Thin Lizzy - Life Live (1983)

Ik kreeg aanvankelijk het idee dat de drums op dit album uit de studio komen, maar daar ben ik niet meer zo zeker van...het kan ook aan de productie liggen. Ik mis hier eigenlijk geen sfeer tov Live&Dangerous, en een aankondiging à la die van Got to Give It Up hier staat ook niet op L&D.

[quote]Edwynn schreef:
Welk sfeertje?[/quote

Zoals ik de plaat interpreteer en het album op mij overkomt (i.v.m. L & D)

Ik ben geen groot fan van Thin Lizzy, dit is het enige album dat ik van ze heb, maar wat is Still in Love With You een prachtig nummer.

Heb onlangs de dubbel LP maar weer eens aangeschaft. En warempel op vinyl klinkt de plaat een stuk beter. Voller, warmer en wat vetter dan de matige cd mastering. Schitterende nummers en zeker vergeleken met nu geweldig gespeelde hard-rock met een geweldige zanger als Phil Lynott. En wat speelt ie ook nog lekker bas ook. Unieke muzikant.

Absolute 5* topper in het rijtje :
Double live Gonzo! - Ted Nugent
Irish Tour -Rory Gallagher
Tokyo Tapes - Scorpions
Made in Japan - Deep Purple

Dit is net als live and dangerous en geweldige live plaat. En veel andere nummers gelukkig. Geweldige uitvoering van angel of death. Maar ook thunder and Lightning, cold sweat en black rose zijn geweldig. Sowieso is er met deze setlist niks mis. Kwa nummers en uitvoering zijn de beide live platen geweldig en even goed, vind alleen de productie wat minder op deze plaat.

"We have heard that there are people here that have consumed large quantities of alcohol", deelt frontman Phil Lynott mee bij de aanloop naar Got to Give it Up. Het publiek reageert euforisch op deze en navolgende "mededelingen". De sfeer spát van dit afscheidsalbum dat verscheen in november 1983. Een dubbelaar die ik menig maal verlekkerd in platenzaken heb staan bekijken, maar mijn krappe budget deed mij toch tot aanschaf van andere platen besluiten. Inmiddels heb ik 'm op cd en hierboven wordt gemeld dat de vinylversie beter klinkt. Die moet ik dan toch maar gaan aanschaffen.

Thin Lizzy's Live and Dangerous is hun grote klassieker, maar ik vind Life Live beter. De reden is eenvoudig: betere setlist. Daarop de nodige muziek uit de jaren ná 1978 en juist daarvoor heb ik een voorkeur. Life Live vervulde tevens hun laatste verplichtingen voor hun platenmaatschappij.
De productie is wat "muddy" volgens de biografie 'The Rocker' (1994) van Mark Putterford. Zoals iggy in 2014 in een post aanhaalde omdat Lynott bij de mix werd gehinderd door zijn drugsgebruik. Maar dat de groep was aangehaakt bij de New wave of British heavy metal is duidelijk met een set die veel sneller en steviger is dan op dat andere monument. Het is van de eerste tot de laatste toon smullen, waar ik op die klassieker niet alles even pakkend vind.

Het leeuwendeel van de opnamen komt van de afscheidsshow in het Londense Hammersmith, met vanaf Black Rose gastbijdragen van ex-leden Gary Moore, Brian Robertson en Eric Bell. Maar er klinken ook opnamen uit Dublin, Glasgow en Renegade is een oudere opname (november 1981, Hammersmith) met Snowy White, die niet was uitgenodigd voor de afscheidsshows. De achtergrondzang is hier en daar opgepoetst volgens de biografie, het rommelige geluid is dus veroorzaakt door de mix/productie van de meester zelf, die niet meer in topvorm was.
Hammersmith was overigens niet de echte afscheidsshow. Die was in Duitsland. Voor mij is tegenwoordig het ware afscheidsconcert deze live-cd, verschenen in 1992, waarover binnenkort meer.

Van de week appte vriend JeKo mij de link naar een filmpje van de BBC Popquiz uit april 1984, omdat Morrissey daarin is te zien. Ik kijken en... Philip Lynott zat daar ook! Met bovendien Kim Wilde en meer namen uit die tijd. Aanbevolen.

Tenslotte een vraagje: iemand die weet wie de man op de foto links van Midge Ure (de laatste in geel pak) is? Google Lens zegt Peter Frampton, maar dat klopt niet.

Kan het misschien Brian Downey zijn? een van de vier Bandoprichters?

Nee, die ziet er heel anders uit. Ik gok erop dat het Dave Flett is. Ex-Manfred Mann’s Earth Band en rond 1980/1981 kortstondig lid van Thin Lizzy. Dat zou betekenen dat hij op dit album alleen te horen is op het oudste nummer van dit album, Renegade, een opname uit 1981.

Dave Flett is het idd. In 1979 tweede gitarist toen Midge Ure toetsen ging doen.

Aha, dank heren! Die had ik niet op het vizier!

Metal-D78 heeft nog iets meer gelijk dan ik: Flett maakte in '79 korte tijd deel uit van de band, na het vertrek van Gary Moore, maar werd vervangen door Snowy White. In 1981 stond hij nog één keer met Thin LIzzy op het podium, als ik Wikipedia mag geloven. Zelfs de exacte datum wordt daar genoemd: 11 augustus 1981 in Flett's woonplaats Aberdeen, tijdens de Renegade-tour. De kans is aanzienlijk dat het titelnummer in de versie op deze live-plaat op die dag is opgenomen.

Op daveflettguitar.com vond ik Fletts eigen website, waar onder 'Music' zijn soloalbum Flying Blind is te vinden. Al iets van geluisterd: dat klonk prima! Stevige hardrock en lekker gitaarwerk. Helaas nooit fysiek verschenen.

Life/Live was mijn kennismaking met Thin Lizzy. Geleend van de platenbieb in maart 1984, ik mocht deze maximaal een week lenen. Bij beluistering werd ik helemaal weggeblazen al schrok ik wel een beetje van "like Thunder And Lightning, Goddamn' it's zo exciting". Kom uit een Gereformeerde nest en dit soort taalgebruik, laat staan dit soort muziek lag destijds heel gevoelig. Afijn, ik genoot van het gehele album al realiseerde ik me niet zo goed dat de mix nogal mager te noemen is. Daar stoorde ik me toen en nu ook helemaal niet aan want de kippevel en het wow gevoel dat Life/Live me geeft is gewoon verslavend. En laat dit dan hun afscheid zijn. Waarom dan? Ze waren zo verschrikkelijk goed. Wist ik toen veel wat er allemaal speelde (drank, drugs en een platenmaatschappij die het publicitair beter vond om een afscheid aan te kondigen). Still In Love With You, wat een geweldige uitvoering. Het hele album is gewoon kei-en keigoed. Sorry, superlatieven schieten hier tekort. Zo jammer dat het hiermee gedaan was en dat ik er live nooit echt bij heb kunnen zijn. In 2007 Thin Lizzy gezien op Arrow Rock maar zonder Phil Lynott is dat een behoorlijke gemis. Het verlies op 4 januari 1986 kwam ook hard aan.

Life/Live is samen met Queen's Live Killers en The Jimi Hendrix Concerts mijn introductie geweest in de hardere rockmuziek. Alleen daarom al 5 sterren al zou ik er objectief een halve ster vanaf moeten trekken wegens slechte mix. Maar sorry, de mooie herinneringen en de kippevelmomenten staan enkel de maximale waardering toe.

Wát een plaat, wát een geweldige nummers, wát een geweldige band. Dit is rockmuziek op zijn best. En dan moest ik Live And Dangerous nog leren kennen..

Kan iemand mij wellicht vertellen wat Phil tegen Sykes zegt om die alles vernietigende gitaarsolo af te trappen op Got to Give it Up? Ik kan het maar niet verstaan.

RebelINS, ik denk "Johnny, play a little ball for me!"

Een dikke 5 jaar geleden schreef Larzz:Wel, inmiddels heb ik hetzelfde gedaan en ik kan bevestigen dat van zijn woorden geen komma is overdreven. Wél heeft mijn exemplaar een enkele tik, zal de dubbelaar eens goed schoonmaken.

Dit album heeft voor mij lang in de schaduw gestaan van Live and Dangerous, wat misschien wel mijn favoriete liveplaat aller tijden is, maar met het verstrijken der jaren ga ik Life/Live steeds meer op waarde schatten.

Leuk aan dit album is dat alle gitaristen uit de geschiedenis van de groep erop aan bod komen. Vaste waarde Scott Gorham speelt op elk nummer mee en daarnaast is ook een glansrol weggelegd voor jonge gitaargod John Sykes (die in de jaren hierna Whitesnake naar ongekende commerciële hoogten zou brengen) op nummers als o.a. Holy War (wat een vuur! wat een venijn! wat een baslijn!), Sun Goes Down en Got to Give It Up. Gary Moore brengt met verve 'zijn' Black Rose voor de dag, Brian Robertson doet hetzelfde op Emerald, Snowy White neemt Renegade, Hollywood en Killer on the Loose voor zijn rekening, en al deze heren plus originele gitarist Eric Bell stonden op het podium voor afsluiter The Rocker. Wat een trip moet dat geweest zijn.

De productie is al eerder over geschreven, en ja, die is inderdaad wat matter dan L&D, maar op een goede geluidsdrager en -installatie komt het alsnog goed genoeg tot zijn recht. En toegegeven, het wat meer bootleg-achtige geluid heeft ook zijn rauwe charme.

De setlist bevat ten opzichte van L&D twaalf nieuwe nummers en een leuke alternatieve versie van Don't Believe a Word (het originele arrangement, aldus Lynott), en alle grootste toppers van het album schaar ik ook onder deze dertien songs. L&D geeft een goede dwarsdoorsnede van de catalogus van de groep tot en met 1978, Life doet hetzelfde tot en met 1983. Op deze manier krijg je met deze twee albums samen een goed overzicht van het beste werk uit het volledige oeuvre van deze groep, want hierna was het helaas afgelopen met Thin Lizzy.

De titel Life bleek tot slot profetisch, want ondanks dat Lynott wel muzikaal actief bleef in de jaren hierna, wist hij geen notabele wapenfeiten meer te realiseren en ontnam een heroïneverslaving hem amper 3 jaar later het leven. Gelukkig leeft hij eeuwig verder in de heerlijke rockmuziek en zinderende live-optredens die hij achtergelaten heeft.

Zondag was het alweer 40 jaar geleden dat Phil overleed...

Ja man, en hij werd maar 36...'jochie'

Enne, mooi stuk SirPsychoSexy! "Wat een trip moet dat geweest zijn", schrijf je terecht over dit album.
De afgelopen drie jaar ofzo ontdekte ik pas echt dat er in zijn post-Thin Lizzyjaren nog wel één en ander aan fraais werd gemaakt en inmiddels is dat ook verkrijgbaar. Zonder zijn verslechterende conditie en haperende focus had zelfs die korte periode nog veel meer kunnen opleveren.

Mocht je het interessant vinden: van Grand Slam (in het begin met John Sykes, later Laurence Archer) is er onder meer Twilight's Last Gleaming en van Lynott solo (waar Sykes eveneens actief was) vond ik verzamelaar Yellow Pearl zo mooi, mede vanwege het werk uit zijn laatste jaren. Maar dan moet je wel een fanatieker liefhebber van zijn werk zijn.

Bedankt voor de aanvulling RonaldjK! Ik had wel wat gelezen over Lynott's solowerk en Grand Slam, maar ben er nog niet achteraan gegaan. Leuk om jouw recensies te lezen. Gegeven hoe gek ik op Thin Lizzy ben, moet ik misschien ook maar eens de verste uithoeken van Lynott's carrière gaan verkennen.