The Smiths - Meat Is Murder (1985)
mijn stem
823 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Rough Trade
-
The Headmaster Ritual (4:52)
-
Rusholme Ruffians (4:19)
-
I Want the One I Can't Have (3:12)
-
What She Said (2:40)
-
That Joke Isn't Funny Anymore (4:57)
-
How Soon Is Now? * (6:43)
-
Nowhere Fast (2:35)
-
Well I Wonder (4:00)
-
Barbarism Begins at Home (6:55)
-
Meat Is Murder (6:02)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
39:32
(46:15)
- nummer 222 in de top 250
0
Thekillers87327
geplaatst: 19 maart 2020, 22:46 uur
xrockerx schreef:
jouw reactie doet me kotsen...luister het dan niet
en dankzij vlees eten zitten we nu in een corona crisis
ik ga meat is murder weer eens luisteren, mijn favo smiths plaat
en tja...als je muse luistert...
(quote)
jouw reactie doet me kotsen...luister het dan niet
en dankzij vlees eten zitten we nu in een corona crisis
ik ga meat is murder weer eens luisteren, mijn favo smiths plaat
en tja...als je muse luistert...
Zo kun je ook zeggen dat mcdonalds en 1000 bedrijven verantwoordelijk zijn voor kanker.
Beetje kortzichtig, dit komt door onhygiënische mensen, niet vlees.
Wat is er mis met muse? Een band die ook zelfs door critici gerespecteerd word?
Ik vind the smiths geweldig maar mag ik dit dan minder vinden?
0
Autobahn
geplaatst: 16 augustus 2020, 18:09 uur
Ik zet voorlopig in op 3,5 ster. Ik heb een beetje hetzelfde gevoel overgehouden als bij the queen is dead. Een aantal erg sterke nummers (the headmaster ritual, rusholme ruffians en well I wonder), maar ook een aantal die me niks doen, maar wie weet verandert dat nog als ik er wat vaker naar luister.
1
geplaatst: 19 augustus 2020, 06:01 uur
Autobahn schreef:
Ik zet voorlopig in op 3,5 ster. Ik heb een beetje hetzelfde gevoel overgehouden als bij the queen is dead. Een aantal erg sterke nummers (the headmaster ritual, rusholme ruffians en well I wonder), maar ook een aantal die me niks doen, maar wie weet verandert dat nog als ik er wat vaker naar luister.
Ik zet voorlopig in op 3,5 ster. Ik heb een beetje hetzelfde gevoel overgehouden als bij the queen is dead. Een aantal erg sterke nummers (the headmaster ritual, rusholme ruffians en well I wonder), maar ook een aantal die me niks doen, maar wie weet verandert dat nog als ik er wat vaker naar luister.
'Nowhere Fast' was destijds het eerste nummer dat ik van deze heren hoorde en het triggerde me om uiteindelijk hun hele oeuvre aan te schaffen. Zeer verslavend. Maar tracks als 'Barbarism' en 'What She Said' mogen er ook zijn. Ik werd er destijds serieus door bevangen, maar dat geldt wellicht niet voor iedereen, En dat geeft ook helemaal niets.
1
Autobahn
geplaatst: 19 augustus 2020, 12:16 uur
Waverick schreef:
'Nowhere Fast' was destijds het eerste nummer dat ik van deze heren hoorde en het triggerde me om uiteindelijk hun hele oeuvre aan te schaffen. Zeer verslavend. Maar tracks als 'Barbarism' en 'What She Said' mogen er ook zijn. Ik werd er destijds serieus door bevangen, maar dat geldt wellicht niet voor iedereen, En dat geeft ook helemaal niets.
(quote)
'Nowhere Fast' was destijds het eerste nummer dat ik van deze heren hoorde en het triggerde me om uiteindelijk hun hele oeuvre aan te schaffen. Zeer verslavend. Maar tracks als 'Barbarism' en 'What She Said' mogen er ook zijn. Ik werd er destijds serieus door bevangen, maar dat geldt wellicht niet voor iedereen, En dat geeft ook helemaal niets.
Meestal is het bij mij zo dat hoe vaker ik naar the smiths luister, hoe beter de tracks op mij in gaan werken en hoe beter het dus wordt. Ik verwacht dat het bij dit album ook wel het geval zal zijn. Maar dat het allemaal aardig klinkt, daar ben ik het zeker mee eens.
1
geplaatst: 22 augustus 2020, 02:15 uur
Autobahn schreef:
Meestal is het bij mij zo dat hoe vaker ik naar the smiths luister, hoe beter de tracks op mij in gaan werken en hoe beter het dus wordt. Ik verwacht dat het bij dit album ook wel het geval zal zijn. Maar dat het allemaal aardig klinkt, daar ben ik het zeker mee eens.
Meestal is het bij mij zo dat hoe vaker ik naar the smiths luister, hoe beter de tracks op mij in gaan werken en hoe beter het dus wordt. Ik verwacht dat het bij dit album ook wel het geval zal zijn. Maar dat het allemaal aardig klinkt, daar ben ik het zeker mee eens.
Nog een leuk feitje van mijn kant: toen de euforie over deze band bij mij een beetje was gaan liggen, merkte ik bij het maken van een eigen compilatie dat hier voornamelijk songs op kwamen van de periode tot en met 1985, hun beginperiode dus. Wellicht heeft dit te maken met de productie en het feit dat het 'gepingel' van Johnny Marr in die periode meer werd gehoord. Misschien een tip, maar misschien ook niet, er zijn genoeg fans die juist het werk vanaf 1986 het beste vinden.
0
geplaatst: 22 augustus 2020, 09:10 uur
Heb hier na een tijdje ook de score verhoogd. Begon met een 3. Hij viel me toch flink tegen na het debuut. Na nog een paar keer luisteren zijn er toch wel aardig wat tracks uitgeschoten. The Headmaster Ritual en Barbarism Begins at Home in het bijzonder. Kan ik wel dagelijks draaien. Maar voor mij wel de minste van de 4.
1
Autobahn
geplaatst: 22 augustus 2020, 10:07 uur
Waverick schreef:
Nog een leuk feitje van mijn kant: toen de euforie over deze band bij mij een beetje was gaan liggen, merkte ik bij het maken van een eigen compilatie dat hier voornamelijk songs op kwamen van de periode tot en met 1985, hun beginperiode dus. Wellicht heeft dit te maken met de productie en het feit dat het 'gepingel' van Johnny Marr in die periode meer werd gehoord. Misschien een tip, maar misschien ook niet, er zijn genoeg fans die juist het werk vanaf 1986 het beste vinden.
(quote)
Nog een leuk feitje van mijn kant: toen de euforie over deze band bij mij een beetje was gaan liggen, merkte ik bij het maken van een eigen compilatie dat hier voornamelijk songs op kwamen van de periode tot en met 1985, hun beginperiode dus. Wellicht heeft dit te maken met de productie en het feit dat het 'gepingel' van Johnny Marr in die periode meer werd gehoord. Misschien een tip, maar misschien ook niet, er zijn genoeg fans die juist het werk vanaf 1986 het beste vinden.
Ik ben zelf ook iemand die het latere werk beter vind, maar dan vooral de nummers die op strangeways staan. Maar het eerste album van The Smiths kan ik ook erg waarderen, met name this charming man, juist vanwege het gitaarspel inderdaad.
0
geplaatst: 20 februari 2021, 19:31 uur
Autobahn schreef:
Ik ben zelf ook iemand die het latere werk beter vind, maar dan vooral de nummers die op strangeways staan. Maar het eerste album van The Smiths kan ik ook erg waarderen, met name this charming man, juist vanwege het gitaarspel inderdaad.
Even opmerken dat This Charming Man niet op alle edities van het eerste album staat.Ik ben zelf ook iemand die het latere werk beter vind, maar dan vooral de nummers die op strangeways staan. Maar het eerste album van The Smiths kan ik ook erg waarderen, met name this charming man, juist vanwege het gitaarspel inderdaad.
0
Autobahn
geplaatst: 21 februari 2021, 15:42 uur
freekowtski schreef:
(quote)
Even opmerken dat This Charming Man niet op alle edities van het eerste album staat. Klopt, hij stond wel op de versie die ik heb geluisterd, maar dan staat er nog genoeg andere liederen op die leuk zijn om te beluisteren, zoals What Difference Does It Make.
0
geplaatst: 4 juni 2021, 13:33 uur
Wisselvallig. Ook hier staan wel weer een aantal sterke nummers op, maar ook net te veel nummers die ik matig vind. Well I Wonder vind ik het beste nummer hierop, die gitaar en het drumwerk vind ik erg goed, daarnaast vind ik de tekst erg mooi.
1
geplaatst: 1 februari 2022, 10:24 uur
Thekillers87327 schreef:
Zo kun je ook zeggen dat mcdonalds en 1000 bedrijven verantwoordelijk zijn voor kanker.
Beetje kortzichtig, dit komt door onhygiënische mensen, niet vlees.
Wat is er mis met muse? Een band die ook zelfs door critici gerespecteerd word?
Ik vind the smiths geweldig maar mag ik dit dan minder vinden?
(quote)
Zo kun je ook zeggen dat mcdonalds en 1000 bedrijven verantwoordelijk zijn voor kanker.
Beetje kortzichtig, dit komt door onhygiënische mensen, niet vlees.
Wat is er mis met muse? Een band die ook zelfs door critici gerespecteerd word?
Ik vind the smiths geweldig maar mag ik dit dan minder vinden?
minder vinden zeg je nu terwijl je van te voren kotsneigingen krijgt van de titel alleen al?
Dit is mijn favo Smiths plaat al staat alles op dezelfde hoogte op hun debuut na...die is net ietsie minder..
En Muse? tja dat is voor mij echt muzikale aids...veel poeha en een tergend irritante zanger...muziek voor pinkpop hoedjes en 3fm luisteraars
1
geplaatst: 1 februari 2022, 21:48 uur
Misschien wel het minst evenwichtige, alle kanten op gaande album van ze, maar wat is het toch heerlijk allemaal.
1
geplaatst: 12 februari 2022, 11:31 uur
Gisteren vergeten, maar alsnog een fijne 37e verjaardag gewenst!
Kwam net nog iemand op FB tegen die HSIN? de beste track van het album vindt. Ok, dat zal wel een Amerikaan zijn en die weet niet beter, omdat die track er in de US versie op staat. Maar ik word er wel een beetje treurig van.
Dat is net zoiets als This Charming Man het beste nummer van het debuut vinden.
Beiden wel 2 van mijn überfaves, dat wel
Enne...geen vlees meer eten hè, mensen
Kwam net nog iemand op FB tegen die HSIN? de beste track van het album vindt. Ok, dat zal wel een Amerikaan zijn en die weet niet beter, omdat die track er in de US versie op staat. Maar ik word er wel een beetje treurig van.
Dat is net zoiets als This Charming Man het beste nummer van het debuut vinden.
Beiden wel 2 van mijn überfaves, dat wel
Enne...geen vlees meer eten hè, mensen
0
geplaatst: 12 februari 2022, 11:35 uur
luigifort schreef:
Gisteren vergeten, maar alsnog een fijne 37e verjaardag gewenst!
Kwam net nog iemand op FB tegen die HSIN? de beste track van het album vindt. Ok, dat zal wel een Amerikaan zijn en die weet niet beter, omdat die track er in de US versie op staat. Maar ik word er wel een beetje treurig van.
Dat is net zoiets als This Charming Man het beste nummer van het debuut vinden.
Beiden wel 2 van mijn überfaves, dat wel
Enne...geen vlees meer eten hè, mensen
Gisteren vergeten, maar alsnog een fijne 37e verjaardag gewenst!
Kwam net nog iemand op FB tegen die HSIN? de beste track van het album vindt. Ok, dat zal wel een Amerikaan zijn en die weet niet beter, omdat die track er in de US versie op staat. Maar ik word er wel een beetje treurig van.
Dat is net zoiets als This Charming Man het beste nummer van het debuut vinden.
Beiden wel 2 van mijn überfaves, dat wel
Enne...geen vlees meer eten hè, mensen
Dan zal je mij wel treurig vinden, want voor mij was This Charming Man hun prima (radio)debuut; single'tje gekocht, veel gedraaid - daarna de (debuut)lp, die prima opent met Real around the Fountain, maar ik miste iets ... en ja de single had ik al weggeven.
Enne, tegenswoordig wordt er minder vlees gegeten - vanavond bijv vis.
0
geplaatst: 12 februari 2022, 12:03 uur
De dualiteit van de mens. Ik acht dit het beste album van The Smiths omdat het muzikaal gezien consistent overtuigend is. HSIN vind ik desalniettemin het beste nummer van de plaat , ware het op elke versie aanwezig geweest. Een goede (gedeelde) tweede plaats reserveer ik voor het titelnummer. Desalniettemin zal ik vanavond zonder gewetenswroeging een ribeye-steak verorberen. (tekstueel wat minder overtuigend, concludeer ik dan maar). Het is toch wat 
3
Casartelli (moderator)
geplaatst: 13 februari 2022, 10:44 uur
Berichten verplaatst naar Overig > Algemeen > Wat eten we vandaag?
2
geplaatst: 24 februari 2022, 02:13 uur
Ik heb het album de afgelopen twee dagen her-beluisterd door de 1001 Albums You Need To Hear Before You Die.
Op de één of andere manier dacht ik altijd dat dit het minste album van de Smiths was, ik vond Barbarism Begins At Home geweldig - door de basslijn/gitaar getokkel combinatie van Rourke/Marr gecombineerd met Morrissey die echt weer wat te vertellen heeft - maar daar bleef het eigenlijk bij.
Maar ik heb duidelijk dit album jaren en jaren ondergewaardeerd. Wat is dit goed, zeg.
Het is wat harder en een beetje rauwer dan veel van hun andere werk, zeker in songs als What She Said en Barbarism Begins At Home. Maar de geweldige bass/gitaar op dit album zorgt dat het geheel heel erg beweeglijk klinkt.
En Morrissey heeft behoorlijk wat dingen te zeggen over het slaan van kinderen ("Barbarism Begins At Home"), het eten van vlees ("Meat Is Murder"), depressie ("That Joke Isn't Funny Anymore") homoseksualiteit ("I Want the One I Can't Have") en natuurlijk de liefde, in het uiterst prachtige "Well I Wonder".
"Gasping - dying - but somehow still alive
this is the final stand of all I am
Please keep me in mind"
Zelfs de wat mindere nummers behoren tot de top van de Smiths, soms doordat de muziek de tekst overstijgt, soms andersom.
Op de één of andere manier dacht ik altijd dat dit het minste album van de Smiths was, ik vond Barbarism Begins At Home geweldig - door de basslijn/gitaar getokkel combinatie van Rourke/Marr gecombineerd met Morrissey die echt weer wat te vertellen heeft - maar daar bleef het eigenlijk bij.
Maar ik heb duidelijk dit album jaren en jaren ondergewaardeerd. Wat is dit goed, zeg.
Het is wat harder en een beetje rauwer dan veel van hun andere werk, zeker in songs als What She Said en Barbarism Begins At Home. Maar de geweldige bass/gitaar op dit album zorgt dat het geheel heel erg beweeglijk klinkt.
En Morrissey heeft behoorlijk wat dingen te zeggen over het slaan van kinderen ("Barbarism Begins At Home"), het eten van vlees ("Meat Is Murder"), depressie ("That Joke Isn't Funny Anymore") homoseksualiteit ("I Want the One I Can't Have") en natuurlijk de liefde, in het uiterst prachtige "Well I Wonder".
"Gasping - dying - but somehow still alive
this is the final stand of all I am
Please keep me in mind"
Zelfs de wat mindere nummers behoren tot de top van de Smiths, soms doordat de muziek de tekst overstijgt, soms andersom.
0
geplaatst: 24 februari 2022, 07:18 uur
Nevele schreef:
Ik heb het album de afgelopen twee dagen her-beluisterd door de 1001 Albums You Need To Hear Before You Die.
Op de één of andere manier dacht ik altijd dat dit het minste album van de Smiths was, ik vond Barbarism Begins At Home geweldig - door de basslijn/gitaar getokkel combinatie van Rourke/Marr gecombineerd met Morrissey die echt weer wat te vertellen heeft - maar daar bleef het eigenlijk bij.
Maar ik heb duidelijk dit album jaren en jaren ondergewaardeerd. Wat is dit goed, zeg.
Het is wat harder en een beetje rauwer dan veel van hun andere werk, zeker in songs als What She Said en Barbarism Begins At Home. Maar de geweldige bass/gitaar op dit album zorgt dat het geheel heel erg beweeglijk klinkt.
En Morrissey heeft behoorlijk wat dingen te zeggen over het slaan van kinderen ("Barbarism Begins At Home"), het eten van vlees ("Meat Is Murder"), depressie ("That Joke Isn't Funny Anymore") homoseksualiteit ("I Want the One I Can't Have") en natuurlijk de liefde, in het uiterst prachtige "Well I Wonder".
"Gasping - dying - but somehow still alive
this is the final stand of all I am
Please keep me in mind"
Zelfs de wat mindere nummers behoren tot de top van de Smiths, soms doordat de muziek de tekst overstijgt, soms andersom.
Ik heb het album de afgelopen twee dagen her-beluisterd door de 1001 Albums You Need To Hear Before You Die.
Op de één of andere manier dacht ik altijd dat dit het minste album van de Smiths was, ik vond Barbarism Begins At Home geweldig - door de basslijn/gitaar getokkel combinatie van Rourke/Marr gecombineerd met Morrissey die echt weer wat te vertellen heeft - maar daar bleef het eigenlijk bij.
Maar ik heb duidelijk dit album jaren en jaren ondergewaardeerd. Wat is dit goed, zeg.
Het is wat harder en een beetje rauwer dan veel van hun andere werk, zeker in songs als What She Said en Barbarism Begins At Home. Maar de geweldige bass/gitaar op dit album zorgt dat het geheel heel erg beweeglijk klinkt.
En Morrissey heeft behoorlijk wat dingen te zeggen over het slaan van kinderen ("Barbarism Begins At Home"), het eten van vlees ("Meat Is Murder"), depressie ("That Joke Isn't Funny Anymore") homoseksualiteit ("I Want the One I Can't Have") en natuurlijk de liefde, in het uiterst prachtige "Well I Wonder".
"Gasping - dying - but somehow still alive
this is the final stand of all I am
Please keep me in mind"
Zelfs de wat mindere nummers behoren tot de top van de Smiths, soms doordat de muziek de tekst overstijgt, soms andersom.
Helemaal mee eens!
0
geplaatst: 2 oktober 2022, 14:02 uur
In het begin van mijn smiths zoektocht was dit album altijd een dingetje. Vond het in eerste instantie veel minder dan de overige albums. Na meer luisterbeurten kan ik dit album ook zeer waarderen. De teksten slaan nu ook meer aan nu ik iets ouder ben geworden en meer over de wereld nadenk.
Hoogtepunten: Well i wonder, that joke isn't funny anymore
4,5* for now
Hoogtepunten: Well i wonder, that joke isn't funny anymore
4,5* for now
0
geplaatst: 25 november 2022, 15:36 uur
wat mij betreft hun beste album, na ‘the queen is dead’ en hun debuutelpee.
0
geplaatst: 23 maart 2023, 22:16 uur
Niet mijn favoriet, maar The headmaster ritual is dan wel een van de beste nummers van de Smiths. Zeg je jaren 80, dan is dit voor mij de band van dat decennium.
2
OMIT
geplaatst: 6 mei 2024, 20:01 uur
Vandaag weer eens helemaal achter elkaar beluisterd. Solitaire liedjes hoor ik wel vaker, draai ik wel vaker, maar het hele zwikkie integraal, dat is zeldzaam. Vandaag was zo'n dag.
En dan is het ook gelijk zo'n dag dat je weet dat dit de grootste Britse band ooit is. Nee, niet The Beatles, dat is nummer twee. De eerste plaats is voor The Smiths. En niet alleen vanwege dit album, maar vanwege al hun vier albums. Stuk voor stuk geweldige monolieten in het Britse popmuzieklandschap.
En dan is het ook gelijk zo'n dag dat je weet dat dit de grootste Britse band ooit is. Nee, niet The Beatles, dat is nummer twee. De eerste plaats is voor The Smiths. En niet alleen vanwege dit album, maar vanwege al hun vier albums. Stuk voor stuk geweldige monolieten in het Britse popmuzieklandschap.
2
geplaatst: 12 juni 2025, 15:51 uur
de plaat MEAT IS MURDER noemen...meer punk kan een band niet zijn.
maybe mijn favo smiths plaat!
en de afsluiter is zooooo spot on lyrically
nowhere fast is mijn deepcut overigens
"i want to drop my trouses to the queen"
maybe mijn favo smiths plaat!
en de afsluiter is zooooo spot on lyrically
nowhere fast is mijn deepcut overigens
"i want to drop my trouses to the queen"
0
geplaatst: 17 augustus 2025, 09:55 uur
Voor mijn werk zit ik veel in de auto en luister ik veel Kink 80’s (ja ik ben oud) en daar komen de singles van The Smiths natuurlijk regelmatig voorbij
Ik kocht destijds wel hun albums, ook deze, maar was nooit echt een groot fan, die Morrisey kon en kan mij behoorlijk irriteren, maar wat zijn die singles toch ijzersterk besef ik nu weer!
Toch een hele unieke groep qua sound en thematiek, maar voor mij een typische singles-band
Ik kocht destijds wel hun albums, ook deze, maar was nooit echt een groot fan, die Morrisey kon en kan mij behoorlijk irriteren, maar wat zijn die singles toch ijzersterk besef ik nu weer!
Toch een hele unieke groep qua sound en thematiek, maar voor mij een typische singles-band
1
geplaatst: 17 augustus 2025, 10:08 uur
RuudLangezaal schreef:
Toch een hele unieke groep qua sound en thematiek, maar voor mij een typische singles-band
Toch een hele unieke groep qua sound en thematiek, maar voor mij een typische singles-band
En gek genoeg ervaar ik hun albums ook een beetje als soort Greatest Hits, waar ik dat met bijna alle andere albums van wie dan ook niet echt heb. Ik heb bij The Smiths nooit het gevoel dat ik naar een album aan het luisteren ben, maar echt naar liedjes.
0
geplaatst: 17 augustus 2025, 10:09 uur
Ja, klopt wel idd, bij zijn solo-debuut werd dat wat mij betreft anders, is echt een (goed) album, hoewel de Smiths chemie ontbreekt
3
geplaatst: 17 september 2025, 23:38 uur
Vandaag stond dit album integraal op in de slagerij waar ik een pondje half-om-half kwam halen. De slagers ter plaatse waren zich van geen ironie bewust. Vond ik mooi.
* denotes required fields.
* denotes required fields.