Robert Palmer - Double Fun (1978)

Vanmiddag heb ik het maanden geleden bestelde Some People Can Do What They Like in die replicaversie opgehaald. Inmiddels uitgebreid beluisterd en vergeleken met de oude Islandschijf. Op koptelefoon en over de speakers. Balen, eerlijk gezegd. Ik vind de warmte van het origineel verdwenen door de remasterklus. Wel gedetaillieerd maar blikkerig en uit elkaar getrokken, zonder veel diepte in bass en drums. Soms verschuift Palmer's geïsoleerde stem van links naar rechts in het middenregister, heel wonderlijk. Nou ja, je begrijpt het al. Ik heb Secrets ook besteld in deze serie, maar ik denk ernstig aan annuleren want goedkoop is anders. Klinkt die remaster ook zo?

"Best of Both worlds" is echt een wonderlijke song. Meebrullen en meehuppelen onvermijdelijk.
Onverslijtbaar en ik wordt er telkens weer happy van.

Het album houd mijn aandacht vast tot en met de derde track (cd).
Daarmee wil ik niet zeggen dat de rest niks is.

In princiepe is double fun een twee singles in één schijfje.

Over de artiest zelf vind ik het sneu dat hij zo jong overleden is. In ieder geval heeft hij een goed jetset leven gehad.

Goh, zo 'kijk' ik niet naar dit album. Wat een invalshoek. Gewoon een volledig album om integraal te luisteren.
De laatste groef eindigt in het rockende swingende You're Gonna Get What's Coming.
Een pluim voor de op het hele album zo fijn knorrende bass.
3,5 sterren.

Met Clues heb ik dit overigens niet. Van nummer 1 tot 8 geweldig.

Een heerlijk Blue - Eyed Soul album met diverse invloeden vanuit de soul, blues, funk en rock. Palmer was een Engelse gentleman met een uitstekende stem voor dit soort nummers. In een periode waarin de punk en disco hoogtij vierde kwam Palmer met deze schijf, met de wereldhit; Every Kinda People, wat een tijdloos nummer is dat toch. Wat Robert onderscheidde van veel andere artiesten binnen het genre, was zijn gevoel voor een goed nummer, het succesvol implementeren van invloeden uit andere genres, een soulvolle stem en zijn sympathieke voorkomen. Daarnaast zorgde Palmer ervoor dat hij op het podium het beste tot zijn recht kwam. Dat hij veelzijdig uit de hoek kon komen blijkt ook wel uit de live uitvoering van; I Feel Good samen met James Brown. Wat een stem en wat een power. Dan deze schijf; niet alle nummers zijn even sterk, de laatste 2 songs maken niet veel indruk maar de eerste helft van de plaat bevat alleen maar toppers; Every Kinda People, Come Over, Where Can It Go en You Overwhelm Me zijn de prijsnummers.

De plaat 42 jaar na dato tweede hands gescoord voor 3 euro. Hij bevalt prima moet ik zeggen. Toen kon ik er niet heel veel mee. 'Best Of Both Worlds' is wel mijn op twee na favoriete Robert Palmer nummer, na 'Bad Case Of Loving You' en 'Addicted To Love'. Wat mij altijd wel beviel is zijn stem. Die mag ik sowieso graag horen. De uitstapjes richting andere soorten muziek moest ik als tiener gewoon niet veel van hebben. Die uitstapjes bij de Stones en Bowie waren al heel moeilijk om te verstouwen. Als ze de standaard waren, was je bij mij aan het verkeerde adres. In 2020 niet meer, gewoon een heel degelijk album, dat wellicht nog gaat groeien ook. De volgende op het verlanglijstje is 'Secrets'. Die had mijn broer (vast al 35 jaar niet meer).

Aardig album van Robert Palmer. De man heeft een mooie stem en kan daardoor zeker een plaat lang boeien. Maar afgezien van de geweldige hitsingle Best Of Both Worlds veer ik eigenlijk pas echt op bij de Kinks cover op kant B (met een lekkere Stevie Wonder achtige groove). Voor de rest is de instrumentatie me vaak te braaf waardoor het geheel net te veel binnen de lijntjes kleurt.

De hoes is wel zeer fraai, die gaat in de wissellijst!

3*

Uiteraard ieder zijn smaak maar telt het plaatje met Every Kinda People als opener al geen heerlijke oorwurm? En ik moet zeggen dat de 'Late Night Club' sfeer van Where Can It Go ook fijn aan mij voorbij glijdt. You Overwhelm Me; het is wat kitscherig maar Palmer kwam en komt er mee weg, de wijze waarop hij zich door dergelijke lichtvoetige songs croont is toch heerlijk. Wat mij betreft een van zijn beste platen hoewel ik moet toegeven dat zijn oeuvre wat grillig is.

Deze vandaag ook weer eens opgezet. Hoewel ik een groot liefhebber ben van Palmers muziek, verkeerde ik lange tijd in de veronderstelling dat dit album naast de twee ronduit briljante hitsingles niet zo heel veel méér te bieden had. Maar daar moet ik toch van terugkomen.

Om te beginnen ademt dit album zo'n heerlijke jaren zeventig-sfeer uit, met goed klinkende bas en drums, en een afgewogen mix. Ook kenmerkend voor de jaren zeventig is dat veel popmuziek uit die tijd, en zeker in genres als R&B en soul, werden ingekleurd door violen. Zolang dat maar niet al te overdadig gebeurt, kan ik het best hebben. Hooguit vind ik het op het randje in You overwhelm me, maar verder stoort het nergens.

Het songmateriaal is even veelzijdig als interessant. Met name de Kinks-cover, waar ik vroeger niet veel van moest hebben, vind ik origineel gedaan. Het wordt meteen een heel ander nummer dan het origineel. Love can run faster had wat mij betreft ook nog een single mogen/kunnen zijn en het overige materiaal wordt gekenmerkt door een lichtvoetige, zomerse vibe waarin funk en reggae domineren. De afsluiter daarentegen rockt lekker stevig en zorgt op dit korte plaatje dus opnieuw voor veel variatie.

Kers op de taart blijft natuurlijk de stem en de zangstijl van Palmer. Wat hij ook oppikt aan muzikale invloeden - en dat waren er heel veel gedurende zijn carrière - vocaal slaat hij zich er in elk geval altijd prima doorheen. Wat een geweldige zanger was het eigenlijk toch.

Aardig album met een paar sterke songs , maar niet top.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Robert Palmer - Double Fun (1978) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Robert Palmer - Double Fun (1978)
Robert Palmer is al twintig jaar niet meer onder ons, maar zijn beste albums, waaronder het met zwoele blue-eyed soul gevulde Double Fun, mogen zeker niet vergeten worden, al is het maar vanwege de geweldige zang

Bij leven heb ik Robert Palmer nooit zo serieus genomen. De Britse muzikant maakte een aantal lekkere albums voor de late avond, maar meer dan dat vond ik het niet. Inmiddels weet ik het veelzijdige oeuvre van Robert Palmer wel op de juiste waarde te schatten, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar zijn albums uit de jaren 70, waarin hij vooral blue-eyed soul maakte. Double Fun uit 1978 is van deze albums de bekendste en ook een van de beste, al vind ik persoonlijk het ook door Robert Palmer zelf verguisde Pressure Drop uit 1975 beter. Double Fun klinkt 45 jaar na de oorspronkelijke release nog verrassend fris en aangenaam, zeker later op de avond.

De Britse muzikant Robert Palmer werd slechts 54 jaar oud, maar heeft gelukkig een imposant oeuvre nagelaten. Met name tussen 1974 en 1985 maakte Robert Palmer een serie uitstekende albums, waarvan Sneakin' Sally Through The Alley uit 1974, Pressure Drop uit 1975, Double Fun uit 1978, Secrets uit 1979, Clues uit 1980 en Riptide uit 1985 wat mij betreft de besten zijn.

Als ik mijn favoriete Robert Palmer album moet kiezen, kies ik waarschijnlijk voor Pressure Drop uit 1975, maar daar dacht de Britse muzikant zelf heel anders over. De songs van het album doken niet of nauwelijks op in zijn live-sets en momenteel is Pressure Drop het enige Robert Palmer album dat niet is te vinden op de streaming media diensten. Ik kies daarom deze keer voor Double Fun uit 1978, dat nauwelijks onder doet voor het miskende Pressure Drop.

Double Fun is het album waarop de hits Every Kinda People en Best Of Both Worlds zijn te vinden en het is bovendien een album waarop het jaren 70 geluid van de Britse muzikant floreert. Het verbaasde me overigens wel enigszins dat de wieg van Robert Palmer in Engeland stond, want zijn muziek klonk maar zelden Brits. Dat geldt zeker voor Double Fun dat een Amerikaans geluid laat horen.

Dat is ook niet zo gek want het album werd opgenomen in New York en gemaakt met Amerikaanse muzikanten, onder wie een aantal gelouterde krachten. Bovendien laat Double Fun zich voornamelijk beïnvloeden door de muziek die halverwege de jaren 70 in de Verenigde Staten werd gemaakt. Op Double Fun laat Robert Palmer zich beïnvloeden door de soul, rhythm & blues en funk uit de jaren 70, maar hij pikt ook een graantje mee van de op dat moment razend populaire disco.

Het klonk in 1978 bijzonder lekker en dat doet het eigenlijk nog steeds. Double Fun is een heerlijk album voor een regenachtige zaterdagavond, maar ook op een broeierige zomeravond verricht het album nog altijd makkelijk wonderen. Double Fun is niet zo ver verwijderd van flink wat andere blue-eyed soulalbums die in deze periode werden gemaakt, maar ik sla Robert Palmer toch een stuk hoger aan.

De Britse muzikant produceerde het album, schreef de meeste songs en droeg ook bij aan de instrumentatie. Robert Palmer is en blijft echter boven alles een groot zanger. Met zijn soulvolle strot geeft hij inhoud aan de aangenaam klinkende songs op het album, waardoor Double Fun klassen beter is dan de meeste andere blue-eyed soulalbums van dat moment.

Robert Palmer is een muzikant die ik de afgelopen decennia echt compleet uit het oog was verloren, maar de afgelopen weken heb ik zijn albums herontdekt en komen de hierboven genoemde hoogtepunten uit zijn oeuvre weer met enige regelmaat voorbij (gelukkig heb ik het vinyl van Pressure Drop ondanks de wat smakeloze hoes nooit weg gedaan).

Ook Double Fun is gestoken in een hoes die de tand des tijds niet goed heeft doorstaan, maar dat geldt gelukkig niet voor de muziek op het album, die laat horen dat Robert Palmer op zijn beste albums echt heel erg goed was. De Britse muzikant is uiteindelijk vooral bekend geworden door zijn grote hits uit de jaren 80, maar als ik moet kiezen, kies ik toch voor de zwoele en aangenaam broeierige soul van onder andere Double Fun. Erwin Zijleman

Vlak na de geboorte van Robert Palmer verhuisde het gezin naar Malta, waar vader een baan had bij de Britse marine. Bij de marine maar ook thuis werd veel geluisterd naar Amerikaanse radiozenders speciaal in het leven geroepen voor mensen die elders gestationeerd waren. Palmer kwam al jong in aanraking met genres als soul, jazz en rhythm & blues. Waterdicht is mijn conclusie niet maar ik kan mij voorstellen dat het opwindend is om als jonge jongen al die verschillende genres voorbij te horen komen, zeker als je bedenkt dat men in Europa in vergelijking met de VS altijd heeft achtergelopen met 'progressieve radiozenders'.

Ik ben het ook volledig eens met erwinz, waarbij Double Fun voor mij de prijspakker is, kort op de hielen gezeten door Secrets uit 79'.
Palmer had een een uitstekende stem, en nog belangrijker de beste man kon met zoveel diverse muzikale genres uit de voeten, een kameleon als het ware.
Daar heeft wat mij betreft ook altijd de kracht van Palmer gezeten, je nooit vastpinnen op 1 genre. Double Fun is inderdaad genieten, waarbij de A-kant van de schijf duidelijk sterker is dan kant B.

De eerste vier albums van Robert Palmer vond ik in de jaren zeventig allemaal prachtig. Daarna deed de elektronica zijn intrede en toen was ik Robert 'kwijt'. En alle vier de albums hebben de tand des tijd uitstekend doorstaan. Ze zijn nog altijd een feest om te horen.

Robert deed het in de beginjaren een beetje om-en-om: Een rauw debuutalbum, daarna een gladdere opvolger. En daarop volgt weer een wat ruwere plaat. Logisch dat het nu weer de beurt was voor een wat makkelijker in het gehoor liggend album. Wat zeg ik: het album bevat met Best of Both Worlds zelfs de eerste grote hit voor Robert.

Maar ondanks de wat meer commerciële aanpak vind ik dit nog altijd een prima plaat.

Deze plaat puur en alleen gekocht voor het schitterende Every Kinda People. Direct daar achteraan horen we Best Of Both Worlds, die ook niet onaardig is.

En daarna ben ik vooral benieuwd waar Robert Palmer mij mee kan verrassen. Meer ken ik namelijk niet van de beste man. Come Over en Where Can It Go zijn wat minder catchy, maar weten alsnog wel de aandacht naar zich toe te trekken.

B-kant start groovy met Night People. Wederom niet onaardig, maar ik merk hier al dat het nummer mij te lang gaat duren. Love Can Run Faster heeft een beetje hetzelfde sfeertje als Best Of Both Worlds. De cover van You Really Got Me is ook best leuk gelukt, helemaal in de stijl van Robert Palmer. Nog even een dikke 2 minuten langer gemaakt dan het origineel. De afsluiter is helaas wel erg standaard, en past ook helemaal qua style niet echt op dit album.

Over het geheel is het wel een gezellig plaatje geworden.