The Devil's Blood - The Thousandfold Epicentre (2011)

Benieuwd naar!!

Ben benieuwd waarom de stemmer van 3,5 naar 2,5 is gegaan. Ik heb de nummers "Fire Burning" en "The Thousandfold Epicentre" al wel beluisterd en die vind ik helemaal niet slecht.
Het lijkt me dat ze wat softer zijn geworden.

Vind die twee nummers qua stijl erg vergelijkbaar met het vorige werk. Klinkt in ieder geval niet softer imo.

Ik heb 3 nummers gehoord en die vond ik erg lekker klinken. Eigenlijk nooit iets van deze band geluisterd totdat ik zag dat de CD bij de Rock Hard van hun was. Een die ik zeker in de gaten ga houden. De tekeningen in het boekje zien er trouwens prachtig uit!

De plaat staat inmiddels op Luisterpaal =D

Ik zag het net, vanavond eens beluisteren. Niet bij daglicht natuurlijk.

Net voor de eerste keer gehoord en de eerste indrukken zijn zeer positief.

Van begin tot eind een superalbum, 75 minuten lang word ik geboeid. Het debuutalbum was al erg goed maar deze is nog vele malen beter. Vooral de zang is veel beter en krachtiger. De eerste 8 nummers zijn al heel erg goed maar wat daarna komt is echt niet normaal. Everlasting Saturnalia is zo prachtig, dat had van mij echt nog wel wat langer mogen duren. En dat Feverdance! 15 minuten lang wordt je er in gezogen.

Echt zo´n kruipertje. De eerste 10 minuten blijft het zeer koelbloedig en daarna barst het los. Nou, losbarsten. De riff blijft maar door en door en door gaan. En het wordt steeds gaver, en gaver, en gaver. En dan is het afgelopen. Je snakt naar meer. Gelukkig hebben we iets als de playknop!

Later een veel uitgebreidere review. Verwacht 4,5, misschien wel 5. Deze gaat in ieder geval voor een hele tijd heel vaak langs komen hier.

Precies wat ik er ook van vind. De nummers zijn hier een stuk beter geschreven, op een uitzondering na zijn de nummers veel minder afhankelijk van het gesoleer, waar dat bij de vorige platen wel het geval was. En die afsluiter is inderdaad briljant zeg, wat een nummer!

Ik knal em gelijk naar een 4,5, met grote kans op een 5.

Ach, waarom ook niet? Ik heb hem nu 2 keer gehoord en ik vind hem echt geweldig. Snel maar eens gaan bestellen in de artbook edition!

Vooral dat contrast in Everlasting Saturnalia is zo gaaf! Eerst riffs die zo uit de krochten van de hel kunnen komen en daarna zweef je mee met prachtige instrumentatie en de heerlijke stem van F. En daarna zak je weer terug in de krochten van de hel.

Prachtig nummer inderdaad, met die geniale overgang naar The Madness of Serpents.

Die artbook edition ziet er inderdaad erg tof uit, alleen jammer dat de vinylversie gelijk weer 50 euro moet kosten =( Dan maar de gewone versie helaas.

Jammer dat ze in het occult-rock circuit blijven hangen. Ik bedoel het bloed, omgekeerde kruizen, satan, etc. gedoe, hebben ze helemaal niet meer nodig. Muzikaal is dit (zeker de laatste 3 nummers) van wereldklasse.

Ik begin me steeds meer te ergeren aan die vibrato aan het einde van élke uithaal van dat vrouwtje.. Vond de 1e EP vet, het 1e album wat minder, en nu kan ik er steeds minder naar luisteren
Wat gek.

Zeg maar gerust sneu. Heeft de band overigens helemaal niet nodig zo'n kinderachtig imago, muzikaal staan ze hun mannetje wel.
Toch mogen ze wat mij betreft iets minder oubollig doen en dan met name het vocale gedeelte..
Werkt bij mij nog al eens antiperistaltisch.

Betere weergave via: The Devil?s Blood ? The Thousandfold Epicentre (2011) « tasteless enterprise - tastelessenterprise.wordpress.com

The Devil’s Blood – The Thousandfold Epicentre (2011)

In het mooie zonrijke najaar van 2008 leerde ik The Devil’s Blood kennen: Neerlands hoop in bange dagen als het gaat om diepgaande, intrigerende hardrock. De Eindhovenaren kwamen uit de duisternis met hun EP Come, Reap. Tekstueel waren de nummers op dit schijfje doordrenkt met occulte, satanistische symboliek. Heksige toverdranken werden gereciteerd, maar los van de teksten vond ik het vijftal nummers energiek en enerverend. In de eerste instantie wist vooral de White Faces-cover van Roky Erikson mij te verslaven, maar later werd ik meer gebonden aan de mystiek en sfeer van nummers als Voodoo Dust en River of Gold.

Een jaar later zag ik de band hun LP-debuut presenteren in de Vera te Groningen, één van de laatste popmonumenten van het land. Ik had de band al eerder gezien, als special guest op Fortarock in Nijmegen, maar tijdens deze noordelijke live-première van The Time Of No Time Evermore raakte ik werkelijk gehypnotiseerd. De platencollectie werd hierna meteen gecomplementeerd en merchandise aangeschaft. Ik was om: evenals Mastodon, Baroness, While Heaven Wept, Pagan Altar en Hammers of Misfortune was The Devil’s Blood één van de weinige bands die mij met hun sfeervolle muziek nog echt emotioneel wist te raken . Niet alleen als simpel vermaakt, maar als transcendent escapisme. Ik zou zelfs mogen spreken van een intrinsieke spirituele ervaring. Een waar ritueel.

En nu is daar The Thousandfol Epicentre, de tweede langspeler waar ik reikhalzend naar heb uitgekeken. Het eerste wat opvalt is dat de nieuwe plaat over het algemeen minder concreet, minder afgebakend en minder riff-georiënteerd is dan zijn voorganger. Daarentegen voelt het meer aan als een daadwerkelijk album. Nummers zijn uitgesponnen en vloeien op natuurlijke wijze in elkaar over. Op de helft vinden we een aantal meer afgebakende nummers, namelijk She, het titelnummer en Fire Burning. Ondanks hun relatief concrete karakter in vergelijking met de rest van de plaat, ademen ze veel meer de muziek op The Time Of No Time Evermore. Dromerige, maar herkenbare nummers die waarschijnlijk een vast onderdeel zullen worden van de rituelen van The Devil’s Blood.

Het zijn echter eerdere nummers zoals On The Wings Of Gloria en latere als Everlasting Saturnalia die dit album een speciaal karakter geven. Dankzij de onconventionele structuur van deze nummers en de inherente passie en liefde wordt je als luisteraar bevroren. Het is alsof je stilstaat in tijd: het verleden en de toekomst zijn irrelevant. Op dit moment telt alleen de muziek. De occulte inhoud van de teksten doet er voor mij niet toe – wat van belang is, is dat deze muziek mij naar plaatsen voert waar warmte is en hoop gloort. In deze zin is The Thousandfold Epicentre werkelijk psychedelisch, maar zonder dat er maar een grammetje drugs aan te pas hoeft te komen.

Zonder twijfel zullen andere recensies deze nieuwe plaat van The Devil’s Blood vergelijken met vele obscure bands uit eind jaren zestig en de jaren zeventig. Met dit album – die zich laat beluisteren als een organisch geheel – doet deze Nederlandse band haar illustere voorgangers vergeten. The Thousandfold Epicentre is één van de beste platen van 2011 en absoluut een hoogtepunt in de vaderlandse popgeschiedenis! (Eru)

9.3

Al het het gras is alweer voor mijn voeten weggemaaid als ik de voorgaande berichten zo lees. Afwisselende nummers, de licht occulte sfeer. Een zangeres die herinneringen oproept aan de oude Uriah Heep. The Thousandfold Epicentre is een plaat om de ogen bij te sluiten en vijfenzeventig minuten lang op innerlijk avontuur te gaan.

Vind het eigenlijk een tegenvaller na de vorige. De eerste paar nummers zijn wat psychedelischer, maar al snel vind ik de plaat inzakken. Vind de zangeres in haar lange uithalen soms net even 'too much'. 'Cruel Lover' blijft echt niet zo lang boeien. Rustige intermezzo's worden soms gezocht, maar daar vind ik de band nog niet al te overtuigend in.

Bij de laatste drie nummers zakt de plaat helemaal in. Alleen maar sfeerstukjes, pff..

Die laatste 3 nummers zijn juist de beste van het album. Inderdaad geweldige sfeernummers.

het volle pond in de Volkskrant...

The Thousandfold Epicentre | Andere | Muziek Volkskrant

Als ze maar niet bij DWDD komen......

Het gebeurt namelijk vaak dat Nederlandse bands die 5 sterren krijgen in de Volkskrant daar komen spelen. Ik zit zelf ook nog te twijfelen of ik hem een halfje omhoog gooi. Volgende week krijg ik de artbook versie binnen, ik kan niet wachten!

Een vriend wees me op deze plaat op de luisterpaal. Sinds die tijd heb ik m bijna elke dag wel opgezet. Wat een heerlijk album! Elke keer dat ik m beluister groeit ie weer meer in aanzien!

Vanavond staan ze in DB´s in Utrecht.

Dit is in mijn beleving echt een weergaloos album. Een sterk conceptueel geheel, zeer fraaie liedjes en prachtige zangmelodieën. Het is ook een album met diepte. Het gaat over zelftransformatie: het overwinnen van het aan de aarde gekluisterde ego om het hoger spiritiueel zelf geboren te laten worden. Zelfs voor bewandelaars van andere spirituele paden dan het "linkerpad" valt hier wat te halen.

Ik ben echt zwaar onder de indruk van deze release. Had niet gedacht nog zo gegrepen te kunnen worden door een nieuwe rockplaat, maar het is een feit.

Ik moest daar zelf ook spelen, heb het concert toen maar meegepakt. Fantastisch concert, het album moet ik snel maar eens beluisteren.

Mijn album van 2011. Het laat echt alle albums van dit jaar op grote afstand achter zich. Inmiddels staat hij zelfs in mijn top 20 aller tijden en blijft hij groeien per luisterbeurt. Koptelefoon op en het artbook pakken en compleet je verdiepen in die prachtige tekeningen. 74 minuten gaan niet vaak zo snel voorbij als deze. En die geweldige climax genaamd Feverdance met de monumentale lange opbouw van maar liefst 10 minuten die me in mijn greep houdt.

En waar kan je deze editie bestellen dan?

Dank je wel, V

Ook is hij via Large te bestellen.

De band stopt ermee

The Devil's Blood

Dat is echt wel jammer...
Ik had de band ontdekt met hun vorige album door het rock album v/d week topic. Het was daarvoor al enige tijd geleden dat ik nog zo een leuke verrassing uit de Nederlandse rockwereld had ontdekt.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen dit is de beste metalplaat ooit van nederlandse bodem! Koptelefoon op en genieten maar. Het begint met een intro gevolgd door On the Wings of Gloria en dit prachtige nummer is de opmaat naar alleen maar mooiere nummers. Pracht product, catchy nummers en voorzien van een puike productie en artwork. Dit duistere album ademt een zwaarmoedigheid uit waar ik tomeloos van kan genieten. Waar de vorige release nog enigzins leed onder de soms wankele vocalen staat "de Zus" haar mannetje. Hoogtepunten zijn Within the Charnel House of Love en The Thousandfold Epicentre maar eigenlijk doe je daar de andere nummers te kort mee. Het is een prachtig geheel!

Om te beginnen moet het dan wel metal zijn. Een hokje waar ik The Thousandfold Epicentre van The Devil's Blood niet in zou plaatsen.

Er zijn soms weken dat ik bijna niets anders draai dan The Thousandfold Epicentre. Ofschoon het album bij verschijnen al indruk op mij maakte, is het gedurende de jaren nog eens flink bij me gaan groeien. The Devil's Blood leunt enerzijds op de vlotte hardrock van het debuut maar weeft er heel vakkundig allerlei psychedelische elementen in die bij vlagen heel beklemmend zijn. Het schizofrene The Madness Of Serpents is hier een goed voorbeeld van.

Het afsluitende Feverdance is helemaal zo'n track die even op mij moest inwerken. Maar nadien laat het mij nooit los. Het komt aan als een zweverige ballade maar is eigenlijk een donkere trip van jewelste.

En dan heb je daartegenover nog ontzettend pakkende dingen zoals het huppelende Cruel Lover met zijn indringende middenstuk of het schitterend georkestreerde She. Plus nog eens het titelnummer waarbij je door de vernuftige opbouw in de richting van het refrein heel gemakkelijk vergeet dat je naar een ding van negen minuten zit te luisteren.

The Thousandfold Epicentre is uitgegroeid tot een plaat die mij eigenlijk nooit verveelt. Vandaar dat ik hem vandaag maar eens naar de vijf sterren heb opgeschroefd.