The Beatles - Beatles for Sale (1964)

Maar 2** is toch wel een opmerkelijk lage score voor Beatles for Sale, al weet ik niet hoe je allerlei andere albums van The Beatles waardeert - dat zou misschien enige duidelijkheid kunnen verschaffen... Al moet ik toegeven dat ik soms ook afwijkende waarderingen voor bepaalde albums geef.

De ontwikkeling van de groep stagneerde enigszins t.t.v. Beatles For Sale en zelfs Help maar ik vind het een beetje te kort door de bocht om Beatles For Sale te vergelijken met Chuck Berry op zijn allerplatst.
Beatles For Sale is gewoon een aardige rock 'n roll plaat. De groep leunde met de covers zwaar op hun 'Hamburg' live repertoire. De enige keer dat het m.i. echt genant wordt is met Mr. Moonlight. Tegelijk met het album kwam wel de innovatieve single I Feel Fine uit, met ook nog een killer B-kant als She's A Woman.
Misschien hadden ze zonder deze albums nooit door kunnen groeien naar Rubber Soul, Revolver, Sgt. Pepper e.d.

De discussie hoort eigenlijk bij het goede album gevoerd te worden, maar Beatles For Sale was natuurlijk wel een wat minder album dan het voorgaande A Hard Day's Night (beide uit 1964). Het tempo van optredens en plaatopnames was gewoon moordend, dus het is helemaal niet zo gek dat niet alles even sterk was. Desondanks een heel erg goed album als u het mij vraagt.

Edit: Jan Donkers vermeldde ooit in Oor zijn Album Top-10 (dat was heel lang geleden, ik denk in de jaren 80) en toen stond Rubber Soul bij zijn favorieten, niet Beatles For Sale.

Vind ik ook, zo is die vergelijking dan ook helemaal niet bedoeld.
En gelukkig eerherstel voor Jan Donkers, Rubber Soul, dáár kun je wel mee aankomen in je favorietenlijstje.
Maar dan toch weer even terug naar Beatles for Sale: Er staan 5 nummers op die beslist de moeite waard zijn ( No Reply, I'm a Loser, Baby's in Black, I'll Follow The Sun en Eight Days a Week) maar de rest is een fikse stap terug in de ontwikkeling. Ik meen dat ze in dezelfde tijd ook Long Tall Sally, I Call Your Name en het al eerder genoemde I Feel Fine en She's A Woman opnamen. Had die er maar opgezet, dan had ik dit album beslist hoger gewaardeerd.

heartofsoulzegt:Inderdaad, ik heb het nagezocht (had het lijstje nog liggen, uit 2001): Het was 'With the Beatles' op nr. 14 en 'Rubber soul' op nr. 55 -veranderde inzichten blijkbaar. Daar mochten de Beatles blij mee zijn want bij Donkers was het vooral Amerika wat de klok slaat. Zijn beste tip aan mij was Joe South - compilatie.

Vergeleken met andere albums voldoet Beatles For Sale niet aan de hoge Beatles-maatstaven, en misschien is het zelfs hun minste album (dan laat ik Yellow Submarine even buiten beschouwing). Maar op zichzelf beschouwd vind ik het een prima album al is het wel duidelijk een stuk minder spectaculair dan de sprankelende voorganger A Hard Day's Night, dat geheel uit eigen composities bestond. Daarmee vergeleken klinkt dit album in mijn oren hier en daar een beetje vermoeid, bijvoorbeeld Kansas City en Honey Don't. De opnames startten in augustus 1964 en vonden plaats tussen en naast andere verplichtingen, wat verklaart dat ze, vermoeid als ze al waren (wat duidelijk te horen is) een paar covers opnamen van nummers die ze al goed kenden, en dat is een duidelijke teruggang. De cover van Rock and Roll Music en Mr. Moonlight vind ik echter goed gedaan (wat Mr.Moonlight betreft bevind ik me waarschijnlijk in een minderheidspositie) en verder staan er nog eens een paar briljante eigen liedjes op dit album, zodat ik toch nog op een zeer hoog waarderingscijfer uitkom. Hoogtepunt is voor mij het briljante I'll Follow the Sun.

Het is de plaat met veel Amerikaanse invloeden. Wordt Rubber Soul nog wel eens de folk lp genoemd dan zou je deze meer een country plaat kunnen noemen. Harrison was zwaar beinvloed door het spel van Carl Perkins en op deze plaat is dat het duidelijkst te horen. Het lijkt wel of de grote Amerikaanse tour die ze die zomer hadden gehad de sporen heeft achtergelaten op het vinyl want hun sound is hier warm en wat gepolijster dan de voorganger A hard days night waar enkele nummers nog in de grondverf lijken te staan. Misschien is niet elke song sterk en wordt er terug gegrepen naar covers wat als zwakte wordt gezien. Ik vind het een heerlijke Beatlesplaat en is mijn favoriet uit de eerste periode. De hoes is ook nog eens werkelijk prachtig

Ik zou er nog aan toe willen voegen dat de productie van George Martin hier al heel erg goed is. Ik kan geen enkele plaat opnoemen uit 64 die al zo subtiel klinkt. De Kinks, Stones, Beach boys klinken in deze periode uiterst gedateert maar deze plaat klinkt als een klok. Die mazzel hadden ze dan ook nog eens mee.

En weer een flinke stap terug. Flauwe rock 'n roll zonder vuur. Laat Chuck Berry maar met rust, die beste man kon dat zelf toch echt beduidend beter af. What You're Doing viel even op omdat ik daar een loopje herkende dat me aan The Byrds deed denken. Hun folkrock vond ik echter wel beduidend interessanter dan wat de Beatles tot dit album gedaan hebben, ook al weet ik dat zij flink wat inspiratie uit deze band geput hebben. Helemaal niet mijn ding dit.

Voorlopige tussenlijst:
1. A Hard Day's Night
2. With The Beatles
3. Beatles For Sale
4. Please Please Me

Weer niet best helaas. Nu weet ik ook wel dat het succes de heren hier is gaan opbreken. De sombere gezichten op de hoes en de albumtitel spreken natuurlijk boekdelen. Het schrijven onder druk heeft hier in elk geval niet tot veel goede songs geleidt. Eight Day's A Week is een fijne track en de Chuck Berry cover Rock And Roll Music is gaaf uitgevoerd, maar verder doet het niet veel. De covers zijn soms wel slecht gekozen. Als The Beatles er dan geen schwung in brengt, blijft het flauwe pop. Tot nu toe valt deze marathon wel tegen.


Tussenstand:
1. A Hard Day's Night
2. Please, Please Me
3. Beatles For Sale
4. With The Beatles

Ik ben dan weer dol op 'For Sale', mijn favoriete Beatles album voor 'Revolver'. Alleen 'Everybody's Trying to Be My Baby' is nog steeds niet aan mij besteed. Echter, als alle andere nummers - inclusief tegenwoordig 'Mr. Moonlight'- raak zijn, mag dat de pret en 5 sterren niet drukken.

De Byrds eerste twee albums waren wat mij betreft (en naar verluid volgens de Byrds zelf ook) nog niet zo consistent. Pas bij 'Younger Than Yesterday' waren de heren in topvorm, met als hoogtepunt in hun oeuvre de opvolger 'Notorious Byrd Brothers'. Nee, de Beatles waren rond 65 ( Help, Rubber Soul en For Sale) mijns inziens toch verder, met vlak daarachter the Beach Boys (Today! en Summer days (and summer nights!!).

Beatles For Sale zal altijd mijn (!) Beatles plaat zijn, hoewel ik moet erkennen Sgt Peppers en Revolver als geheel nog beter zijn. Als klein kind draaide ik 'm veel en met plezier. Zodanig dat ik een soort van relatie heb gekregen met elk individueel liedje, afgezien van 'Everybody's Trying..'. Ik hou van muziek omdat het bij mij iets doet en dan maakt het niet eens zoveel uit of de plaat door anderen geliefd is. 'For Sale' is daarvan misschien wel het grootste voorbeeld.

Geweldige Beatle plaat. De leukste tot dan toe. A hard days night vind ik persoonlijk de minste tot dan toe, met zijn rytmnh n blues nummers.
Later alleen nog geëvenaard door rubber soul en overtroffen door revolver.

Fijne Beatleplaat met maar een paar missers, zijnde Kansas City / Hey-Hey-Hey-Hey! (Medley), Honey Don't en Everybody's Trying to Be My Baby. Voor de rest een hele dikke voldoende. Echte uitschieters in positieve zin zijn Baby's in Black, Eight Days a Week en Words of Love
Kortom, een feestje net als de meeste Beatle-albums. Dat klinkt misschien vreemd omdat dit album meestal als erg somber beschouwd wordt. Ik ervaar het zo niet. Nou houd ik wel van sombere muziek en misschien vind ik het juist daarom een fijn album
Op een 5e positie in de 100 Greatest Albums of 1964 en in BestEverAlbums op 4.
Mijn stem uit 2011 blijft staan: 4*

Nou niet zozeer somber maar somberder: vergeleken met de betrekkelijke leeghoofdigheid van hun eerste drie platen zijn 'Baby's in Black' en 'I'm a Loser' wel voorbeelden van pogingen om wat meer ernstige nummers te schrijven. Zie ook die droeve snuiten die ze trekken op de hoes.

De term 'slecht' ken ik niet als het over The Beatles gaat, maar dit album is naar mijn mening toch wel hun minste. De redenen zijn bekend: overladen programma, constant op toernee, van hot naar her reizen over de hele wereld. De mentale vermoeidheid is zowat tastbaar op de hoes van de LP.
Toch bevat het album enkele pareltjes: No Reply, I'm a Loser, Eight Days a Week. Helaas te weinig om het geheel een hoge waardering te kunnen geven.
Met hun volgende album ("Help") zou de band zich behoorlijk revancheren.

Ondanks de sterke opener No Reply voelt Beatles For Sale een stapje terug t.o.v. A Hard Day's Night. De covers zijn terug maar de pit lijkt op sommige songs juist te zijn verdwenen. Dat komt ook doordat er wat mij betreft iets te veel kabbelende folkrockers op staan.

Wel leuk dat de toenmalige linksbuiten van Feijenoord wordt bezongen op track 6.

Een aantal lekkere nummers staan erop, maar ook een aantal nummers waar ik niet veel mee heb.
Ooit gekocht om alles van The Beatles te complementeren, maar als het van een andere band was geweest had ik deze CD niet gekocht.