Manic Street Preachers - Postcards from a Young Man (2010)

Daar was ik ook! Kaartje heb ik nog, was 15 gulden! Dat waren nog eens prijzen.

Postcards from a young man en golden platitudes bezorgen mij keer op keer kippevel. Verder staat hier niet 1 slecht nummer op, al moet iemand eens tegen nicky wire zeggen dat hij niet moet zingen...

Een halfje erbij want het is toch wel een erg sterk album. Sowieso het beste sinds This is my truth. Daar lijkt het album ook wel een beetje op qua sfeer. De eerste twee liederen zijn echt waanzinnig en degene die mij het minste aanspreekt is Golden Platitudes.

Een album zoals ik de Manics graag hoor. Aanstekelijke poppy-rock songs met vaak een orkestraal deel erbij, zoals ze dat ook al deden op Everything Must Go (mijn favoriete Manics album) en This Is My Truth, Tell Me Yours.

Inderdaad, de scherpe randen die de vorige plaat zo sterk maakte zijn deze keer weggelaten, maar dat wil niet zeggen dat de songs daarom niet goed kunnen zijn. Toegankelijker hoeft niet per definitie slechter te zijn. En in het verleden heeft de band al vaker bewezen deze balans goed te beheersen (hiermee doel ik wederom op Everything Must Go). Heerlijke plaat om lekker mee te brullen !

Helemaal mee eens

Zeker niet slecht, dit meest recente werkje van Manic Street Preachers. Veel bombast, stadionanthems zitten er ook tussen. Soms klinkt het wat glad, en vooral de tweede helft van deze plaat is niet zo best. Maar ik lijk het best een leuke plaat te vinden, ik zit hier regelmatig een gitaarriff mee te neuriën of een reffrein mee te zingen. Ook leuk dat Tim Roth op de cover staat, trouwens!

3 sterren

Ik kan me eigenlijk alleen bij voorgaande posters aansluiten. Opnieuw een sterke plaat, zonder uitschieters maar ook zonder slechte nummers. Vernieuwend of verrassend is het allemaal niet maar wel verschrikkelijk fijn!

ik ben de manics al van in jaren 90 aan het volgen, ik hou van hun sound en melodieuze rockmuziek. Met dit album zijn ze er althans bij mij in geslaagd dat ik album van begin tot eind wens uit te zitten. Met vorige albums van deze eeuw (behalve dan hun vorige album) waren er te veel dipjes en skipte ik snel door naar mijn favoriete tracks. Met dit album zat het direct goed, dit zijn de Manics op hun best! en een plaat die terug aansluit bij het niveau van halfweg de jaren '90

Het album "This is My Truth, Tell me Yours" vind ik nog steeds een van de musicale hoogtepunten uit mijn collectie. Na het eveneens goede "Know Your Enemy" heb ik het latere werk van Manic Street Preachers niet zo gevolgd. Tot deze release.

"Postcards From A Young Man" is in mijn optiek weer een van de hoogtepunten van dit muziekjaar. Er staan geen echte uitschieters op, maar zeker ook geen vulmateriaal. Een tikje commercieel, maar zeker bombastisch en melodieus en daardoor ook toegankelijk. De lauwe chartposities in Nederland verbazen mij dan ook. De eerste single "It's not war just the end of love" heeft toch een zekere mate van hitpotentie.

Conclusie: een uitgebalanceerd, zeer goed album.

Genietbaar plaatje. Lekker fris en vrolijk!

3,5*

wel knap dat deze band na al die jaren nog steeds een volstrekt eigen geluid weet neer te zetten

Dit is een album zoals ik zou willen dat Robbie Williams die nu zou maken. Up-tempo, melodieus en met grote gebaren die niet misstaan. Ik noem Williams omdat bij sommige nummers je bijna zou denken dat het ook door hem gezongen is i.p.v Bradfield.
Idd. een genietbaar album dat vlot aan je voorbij trekt. Ken eigenlijk alleen Motorcycle Emptiness en If you tolerate this... Dat epische, grootse, melodieuze herken ik wel in hun muziek, maar wist niet dat ze daar ook een album vol van konden maken. Toch eens wat meer gaan uitpluizen van deze band. Wat betreft een volstrekt eigen geluid, ben ik er gedeeltelijk mee eens, ze weten i.i.g. hun invloeden goed te verwerken in hun muziek en het toch te laten klinken als de MSP. Het klinkt verder vrolijk, maar of dat ook opgaat voor de teksten, durf ik te betwijfelen.

Al jaren op de plank zoals alle Manics albums , maar ietwat ondergesneeuwd in mijn collectie. Ten onrechte bleek vandaag maar weer eens .Lekker vol en druk geluid. De band heeft een eigen signatuur waarbij het goed toeven is. Het gebrek aan progressie kan voor sommigen een obstakel zijn. Ik ben wel blij dat je bij deze jongens weet wat je krijgt. 4 sterren voor deze.

wat blijft Some Kind of Nothingness toch een absoluut wereldnummer!