Phil Collins - ...But Seriously (1989)

Ik bedoelde niet te zeggen dat de vocale bijdrage van David Crosby bijdroeg tot het muzak-achtige karakter van Phil Collins' muziek. Zeker niet, daar was Phil toch vooral zelf verantwoordelijk voor.

Misschien is 'muzak' een wat al te boude typering voor het gebodene op deze plaat. Ik beschrijf alleen hoe dit album me nogal tegenviel na de drie prima voorgangers. En het moet gezegd: pas ná dit album ging het echt mis, met inderdaad de opvolger Both sides... als schoolvoorbeeld van wat je terecht aanduidt als de cd-ziekte: vrijwel elk nummer op die plaat duurt twee keer zo lang als nodig is, en het zijn bijna allemaal ballads of hooguit midtempo-nummers. Daar begint inderdaad een reeks albums die bij mij een onvoldoende gaat scoren.
Dit album zou ik songmatig misschien zelfs nog met een 3,5 kunnen waarderen. Maar die dreinerige elektrodrums - op een gegeven moment ga je op niets anders meer letten - zorgen ervoor dat ik er toch een half puntje aftrek.

Ik ga daar verder niet over, maar zo staat het in de wiki.
Als het opkwam in de jaren negentig dan wordt het misschien alleen vanaf die tijd vermeld, dan lijkt het me logisch dat het hier niet bij komt te staan omdat het niet in de originele tracklist staat.

Ik zie het ook staan in de wiki, al gebruikt die niet het woord 'featuring', zie ik nu.

Toegegeven: Als je die regels niet strak vaststelt, is het moeilijk om te bepalen waar je de grens moet trekken. Maar ik signaleer wél dat het in de jaren zestig, zeventig en tachtig volgens mij niet heel gebruikelijk was om een gastartiest - en dat is iets anders dan prominente musici die op elke btrack avn een album meespelen - expliciet bij de tracklist op de hoes te vermelden. Soms wel, maar vaak ook niet. Vanaf de jaren negentig werd dat veel gebruikelijker en in de 21ste eeuw wemelt het van de samenwerkingen die ook als zodanig vermeld worden. Je hebt daardoor kans dat je een scheefgroei krijgt in de vermeldingen op deze site.

Mijn uitgangspunt zou zijn om een gastartiest te vermelden - nogmaals: niet te verwarren met musici die op elk nummer van een bepaald album meespelen - wanneer deze een prominent hoor- en zichtbare bijdrage levert aan het nummer. Maar ik geef direct toe dat je dan in een grijs gebied terecht kan komen. Is Lou Reeds bijdrage aan This is your land van de Simple Minds prominent genoeg? Ik zou zeggen van wel: zodra hij z'n mond opendoet, hoor je dat hij het is. Wat mij betreft zou hij dan als gastartiest genoemd mogen worden, al zie je zijn naam niet terug op de songtitels op de achterkant van de hoes.

Volledig herkenbaar. Had uit mijn eigen woordenboek kunnen komen.

Ik heb niet zoveel problemen met drumcomputers als de meesten. Ik heb ook niet zo'n probleem met de eighties als de meesten.

Sterker nog, ik luister liever dit soort platen dan het meerendeel wat ná 1990 aan pop/rock is uitgekomen. Het komt omdat ik er nostalgische gevoelens bij krijg, maar ook omdat ik het type arrangement, songwriting, instrumentgebruik, productie, eindmix, etc. graag hoor.

Ik vind qua produktie deze een stuk beter te verteren dan No Jacket Reguired.
Dat album werkt echt niet voor mij. De keiharde elektronische snaredrum en andere klinische overtolligheid, zorgt er voor dat de 'soul' volkomen zoek is geraakt. Even voor de duidelijkheid: ik heb niets tegen electronica in muziek, verre van zelfs, mits wel smaakvol ingezet en passend.
Dat vind ik hier een stuk beter voor elkaar. Phil gebruikt de electronica een stuk gedoseerder en is het prettig om hem veel meer op een acoustische kit te horen spelen.
De ballads zijn ook veel beter te verteren. Another Day in Paradise is nog altijd fris en actueel en I Wish it Would Rain Down met Clapton (overduidelijk in een glansrol), is een gemeend staaltje van melancholie.
Hier en daar ook wat saai, maar in zijn algemeenheid een heel aardige plaat.

Ik vind dit het laatste goede reguliere album van Phil Collins, destijds op LP gekocht. Dat heeft niet alleen met de productie en gastartiesten te maken maar ook het songmateriaal. Onbegrijpelijk dat het nadien steil bergafwaarts ging.

Veel geld, veel drank, Disney+ en bijzondere vrouwen.. Je kent dat wel

[quote]meneer schreef:

Maar bij mij begon het wat te irriteren bij 'Sussudio'.En bepaalde nummers hier hebben geleid tot - zoals jij het goed beschrijft - dat Collins ws bewuster commerciëler is gaan schrijven (kan ook een platenmaatschappij achter zitten, natuurlijk).


Ik herinner me een interview waarin hij (of platenmaatschappij Atlantic = Warner, als reactie op Virgin) zei dat het een wat serieuzer plaat werd. Ik kende voorganger ' no jacket required' en daar stond ook al wel wat serieuze muziek op. Doesn't anybody stay together anymore en Long long way to go vond ik best serieus als 15 à 16 jarige (de tijd verstreek toen nog wat langzamer qua release en acceptatie van muziek...).

In ieder geval: dit was mijn eerste echte cd (het schijfje) aanschaf van de man. 40 gulden voor neergeteld en dus 'moest' ik het wel leuk vinden anders was het zonde van het geld. Dat zal zeker meetellen in mijn waardering hiervoor maar ik vind het nog steeds best een goed album. Draai het amper, en meesterwerk is ook weer teveel eer maar goed is het zeker. Degelijk, tijdloos en ook tijdgeboden.

Over gastbijdragen: Boeien. Iedereen hoort/weet toch dat Eric of David meedoet. En zo niet, dan niet. Of je ontdekt het via www punt internet punt com. Er zijn geen geheimen tegenwoordig en als de waarheid schimmig is, dan kun je vinden wat je bevestigd wil hebben door gewoon daarnaar te zoeken.

Ok, back on topic: fijne plaat, leuk voor af en toe en zeker serieus met goeie gastbijdragen.

Crosby en Clapton staan keurig vermeld op de binnenhoes.

Vooral de nummers die niet als single zijn uitgebracht springen er nu uit : Colours, All Of My Life en Find A Way To My Heart. Ik vermoed omdat de rest al grijs is gedraaid.

Het is wel een goed geproduceerd album en vrijwel het hele album van een erg goed niveau. Het was een van de best verkochte albums uit 1990 en mogelijk Collins op de top van zijn roem. Het was mijn eerste Collins album. Destijds vond ik het erg goed. Ik heb het album een hele tijd laten liggen en heb hem weer eens opgezet nadat de remasters zijn uitgekomen. Het staat nog steeds zowel ik denk ik zijn voorgaande werk en Both Sides wel beter vind.

Na deze maakte hij Both Sides en daarna was de koek op of beter begon hij steeds meer 'camp' te maken. Na Dance Into The Light is het definitief nooit meer goed gekomen.