Stevie Wonder - The Secret Life of Plants (1979)

Na een aantal prachtige albums (Talking book, Innervisions, en natuurlijk het meesterwerk Songs in the key of life) is dit voor mij toch wel het echte hoogtepunt in zijn oevre. Wat een sfeer, wat een melodieën, wat een verhaal met muziek. Hierna kwam het nog wel aardige Hotter than July maar daarna werd het echt stukken minder met Stevie.

Hij is hier op zijn hoogtepunt idd. Experimenteel zonder de schoonheid van het liedje uit het oog te verliezen.

Van A Seed's A Star word ik enorm blij. Ik zie Stevie wild met zijn prethoofd achter de piano swingen. De perfecte muziek voor de in aantocht zijnde lente.

Ik weet nog niet zo goed wat ik hiermee moet.
Ik vind het sfeervol, maar soms ook saai.

Nog eens wat extra luisterbeurten geven.

Faalhaas slaat de spijker op de kop, ik vind het een prachtige trip. Hij had alle vrijheid gekregen van zijn platenmaatschappij en ging heerlijk los.
Ik draai deze nog wel, misschien iets minder dan SITKOL maar toch, in de auto is het een prachtige companion. Voor mij is Black Orchid het prijsnummer. Ik zou tegen Funky Bookie aan er zeker nog een aantal luisterbeurten aan te wagen.

Ik ben groot fan de Stevie van 1970 t/m 1980 (July hoort daar gewoon nog bij) maar deze begreep ik nooit zo erg, dan was een snelle conclussie hoor het was niet zo dat ik keer dit album probeerde. Nu draai ik 'm weer eens volledig en hij pakt me nu al veel meer dus ik gooi er een puntje bovenop naar een weldiende 3,5*

Een moeilijke. Eigenlijk niet te begrijpen als gewoon album, maar met de wetenschap dat het hier om filmmuziek gaat, de begeleidende soundtrack van een documentaire over het plantenleven, dan wordt al beter duidelijk waarom er zoveel ellenlange instrumentale stukken inzitten, die op het eerste gehoor nergens heen gaan. Toch wordt ook zonder beeld een verhaal verteld en het kan niet anders begrepen worden dan door anderhalf uur heel goed te luisteren naar al deze klanken. Daarbij valt te bedenken dat Stevie nooit een stukje van de film gezien heeft.

Veel synthesizer, natuurgeluiden, hier en daar een song, sfeer en gevoelsimpressies, vrije expressie. Meest hippe album denk ik wel. Zou er van drugs sprake zijn geweest, dan zou je zeggen: een psychedelische trip. Maar Wonder had dat helemaal niet nodig om zijn creatieve kraan open te zetten. Het stroomt hier ideeën. Al is de richting niet zo duidelijk. Maar daar is het onderwerp dan ook wel naar: de verbazende wonderen van de natuur. Hoe moet je een wonder begrijpen?

Een buitenbeentje in de discografie van de man. Geen hitalbum zoals Songs in the Key of Life (1976) of Innervisions (1973). Hij kreeg er de ruimte voor van de platenmaatschappij. Het bleef dan ook wel bij deze ene.

documentaire The Secret Life of Plants

Tjonge jonge, wat een desinteresse van Stevie. En er wel gewoon geld voor beuren, onbegrijpelijk.

Ik zie wat je daar deed...

Als je (zoals ik) ook van synth- en spacemuziek houdt, instrumentale muziek ook nog een fantastisch vind en bovendien een groot liefhebber van alle plantjes, is deze plaat gewoon helemaal te gek!

Hier en daar wat ouderwets klinkende synths en sound-effects, maar deze plaat luistert van begin tot eind gewoon erg lekker weg.

Mijn dubbel-lp heeft de albumtitel bovendien in braille op de hoes. Stream dat maar eens na!

Geweldige plaat en ik ben gelijk benieuwd naar de film. Deze plaat doet trouwens niet onder voor een Koyaniqatsi wat mij betreft.

Stevie Hillage ...Green ?