Tim Hecker - Ravedeath, 1972 (2011)

Juist

The Piano Drop, Hatred Of Music I en Hatred Of Music II klinken al veelbelovend!

En het album is te vinden

Op PF hebben ze nog een interview met Hecker staan waarin het met name over de cover gaat.

Zo op het eerste gehoor een mooi album. Donker, maar toch met veel wavejes en piano op de achtergrond. Later meer.

gave hoes ook, zeker in het groot!

zalige ijzige plaat van één van de grootmeesters van de moderne ambient. zijn vierde absolute voltreffer na harmony, radio amor en haunt me....

fuck the haters!

Oh tof, hier ga ik gelijik achteraan! Volgens mij ben ik wel een van de weinige die de voorganger "An imaginairy Country" grijs heeft gedraaid. Dat vind ik een behoorlijk ondergewaardeerde cd van Tim.

"An imaginairy Country" = zeker niet slecht

maar toch een beetje gewoontjes in vgl met hierboven vernoemde plaatjes

ik vind deze ravedeath een return to form, gezegend met een absoluut sublieme hoes. de 2LP staat al in bestelling!

Vooral Mirages is ondergewaardeerd, vind dat misschien wel zijn beste..

Overigens staat Mirages ook in de planning om op vinyl heruitgegeven te worden, jammer dat alien8 niet zo actief is de laatste tijd.

Ben benieuwd. Is dit net zo'n zoete plaat als de vorige of gaat het wat meer de gruizige kant op van bv. Mirages? De vorige was ik namelijk snel op uitgekeken.

Ding is een stuk minder toegankelijk, voor zover ik gehoord heb. Gruizig, maar achter die ruis gebeurd ook vanalles

correct.... gruizige en ijzige maar bloedmooie ambientplaat.... met hier en daar wat ingehouden noise-momenten

Mooie plaat weer. Typisch Tim Hecker, zou je anders willen?

Gelukkig meer diepgang dan An Imaginary Country, hoewel daar het nummer Borderlands op staat, een moeilijk te overtreffen nummer

Gebruik van het orgel is echt ++

Ik realiseer me ineens dat Tim Hecker echt veel platen heeft; hele goede ook! Harmony in Ultraviolet is nog altijd de top gruisplaat van Tim Hecker voor mij, maar Haunt Me wint vanwege subtiliteit & karakter.

Ik heb Ravedeath inmiddels in bestelling staan, al duurt het nog een paar dagen voordat de cd voorradig is. De flauwerd die ik ben, heb ik de cd toch maar via een minder legale weg binnengehaald. Ik ben immers razend benieuwd. Ik luister 'm nu net voor het eerst en ik word er helemaal blij van. Niet omdat de muziek vrolijk is, maar omdat het een topper is. Als de cd mijn aandacht de komende dagen vast kan blijven houden, is een van de toppers van 2011 geboren. Dank je wel Tim!

Mooie score op Pitchfork, en daar kan ik me volledig bij aansluiten!

Meesterwerk weer. De afgelopen weken zeker al een keer of 10 volledig beluisterd en het wordt steeds mooier.

Absoluut een van Heckers' beste platen!

In ieder geval zeker niet z'n minste van de platen van 'm die ik gehoord heb. Prachtig album. 1 mei komt 'ie trouwens optreden in het Bimhuis (en Ben Frost komt ook).

Te gek!!! Staat genoteerd op mijn things to watch list.

Daar ga ik zeker naar toe!

Ik heb hem nu op 2 * staan en ik moet zeggen dat dat toch wel erg laag is.

Ik vind het een moeilijk album. Ik kan met moeite meer dan 3 nummers achter elkaar luisteren. Ik vind het allemaal vrij deprimerend. Ik moet er ook niet aan denken dit als heel album achter elkaar te luisteren, wat ik eerst wel gedaan heb. De rijtjes In the Fog, Air en Hatred of Music achter elkaar gaan prima, en dan klinkt het toch al een stuk toegankelijker, makkelijker te behappen. Ik kan dan onmogelijk concluderen dat 2 * een terechte score is.

Juist een plaat om als geheel te luisteren wat mij betreft, op het einde komt het heel mooi tot rust vind ik.

Prettige plaat, die een beklemmend sfeertje weet neer te zetten.

Een van Hecker's diepste werken, heerlijk ruizige en grove drones, maar ook prachtige melodieën. Beloofd flink te kunnen groeien denk ik.

Mooi geheel, dit 'Ravedeath, 1972'. Alle nummers vloeien naadloos in elkaar over, zodat je eigenlijk kan spreken over één lang nummer van ruim 50 minuten. Nu is dat vrij normaal in dit genre, en dat maakt dit album ook niet speciaal. De combinatie van diepgravende drones en fraaie melodieën echter maken dit album tot een geslaagd stuk muziek, en het is bijvoorbeeld een pak spannender dan pakweg de nieuwe van Nils Frahm. Ik denk dat ik dringend wat ouder materiaal van Hecker moet gaan opzoeken!

3,5 sterren

Potver wat een plaat is dit.. Stem komt nog wel, maar wauw!

Heel indrukwekkende plaat. De naam Tim Hecker heb ik hier op MuMe al wel een tijdje voorbij zien komen, maar tot een diepgravende indruk kwam het tot nu toe niet. Dit album was de meest beluisterde, dus ene goed startpunt. Lijzige, koude synthesizergolven worden hier op de luisteraar afgevuurd. Soms ook wat gruizige accenten, maar de muziek blijft een soort tragische, eenzame sfeer uitdragen. 4.5*

Deze plaat knalt echt je speakers uit, wat een ontzettend knap stukje mastering van James Plotkin.
Zwaar genieten.

Studio Suicide en het drieluik dat erop volgt is van een bijzondere schoonheid. Ruizige klankheldere ambient zoals alleen Hecker die kan maken.