The Allman Brothers Band - Brothers and Sisters (1973)

Dat is Vaylor Trucks, zoon van drummer Butch Trucks en op de achterkant Brittany Oakley, dochtertje van bassist Berry Oakley, die verongelukte tijdens de sessies van deze plaat.

Chuck is meer een blues/rock n roll pianist, maar heeft met Sea Level ook een zwik fusionplaten gemaakt. Hij is één van de belangrijkste mannen achter de sound van de Stones.

Als pianist heeft hij honderden platen ingespeeld, en wat kan hij lekker soepel en snel soleren. Even iets totaal anders dan McCoy Tyner.

Het album is een mooi voorbeeld van hoe een rootsrockcountryblues album mag klinken. Geen zoetsappige country, maar rockerige country. Geen zware blues, maar meer de rockstijl van de blues, zonder dat de stevige rock de overhand neemt. Er is meer oog voor de melodie dan voor de scherpe kant. Door anderen reeds opgemerkt: eens met het mooie volle geluid. Ondanks het verlies van slidegitarist Duane en bassist Oakley staat de muziek sterk. De tijdloosheid van het album: moderne americana-albums kunnen nog steeds veel leren van de composities van dit album.

Niet dat ik loop te juichen voor alle nummers. Akkoestische countryblues afsluiter Pony Boy is niet helemaal mijn stijl. En Jelly Jelly gaat vaak voorbij zonder dat ik er echt aandacht aan besteed. Daar staat tegenover dat Dicky Betts enorm op dreef is en uitstekende de vele gitaarpartijen voor zijn rekening neemt. Omdat hij aandacht besteed aan de melodie, lijkt het alsof de nummers veel meer glijden. Het vlotte Ramblin' Man en de klassieker en instrumentale Jessica zijn daar voorbeelden van.

Scherp en baanbrekend is het album niet. Trendsetter voor Americanamuziek juist wel.

Ja deze plaat heeft de progressieve en (lichte) jazz-invloeden van vorige platen wel achter zich gelaten. Maar de wat meer countryish sound van deze plaat pleziert mij wel enorm. De periode 1973-1983 is nét even anders dan de andere periodes, maar dat maakt de band en haar discografie wel lekker veelzijdig.

Voor mij is het absolute stopstuk van deze plaat Come and Go Blues. Er gebeurt zo enorm veel in die krappe vijf minuten. Na 30 jaar ontdek ik nog steeds nieuwe dingen in dat nummer.

En Ramblin' Man is mijn absolute meezinger. Of ik nou ergens aan het fietsen ben of aan de wandel, ik moet meezingen of op zijn minst playbacken.

Ja, daar had je me even te pakken. Ik kan en wil Chuck uiteraard niet vergelijken met een jazz pianist. De piano is wel heel erg belangrijk op dit album. Zorgt voor het vloeiende en organische karakter wat dit album zo aangenaam en 'gezellig' maakt. Mooie bluesy solo's tussendoor geven weer wat lucht.
Na brothers and Sisters heb ik At Fillmore East geluisterd en in vergelijking daarmee vind ik dit album in zijn geheel prettiger klinken. Fillmore is net als dat McCoy album net wat teveel spierballenvertoon naar mijn smaak, maar verder een indrukwekkende trip.

Overigens mag de luisterbeurt van dit album gisteravond toch in het toprijtje van persoonlijke muziekervaringen (bedankt! ) Tijdens het beluisteren van dit album kreeg ik een intens verlangen naar een oude liefde.. Een zeker nostalgisch gevoel naar oude persoonlijke waarden... Ik zal dit gezever even verduidelijken

Vanaf mijn 17e tot ongeveer 30 jaar was Layla de grote liefde in mijn leven. Ze is nooit mijn enige liefde geweest, maar ze was wel al die tijd een vaste waarde. Rond 2006 begon ik wat meer rond te kijken en schreef ik me in op musicmeter om vervolgens al snel in het grote muziekbos te verdwalen. Gisteravond heb ik dat album dus dankzij dit Allman Brothers album herontdekt en TERING! wat kwam dat hard binnen. Mijn vriendin kwam naar beneden om te vragen of het wel goed met me ging en wat dat vreemde gekerm te betekenen had (koptelefoon op, helemaal in de muziek zitten en dan soort van net te hard "zingen" terwijl je dat zelf niet doorhebt ) Nou ja, jarenlang niet gehoord en verwaarloost en zelfs naar 4,5* verbannen...wat was ik denkende??

Dit terzijde. Layla staat weer op 5 en nu ga even bedenken wat ik bij dat album tzt ga neertikken wat nog niet gezegd is. Muziek, krachtig spul!

Heb deze CD al wat jaartjes in mijn bezit. Komend jaar is dit album alweer 50 jaar oud, maar zeker niet gedateerd.

De nummers "Jelly Jelly" en "Southbound" zijn voor mij de hoogtepunten, zonder de overige nummers tekort te willen doen.

Laatste tijd doen mijn lief en ik kringloopwinkels aan. Een opvoedings-/ cd-projectje voor de kinderen, waarbij we veelal voor een enkele euro een 'classic album' (vaak ook in onze ogen) aanschaffen om die met onze kroost te kunnen delen (dit in de hoop dat die interesse er zal zijn, maar goed met twee muziekliefhebbers moet er toch 1 van de 4 straks zover te krijgen zijn ha). Maar goed, ik dwaal af...

We waren laatst dus bij een Kringloopwinkel in Leusden en daar stond in de vinylsectie dit album. Dat verbaasde mij al direct, want veelal tref je weinig meer dan schlägers en klassiek en niet dat ik dat teniet wil doen, maar het is niet mijn muziek. En waar veel platen dan behoorlijk gehavend zijn of enorm overpriced zag deze er nog perfect uit en mocht ik bij de kassa het wereldschokkende bedrag van 2,50 euro afrekenen. Dat zijn de leuke vondsten.

Ik heb hem nu opstaan en er is werkelijk geen kraakje te bekennen. En natuurlijk een fantastisch album! Persoonlijk favoriet is Jelly Jelly, maar eigenlijk is het stuk voor stuk genieten. Topalbum!

Ik moest een tijd geleden nogal veel met de auto rijden en ik had zin in zo van die typische automuziek. Het is een specifiek subgenre dat niet meteen aan bepaalde regels voldoet (het kan bij mij variëren van Blood on the Tracks van Bob Dylan tot het werk van Brutus), maar het zonnetje scheen en ineens wist ik het: The Allman Brothers Band! In plaats van opnieuw naar At Fillmore East te grijpen, besloot ik op goed geluk een studioalbum op te zetten. Dat bleek deze Brothers and Sisters te worden en met onder andere Jessica en Ramblin' Man op de tracklist kan ik begrijpen dat dit één van de meer populaire en gewaardeerde releases van de groep is. Niet dat (het merendeel van) de andere nummers moet onderdoen trouwens. Wasted Words is een erg leuke opener waarbij ik vooral het Your wasted words already been heard/Your wasted words so absurd/Your wasted words will never be heard een leuk trucje vind. Enkel nummers als bijvoorbeeld Pony Boy en Jelly Jelly doen het bij mij niet. Misschien is het net omdat de kwaliteit van de andere nummers zo enorm hoog is dat die gezapigheid me hier minder ligt? Ik heb duidelijk mijn Allman Brothers Band nummers wat swingender en als je dan die eerste noten van Southbound hoort? Ja, dan veer ik toch helemaal op en dat heb ik bij Jelly Jelly toch heel wat minder. In ieder geval: dit smaakt naar meer. Als grote fan van de Grateful Dead schrikt die live catalogus me niet zo af, maar ik denk dat ik me toch eens wat meer aan de studioalbums ga wagen.

dit was in 1973 de tweede lp die ik kocht en die nog altijd fantastisch goed klinkt .Ze opent goed met Wasted words en gaat uitstekend verder met Ramblin' man.(gitaar werk van dickey betts ,)
als je de intro van southbound hoort ben je helemaal verkocht .
het enige overbodige nummer is Pony boy , een banaal voortkabbelend nummer
dit is een top album met Gregg Allman en Dickey Betts op hun best en ook nog vergeten te zeggen : de binnenkant van de hoes met al die mensen erop daar heb ik uren naar gekeken om uit te vissen wie dat wie was.daar ben ik ondertussen achter gekomen
dit album is een waardige opvolger van Eat a peach ;jammer dat ze dat niet lang vol gehouden hebben

Rip Dicky!!! Ik zet deze plaat maar weer eens op .Dicky Betts weer eens ramblin man horen zingen, langzaamaan komen de roaring seventies ten einde.

Dickey, wat heb je toch gave songs voor deze plaat gepend, en wat was je toch intussen een ontzettend moeilijke man. Zo moeilijk, dat je eigen vrouw en kind (Jessica) niet eens op de foto mochten, omdat je ze met ruzie had weggestuurd. Je gaf de band hun grootste hit en ook gelijk hét nummer dat de fans en de band als eerste aan de kant schoven, op het moment dat je definitief uit de band werd gezet (of verliet, zoals de band het zelf zag).

Brothers and Sisters is voor mij één van de belangrijkste platen uit mijn leven, en dat zal voor niemand een geheim zijn. De totstandkoming van deze plaat, daar zijn boeken van vol geschreven. Het was een roerige tijd, waarin een tweede bandlid (Berry Oakley) overleed, maar waarbij wel tee nieuwe brothers aan de line-up werden toegevoegd (Lamar en Chuck). Een tijd waarin de band voor het grootste festival ooit in de geschiedenis had gespeeld (600.000 mensen, Watkins Glen samen met The Band en The Dead), waarin de 16-jarige Cameron Crowe met de band meereisde en zijn speelfilm Almost Famous vooral baseerde op de gebeurtenissen met de band.

Het was ook met deze plaat dat de toon van de gitaar van Dickey anders werd, minder scheurend, minder blues, en een helderder 'ringing' sound; afgekeken en geïnspireerd door Jerry Garcia, dit is ook wat deze plaat zo anders maakt dan die eerdere Allman-lp's.

Maar voor mij betekent de plaat veel meer dan dat. Elke noot, elke drumslag, elke lick kan ik dromen en in mijn hoofd afspelen. Dit is één van de platen uit de muziekgeschiedenis welke van start tot finish helemaal klopt. Ik kan zo nog wel uren doortypen, maar dat doe ik maar niet. Misschien dat ik later nog eens een uitgebreid stuk schrijf over Chuck of Lamar of Les Dudek, de man die hoopte een Allman Brother te worden, maar het niet werd, en claimde Jessica te hebben meegeschreven. Of hoe The Allman Brothers en Capricorn president Jimmy Carter (ook een southerner) steunden en speelden op een fundraiser voor zijn campagne. Bewijs ook dat southerners helemaal niet allemaal rednecks zijn en ook helemaal niet Republikeins.

Intussen was het ook periode van veel onmin en ruzie. De band was op zijn hoogtepunt van succes, maar de scheurtjes van de brotherhood waren al zichtbaar. Intussen en gelijktijdig was er ook die soloplaat van Gregg Allman, een rustige, laid back plaat met de zachte kant van Gregg.

Het zijn trouwens niet alleen Dickey's nummers die de plaat vullen, want de twee Gregg-composities Come and Go Blues en Wasted Words behoren ook tot het beste wat de band ooit op lp heeft gezet.

Ik heb deze lp vandaag nog eens boven gehaald en het blijft een fantastische plaat
hoogtepunt is 'southbound ' met uitstekend gitaar werk van Dickey Betts
ook 'ramblin' man ' waar Les Dudek mooi weerwerk geeft aan Dickey Betts / ."jessica" / wasted words/ jelly jelly /come and go blues zijn uitstekend
enkel de afsluiter Pony boy verhinderd dat ik deze lp 5 sterren geef