Joe Bonamassa - Dust Bowl (2011)

Met deze plaat krijg ik dezelfde kriebels als met zijn live album een paar jaar geleden toen ik voor het eerst kennis maakte met de man.

Ik ben er al achter dat je niet meer moet gaan vergelijken met al die andere albums
maar meer moet gaan redeneren dankzij zijn ervaring met die albums kan hij nu zo'n fantastische plaat maken.

Elke dag is er wel weer een nieuwe favoriet geen 1 zwak moment.

Het begin van zijn zang bij Slow train doet me elke keer weer denken
aan Jimi Hendrix zijn Voodoo Chile
en die solo in The meaning of the Blues is toch wel 1 van de hoogtepunten op dit album

Live from nowhere in particular blijft wel erg goed, was mijn kennismaking met Joe Bonamassa. Heb het vaal geluisterd op vakantie in Thailand, perfecte cd! Het overige werk van Joe vind ik af en toe iets te plat en geproduceerd. (Zelfs de live cd is dat nog maar net niet te). Zal deze eens gaan beluisteren!

Het is ongehoord hoeveel Joe Bonamassa kan, blijft doen en hoe hij het voor elkaar krijgt zijn niveau zo hoog te houden. Geniaal. Al zijn albums zijn sterk, ook deze weer. Bij de harde, rechtdoor blues gaat mijn hoofd op en neer. Bij de meer nonchalante, gezellige snellere blues in swing komt er een glimlach op mijn gezicht. Met akoestische passages frons ik mijn wenkbrauwen om te begrijpen wat er allemaal gebeurd binnen het standaardschema en bij de ballads word ik even stil. Op Dustbowl zijn deze momenten allemaal weer te luisteren. Buitengewoon goede gitarist en performer, ik ga weer naar Carre.

De recentere albums lijken qua opbouw en geluid veel op Dustbowl. Denk dan aan Black Rock en The Ballad of John Henry. Als je wat rauwer wilt kun je naar Sloe Gin. Als je met deze drie albums familiair bent moet je gewoon een beetje rondneuzen in zijn discografie en misschien in zijn andere projecten.

Het begin van Slow Train

Heb er een weekje niet naar geluisterd, nu net opgezet en ik zit toch wel weer zwaar te genieten! Wat mij allereerst een beetje tegenstond was dat het allemaal wat trager en rustiger is geworden. Maar wat een onzin zeg! Alle nummers zijn goed, geen fillers. een verdiende 4,5*

Meer van hetzelfde, maar wel op niveau.

Ik begrijp dat je jezelf lastig kan ontwikkelen als je je vasthoudt aan typische blues rock, maar toch hoop je op een verassing. Wat overblijft is een goed album, maar eentje die ik waarschijnlijk volgend jaar alweer vergeten ben.

Wat gehoord van deze meneer op youtube. Klinkt erg goed, ga toch maar eens naar de winkel voor een album van deze gast.

Ik hoor en lees veel goeds over deze plaat. Hier en daar een stukje gehoord op de radio Classic 21, o.a. het titelnummer. 'k Ga deze plaat kopen . Ik denk niet daarmee een vergissing te zullen begaan.

Ik ken deze man niet maar er werd net op radio 1 (jawel) een nummer van hem gedraaid van deze CD, maar ik ben de titel van het nummer kwijt. Ken deze man eigenlijk helemaal niet, maar het lijkt geknipt voor mij. Ik ga maar eens gauw op onderzoek uit.

Heb er even werk van gemaakt vandaag. Staat werkelijk als een huis deze CD. Nog te vroeg voor een beoordeling, maar dit is pure passie. Het nummer dat ik gisteren op de radio hoorde is Black Lung Heartache en op het eerste gehoor het prijsnummer van deze CD.

Naar aanleiding van de lovende kritieken alhier én beluistering van het titelnummer op een sampler-cd van het Engelse blad Classic Rock overgegaan tot aanschaf. Na de eerste beluistering bekruipt mij een wat tweeslachtig gevoel; geen punten nog. Daar heeft deze cd waarschijnlijk wat meer rondjes voor nodig.

De cd begint sfeervol: de eerste twee nummers ademen de sfeer van de prachtige hoes. Die licht melancholische sfeer wordt tijdens Tennessee Plates volkomen teniet gedaan. Dit mede door John Hiatt geschreven nummer is mij veel te blij. Volgend nummer is wederom niet van de hand van Bonamassa, maar is al een stuk beter te verteren. Black Lung Heartache begint folky, maar wordt naar mate het nummer vordert zwaarder, al blijft hetzelfde muzikale thema in tact: fraai. Hierop volgt mijn inziens weer een grote miskleun: You better watch yourself had net zo goed Walking by Myself van Gary Moore kunnen heten, jammer. Snel overslaan en naar het rustige The Last Matador of Bayonne. Een gedempt trompetje dat subtiel wordt gebruikt zorgt voor de nodige sfeer. Glenn Hughes mag op Heartbreaker ook even meezingen en doet dat, het kan ook niet anders, verdienstelijk. Verstandig om hem voor dit Paul Rodgers nummer te vragen, want ik vind de stem van Bonamassa af en toe behoorlijk op die van Rodgers lijken (zelfde klankkleur, minder volume). No Love on the Street is prima en de door piano gedragen rocker The Whale that swallowed Jonah is eveneens sterk. Op het einde gaat het weer mis: Sweet Rowena heeft een hoog hoempapa-gehalte. Had niet gehoeven. De afsluitende ballad Prisoner mag er zeker zijn en zorgt voor een waardig slot.

Voorlopige conclusie: niet helemaal consistent, maar het kwartje valt vooralsnog de goede kant op. Opvallend is dat de, in mijn ogen, mindere nummers covers zijn. Kortom: in het vervolg lekker volledig zelf de pen in de hand, Joe!

Tweede en derde luisterbeurt maken eea niet anders. 3,5 ster. Als de hierboven genoemde mindere nummers er niet op hadden gestaan had dat een vol punt gescheeld.

Van de 3 albums die ik nu ken; The Ballad of John Henry, Black Rock en deze Dust Bowl, vind ik laatstgenoemde de beste van de 3. Waarbij ik verrast ben door de contstante kwaliteit van elk van deze albums en ook in zo een korte periode over 3 jaar. Bonamassa weet stevige bluesrock te combineren met elementen van hardrock, folk een krachtige stem en bovenal geweldig gitaarspel. Dit album kenmerkt zich door een goed en helder geluid en Bonamassa begeeft zich hier ook in goed gezelschap want de muzikale ondersteuning is strak, sterk en gedreven, die geven de nummers ook een stuwing waardoor ik als ik loop, fiets of thuis achter de pc zit, mijn handen direct in een Joe Cockermodus gaan en mijn ogen knijpen zich dicht alsof mijn stoelgang maar niet wil vlotten.
Dit is een album van Kdeng Kdeng Whoehoeee zoals Guus Meeuwis zou zeggen.
Jimmy Page mag dan wel de meester der rifs zijn, maar Bonamassa is m.i. de betere gitarist.
Het ontbreekt hem misschien wel wat aan charisma en/of uitstraling door zijn ietwat 'ziekelijke' bleke uitstraling zoals ik heb gezien bij een clip uit een live optreden in de Royal Albert Hall...wat trouwens maar weer eens laat zien, wat een sterke gitarist en performer hij is.
Het nummer met John Hiatt vind ik wel een leuk en fris intermezzo. Wel vind ik zowel Glen Hughes als Vince Gill niet echt matchen met zijn stem.
Hoe dan ook Joe Bonamassa is typisch een voorbeeld van een artiest, die het niet van zijn hits hoeft te hebben, maar van zijn faam om zijn spel. Dat blijkt wel gezien het feit dat de meeste van zijn shows zijn uitverkocht, alsook hier in Carre.
Ben i.i.g. nu wel enthousiast gemaakt voor de rest van zijn oeuvre.

Nou je kan met elke plaat beginnen want hij heeft werkelijk niet 1 slechte plaat gemaakt, al doet Blues Deluxre mij persoonlijk iets minder.

Net zoals zijn twee vorige platen, is dit gewoon een goede plaat. Joe Bonamassa is een erg goede gitarist, en zijn zang kan ik ook nog wel hebben. Het openingsnummer is meteen het beste nummer: lekker ritme, geweldige solo's, zo hoor ik Bonamassa het liefst. Als hij wat meer de balladkant opzoekt, interesseert het me net wat minder. 'Tennessee Plates' is ook een pittig nummertje, met John Hiatt!

Voor het overige kan je misschien opmerken dat de plaat wat te lang duurt, maar er staan eigenlijk geen vullertjes op. Dat pleit dan weer voor hem. Ik ga voor dezelfde score als zijn vorige plaat.

3,5 sterren

Goede plaat inderdaad, de ballads sla ik ook liever over.

Mijn eerste kennismaking met deze fantastische bluesgitarist. Hij moet daarin de nummer 1 positie nog wel aan wijlen Gary Moore laten, maar dit is pas echt muziek.

Slow Train, Prisoner, Dust Bowl en zeker Black Lung Heartache zijn echt geweldige nummers.
De featuring tracks vind ik eerlijk gezegd de mindere songs op het album. Die mag Joe de volgende keer achterwege laten.

Voorlopig begin ik eens met 4* en dan maar afwachten of ik het over een jaartje nog steeds zo goed zal vinden. Denk het wel overigens.

Als je dit erg goed vindt, Poeha, dan raad ik je ook New Day Yesterday en Blues Deluxe aan. Schitterende albums. En wat mij betreft verslaat hij wijlen Gary Moore. Maar dat is een persoonlijke mening!

En ik raad je ALLE albums aan! Kijk maar naar de gemiddeldes, die liegen er niet om. Hij heeft echt nog niet 1 slechte plaat gemaakt!
En je kan ook Black Country Communion proberen, de band waar hij in zit. Is wel wat minder dan zijn solowerk, maar nog steeds goed.

Ik ga er zeker meer vaan beluisteren.
Black Country Communion? Die naam ben ik de laatste tijd al vaker tegengekomen, zal er eens wat van gaan opzoeken.

ik ga hier kort over zijn.
het is een pracht plaat.
ik ga er ook niet meer over vertelen iedereen weet ondertussen wel dat die man een briljant artiest is en dat zijn werk altijd goed is, dus simpelweg 4*

Gisteren naar het concert geweest in Carré!!!
Echt geweldig, het tempo zat er goed in.

Het was de opening van de toernee persoonlijk vond ik het nummer Dust bowl
niet uit de verf komen en hij speelde jammer genoeg maar 3 nummers van dit
superalbum.

Dit is verreweg zijn beste!!!!

The Last Matador of Bayonne

Verhoogd met een halve ster. Ik ga nog niet zover als Lamontangne dat dit verreweg zijn beste album is, want dit album heeft veel concurrentie van Had To Cry Today. Maar dit is echt een pareltje!

Dit album klinkt zeker goed. Meer blues minder hardrock dan Joe's werk met Glenn Hughes.

Maar met Black Country Communion is er toch heel wat meer vuur en chemie aanwezig.

Helemaal mee eens, Lamontagne. En hij weet bij mij ook weer een beetje die spanning op te roepen die ik voelde toen ik voor het eerst naar Jimi Hendrix luisterde.....

En die solo in The Meaning of the Blues is inderdaad buiten-categorie. Dat geldt wel voor meer van zijn solo's, maar hij flikt het gewoon iedere plaat weer om er een paar op te zetten waar je je vingers bij kan aflikken.

"Dust Bowl" is wederom een geweldig album van Joe Bonamassa. Het begint al met de hoes die direct een onheilspellende sfeer uitademt. Deze sfeer komt ook terug in de meeste van de nummers op "Dust Bowl" Alleen op de nummers waarin hij samenwerkt met John Hiatt ("Tennessee Plates"), Glenn Hughes ("Heartbreaker") en Vince Gill ("Sweet Rowena") wijken qua sfeer hiervan af. Eigenlijk wel een beetje jammer, maar het zijn op zich nog steeds prima nummers.

Opener "Slow Train" zet direct de toon. Bonamassa en zijn band imiteren met hun instrumenten een op gang komende stoomtrein en is een denderend begin van een fantastische plaat. Het titelnummer "Dust Bowl" schroeft het tempo wat terug en roept onmiddelijk weer die onheilspellende sfeer van de hoes op. Bonamassa kiest er op "Dust Bowl" voor om weer terug te gaan naar de essentie van de blues en dat verwoord hij perfect in "The Meaning of the Blues", waar hij een van zijn beste gitaarsolo's van de laatse jaren laat horen.

Een ander hoogtepunt komt met "The Last Matador of Bayonne". Een prachtige slow blues, een van die nummers waarom ik zo'n ontzettende liefhebber ben van Bonamassa. Mooie stem, fantastisch gitaarspel, kippenvel solo en de originele combinatie tussen trompet en gitaar maken het helemaal af. Ook "No Love on the Street" is een absolute topper. Hierop is de eerste prille samenwerking tussen Joe en Beth Hart te horen, wat later zou resulteren in de plaat "Don't Explain". De afsluitende song "Prisoner" is een cover van Barbara Streisand. Een niet voor de hand liggende keuze, maar Joe zet de song volledig naar zijn hand en maakt er een intense bluesballad van.

"Dust Bowl" is een van mijn favoriete Joe Bonamassa platen, maar eigenlijk heeft Bonamassa nog geen slechte plaat afgeleverd. Iedere keer ben ik weer verbaasd over het hoge niveau, ondanks dat de platen elkaar in hoog tempo opvolgen. Respect!

Dustbowl in de top 2000 . Veel gekker moet het niet worden.

Ik ken nog lang niet alles van Joe Bonamassa, maar Slow Train vind ik een van de heerlijkste nummers die ik de afgelopen tijd heb ontdekt, heerlijk

Wat een topplaat is dit. Moet eerlijk zeggen dat ik Joe Bonamassa veel te laat heb ontdekt en ben met een inhaalslag bezig.
Deze cd gaat, met tussenpozen om het bijzonder te houden, met heel veel plezier de speler in. De opener is meteen al een nummer waardoor je benieuwd wordt naar de rest van het album. Black Lung Hearteache, No Love on The Street ... Zoveel moois op deze plaat.
Sowieso knap dat je van een Barbara Streisand-nummer een geniaal bluesnummer kan maken.
Dikke 5 sterren voor deze parel!

Niets aan toe te voegen, blijft één van zijn beste albums. In de auto wissel ik deze veel af met The Ballad of John Henry, weet niet welke ik beter vind.