klaar mee.
En dat was misschien wel de meest punk gerelativeerde actie van mij die ik ooit heb uitgevoerd.
Schijt aan al die volgelingen; punk was definitief dood.

En dan kom je puur bij toeval (OOR bedankt voor de lijst uit 2007, met de beste albums aller tijden) terecht bij Social Distortion, en de singles I Was Wrong en When the Angels Sing, en dit blijken wel heel sterke nummers te zijn.
Of White Light, White Head, White Trash echt in die Top 100 thuis hoort, daar heb ik mijn vraagtekens bij, maar het blijft jammer dat ik deze band nooit eerder ontdekt heb.
De naam Social Distortion is wel stoerder dan de muziek, voor mij is het allemaal vrij toegankelijk, gaat voor mijn gevoel zelfs meer naar de rockmuziek.
Maar ik ben tegenwoordig ook milder over Slayer, Sex Pistols, Metallica en Nirvana, terwijl deze wel een heftigere impact hadden bij het eerste gehoor.
Waarschijnlijk speelt mijn leeftijd ook hierin een rol, ben ondertussen wel wat gewend, maar wat is dit een eerlijke en pure plaat.

In mijn platencollectie is Social Distortion een beetje een vreemde eend in de bijt. Ik heb mezelf nooit als liefhebber van punk beschouwd en met name met de Amerikaanse punkbands uit de jaren '80 en '90 heb ik weinig affiniteit.

Toch was er direct een klik toen ik met Mike Ness en zijn band in aanraking kwam. Misschien komt het wel omdat ik Social Distortion nooit echt als een pure punkband heb beschouwd. Natuurlijk, de band heeft een invloedrijke rol gespeeld in de punkscene, maar heeft altijd ook invloeden uit de rock & roll en country in haar muziek toegevoegd. Daardoor is een unieke sound ontstaan die op dit album White Light, White Heat, White Trash optimaal tot uiting komt. Vanaf Dear Lover tot en met afsluiter Under My Thumb staat het album boordevol puike songs.

Het opzwepende Don’t Drag Me Down is wat mij betreft het sterkste nummer, met het wat rustigere Down Here With the Rest of Us als goede tweede. Ook de rest van het songmateriaal scoort ruim voldoende. De unieke stijl van de band wordt op dit album overtuigend doorgezet: 4,5*.

White Light, White Heat, White Trash van Social Distortion, hun vijfde album is een album waarvan je moet houden.

Uitgebracht in 1996, na de ‘grunge’ beweging maar toch is tussen de rockabilly geïnspireerde punkrock die de band brengt de invloed van ‘grunge’ te horen. Het neerslachtige, iets tragere aspect in zowel de lyrics als de gitaarsound is te horen. Ook zingt Mike Ness meer richting ‘grunge’, in vergelijking met ‘Social Distortion (album)’ en ‘Somewhere Between Heaven and Hell’ maar ook is de invloed van bijvoorbeeld de Ramones duidelijk hoorbaar.

Ik vind dit ongetwijfeld één van hun beste werken met topnummers als ‘When the Angels Sing’, ‘I Was Wrong’ en ‘Don't Drag Me Down’ om er een paar te noemen. De Stones cover ‘Under My Thumb’ mag er ook wel zijn.

Wat een geweldige plaat is dit toch. Ik krijg altijd goede zin als ik Social Distortion hoor en dat heb ik met name met de tracks op deze plaat. Ik had 'm al enige tijd op 5* staan, maar nu heb ik 'm ook maar een plekje gegeven in mijn top 10.

De band blijft voor mij een totaal unieke sound hebben,, die vooral hier goed te horen is: een bijzonder smaakvolle mix van punk met country/rockabilly invloeden. Tel daar de karakteristieke, uit duizenden herkenbare zang van Mike Ness bij op en je hebt een topplaat in handen.

Tja, tot voor kort kende ik S.D alleen van naam.
Geen idee waarom maar ik gooide de band op de 90's pretpunkhoop met bands als NOFX, Pennywise, Lagwagon etc etc.
Een stroming waar ik werkelijk niks mee heb.
Social Distortion zit totaal niet in die hoek, pluspunt.

Ik lees punk met countrymuziek/rockabilly invloeden, dan ben ik gelijk belangstellend.
Helaas valt dat mij allemaal vies tegen, ik hoor weinig tot geen punk en al helemaal geen country of rockabilly of een mix van deze stijlen.

Het album is gevuld met in mijn optiek geinige rocknummers maar geen enkele track blijft hangen.
Het stemgeluid van Mike Ness is ook niet helemaal aan mij besteed.
Hij mist rook en whiskey en is te nasaal en eentonig, jammer want zijn solo plaat vind ik muzikaal echt helemaal geweldig.

Social Distortion geinig bandje maar helaas niet waar ik op hoopte.

Voor wat betreft het muzikale ben ik het volledig met jurado een, het stelt allemaal niet heel veel voor, gewoon powerchords rammen en gaan met die rock-banaan.
Echter het stemgeluid van Mike Ness is voor mij toch wel andere koek, die gaat bij mij echt door merg en been.

Ik begrijp het.
Op z'n solo platen vind ik z'n stem ook niet echt super maar muzikaal echt een waar genot.
Net wat ik zei, te weinig rook en whiskey en te nasaal.
Smaakdingetje.

Ik ben het met jullie eens dat dit niet klinkt als pure punk, maar meer als een stevige rockplaat. Door de jaren heen is de sound van de band nogal geëvolueerd in de richting van een meer mainstream rockaanpak, wat vooral op dit album goed te horen is. Vandaar ook dat deze plaat commercieel ook veel succesvoller is geweest dan het eerdere werk van de band.

Vooral op de eerste twee platen is punk nog wel het bovenliggende genre en vandaar ook denk ik dat de band altijd die associatie zal houden. Bij iedere nieuwe plaat van de band komt dat etiket weer min of meer terug.

De zogenoemde cowpunkstijl (dus een mix van country en punk) waarmee de band regelmatig wordt geassocieerd, hoor je hier niet direct aan terug, maar is wel nog te horen op de voorgaande platen. In die zin is mijn opmerking meer algemeen bedoeld en wellicht wat ongelukkig geformuleerd.

Voor mij is dit in ieder geval een plaat waar die cowpunkstijl nog meer naar voren komt dan op welk willekeurig Social Distortion-allbum.

Wat betreft de zang van Mike Ness, ben ik het met Eddie eens. De man maakt op mij keer op keer een geweldige indruk en is daarnaast ook live doorgaans erg sterk.

Zelfs als metalhead kan ik deze plaat wel waarderen. Persoonlijk vind ik de 'best of' de beste plaat. Daar staan alle toppers bijna op.

Ik moet even bijkomen van deze plaat zeg, wat een (onverwacht) meesterwerk zeg!
Punk met duidelijke country invloeden en de stem klinkt ook nasaal wat perfect bij deze muziek past.
Misschien te soft voor "hardcore punk" maar zeker te punk voor het predikaat "rock"
5*

Koen St
jerome988
Wat voor jullie?

De zang is me denk ik iets te geknepen maar ik ga het nog wat kansen geven Het gitaarwerk is wel heel vet.

Snap ik! Is even wennen, ik hou er persoonlijk wel van. De nummers zitten ook echt goed in elkaar imo.

Social Distortion's album Somewhere Between Heaven and Hell uit 1992, was een plaat die ik destijds in de Verenigde Staten aanschafte, voornamelijk omdat het album sterk werd vergeleken met de stijl van mijn geliefde Jason & The Scorchers. En daar had het ook veel van weg.
Gezien de erg hoge waardering van dit album ook die CD maar eens meegenomen. En het is een puur en oprecht album. Van dik hout zaagt men planken en ook vrij eendimensionaal.
Maar binnen het gitaargenre een lekker album om van tijd tot tijd te draaien, niet helemaal in een keer, want na een aantal tracks lijkt het teveel op een herhaaloefening.