My Dying Bride - The Barghest O' Whitby (2011)

Erg benieuwd, de trailer klinkt veelbelovend in ieder geval.

Wat een heerlijke bak depressieve doom!! Mijn favoriete band stelt me bijna nooit teleur, zo ook deze keer niet. Zevenentwintig minuten en vier seconden ultiem genot!!

Alle onderdelen die MDB zo boeiend maken komen langs in dit epos. Violen, cleane zang, grunts, trage doomstukken tot iets snellere, stevige stukken aan het eind. Ik las ergens dat dit vooral herinnerd aan de tijd van "Turn Loose The Swans" en daar ben ik het wel mee eens.

Prachtig!!

Mooie verrassing moet ik zeggen. Nooit echt veel naar My Dying Bride geluisterd maar dit vind ik toch wel erg goed. Vooral die grunts zijn geweldig, Aaron Stainthorpe heeft een hele aparte gruntstijl. De cleane zang is iets waar ik aan moest wennen. Ik lees net dat deze wordt herinnerd aan de tijd van Turn Loose The Swans dus die ga ik nu beluisteren. Ik wacht nog even met een beoordeling.

Albumhoes geïnspireerd op The hound of the Baskervilles?

Wat is dit mooi! Na het luisteren van dit prachtige epos, heb ik het gevoel dat ik een zwarte gifbeker heb leeg gedronken. Hulde aan My Dying Bride!

Geweldige EP, alles wat My Dying Bride zo goed kan zit hierin. Schitterende vioolpartijen, voor mij toch een van de bepalende factoren van MDB. En Aaron gebruikt zijn stem weer zoals alleen hij het kan. Enige nadeel, dit had gewoon een volledige cd moeten zijn met nog 2 van zulke nummers erbij

Lekkere doom metal, zoals gehoopt/verwacht van deze superband

Dit klinkt voor mij toch gelijk weer een heel stuk prettiger (lees: somberder) in de oren dan Evinta. Na een paar tellen alvast maar 4,5*.

Dankzij het topic MusicMeter: Song van het Jaar 2011 competitie deze EP ontdekt. Hun plaat uit 2009, For Lies I Sire, kende ik al. Die moest het voornamelijk hebben van My Body, A Funeral en in iets mindere mate The Lies I Sire. Deze EP overklast zelfs eerstgenoemde, al is het natuurlijk wel lastig met elkaar te vergelijken. My Body, A Funeral is een stuk trager en korter.

Laat ik eens gek doen, ik begin meteen met 4,5*.

Simpelweg een van de beste epics die er te vinden zijn in de metalwereld, en wellicht ook een van de langste. Om die reden krijgt dit EP'tje niet minder dan 5/5. Het nummer is heerlijk melancholisch en duister, zoals we dat van MDB gewend zijn. Het grijpt iets terug naar het oudere werk, wat aan de ene kant oke is, maar behoudt toch de sfeer en de stijl die de band de laatste jaren heeft ontwikkeld.

Edge Of Sanity - Crimson

Green Carnation - Light Of Day, Day Of Darkness

Rorcal - Heliogabalus

Deze 3 metalepics schat ik toch net wat hoger in dan deze, al staat hij wel in mijn top 10 van nummers langer dan 20 minuten. My Dying Bride is hier in topvorm en heerlijk om die grunts weer te horen. 4,5 ster.

Sterke EP die bestaat uit één lang, episch monster. Trage stukken, griezelig huilende strijkers, versnellingen, het zit er allemaal in verwerkt. Dit nummer is inderdaad geïnspireerd op 'The Hound of the Baskervilles', Raspoetin. De barghest is een legendarische monsterlijke hond, met enorme tanden en klauwen. Op de albumhoes zien we die barghest, woest briesend met op de achtergrond een gebouw dat eruit ziet als een kerk, en een volle maan. Het is geen vrolijk plaatje om naar te kijken, en het nummer is dan ook niet bepaald vrolijk. Het lijkt alsof My Dying Bride een sfeer heeft proberen scheppen die het wezen van die hond wil vatten. Bruut, razend, en ook een beetje desolaat. Wat mij betreft zijn ze daar prima in geslaagd.

Toch kan het nummer me niet over de volledige lengte boeien. Best jammer, anders had er een echt hoge score ingezeten.

3,5 sterren

Ik heb die drie eens beluisterd, maar voor mij is MDB toch beter. Nummers kunnen ook té lang zijn, en dat heb ik enigszins bij die drie voorbeelden die je geeft. Dat had ik vroeger ook toen ik naar die Zweedse Black Metal band luisterde, waarvan ik de naam vergeten ben.

Abruptum, volgens mij.

My Dying Bride was ik na A Line of Deathless Kings een beetje uit het oog verloren. A Line... was goed, maar ik vond de nummers iets te makkelijk te verhappen om in een echt interessant album te resulteren.
In de platenzaak zag ik onlangs deze EP liggen. Ik had gelezen over Evinta, niet over The Barghest..., was nieuwsgierig, blind gekocht en eenmaal thuis aangekomen totaal verrast door dit album doordat ik remakes van oude nummers had verwacht.

Een verrassing in positieve zin, want deze EP is een van de betere albums die ik recentelijk heb gekocht. My Dying Bride zoekt hier het geluid op dat ze hadden ten tijde van Turn Loose the Swans en The Angel and the Dark River, en laat tegelijkertijd horen dat ze muzikaal gegroeid zijn de laatste 15 jaar.
Een nummer van 27 minuten klinkt wellicht pretentieus, maar de band slaagt er hier in om er een geheel van te maken waarin de verschillende delen naadloos in elkaar overvloeien. Nergens heb ik het idee dat er een stuk muziek is dat beter weggelaten had kunnen worden, of dat niet goed in de sfeer van het nummer past. Een nummer van bijna een half uur, dat aanvoelt als eentje van maximaal 10 minuten. Ik vind het een knappe prestatie.
Alles wat ik graag van MDB wil horen zit in dit schijfje: grunts, Aaron’s huilende cleane zang, 2 gitaristen wiens gitaarlijnen om elkaar heendansen (in een macabere dans voor de duidelijkheid), een hoeveelheid riffs en hier en daar een paar strijkers.
Een klein minpuntje vind ik sommige delen van de tekst, combinaties van woorden die nogal in de buurt liggen van eerdere teksten. 'Tiny rivers down your rosy cheek', 'Count them fair, for I have more', dat soort dingen. Wellicht niet letterlijk gekopieerd, maar doet me toch heel erg denken aan eerdere teksten. Maar goed, als Aaron opeens de blues zou zingen zou ik ook niet gelukkiger worden.

The Barghest O’Whitby is een prima gebalanceerde EP geworden, waarin elk stuk muziek op z’n plaats is en dat van begin tot einde blijft boeien. Daarom een verdiende hoge score.

4.5*

Bedankt Wizard. Nu zit ik op hete kolen omdat ik niet kan wachten het kleinood ook in mijn cd lade te kunnen schuiven.

Deze release is helemaal aan mij voorbij gegaan. Omdat de latere albums wel goed waren, maar niet zo heel veel meer toe te voegen hadden aan het oeuvre. daalde mijn interesse ook wel wat. For Lies I Sire heb ik nog wel. Evinta is niets voor mij. Maar als ik dit zo lees mis ik, als MDB adept van het eerste uur, een heleboel..

Deze release was dus ook aan mij voorbij gegaan. In mijn mening hierboven staat het wat anders verwoord, maar MDB kreeg een beetje een hoog middelbare scholier dagboekgehalte.

En graag gedaan, altijd leuk om anderen geld uit de zakken te kloppen

Sterke EP, met dit keer 1 lange, zeer opvallende compositie die qua stijl teruggrijpt naar MDB's beginperiode.

Wat opvalt direct is dat het nummer lekker rauw en ongepolijst klinkt en dat is zeker een meerwaarde, aangezien het de compositie een lekker passend smoelwerk geeft. Een brave, cleane productie had het zeker niet beter of eerlijker laten klinken.

The Barghest O' Whitby bevat zo'n beetje alle muzikale ingrediënten van een sterke MDB-compositie. De viool is opvallend op de voorgrond te horen en zorgt voor melodielijnen die in combinatie met de typerende gitaarlijnen lekker wanhopig, dramatisch en zelfs een beetje smerig klinken, wat in het laatste geval een compliment is.
Persoonlijk mis ik wel de keyboard-lagen; die geven i.m.o. vaak een enorm groots en episch karakter mee aan de muziek van MDB, maar gelukkig heeft dit nummer dat eigenlijk niet nodig. Met bijna een half uur, is het nummer al episch genoeg.
Voor de rest klinkt Aaron weer tijdens zijn klaagmomenten, alsof hij ieder moment de pijp aan Maarten kan geven. Anderzijds klinkt hij weer bij wijze van spreken als de hellehond die de voorkant van het album siert.

Met dit geweldige meer-dan-alleen-maar-een-tussendoortje bewijst MDB opnieuw dat ze in hun genre op eenzame hoogte verkeren en is dus simpelweg gewoon een hele goede aanrader!

Mooi opbouwend stukje muziek met grunts en cleane vocals die zeer goed in het geheel passen. Hoewel de climax naar het einde toe veel goed maakt, is het toch net iets te eenvoudig om gedurende 27 minuten echt te boeien. Echt episch vind ik het nummer dan ook niet, voor mij is het eerder een genietbaar tussendoortje.
(Dit is trouwens mijn eerste kennismaking met My Dying Bride)

Een muzikaal spookverhaal. Met name het gitaarwerk is verantwoordelijk voor de ijzersterke sfeer. Erg beklijvend!