Perry Blake - Live at Cirque Royal, Nuits Botanique, Brussels (2001)
mijn stem
16 stemmen
Ierland
Pop
Label: naïve
-
Blackbird (4:23)
-
Broken Statue (8:06)
-
Genevieve (5:07)
-
No Lullabies (5:08)
-
Driftwood (5:12)
-
House in the Clouds (5:51)
-
The Hunback of San Francisco (7:41)
-
1971 (5:53)
-
So Long (6:29)
-
How Can the Knower Be Known? (5:18)
-
I'm Still Waiting (6:14)
0
geplaatst: 4 januari 2008, 11:31 uur
Hier staan ze allemaal op, van zijn eerste 2 platen. Stuk voor stuk klassiekers. Raakt je recht in het hart. Prachtig ingetogen met enorm orkest live uitgevoerd. Laat je meeslepen, je bent een uur helemaal vertrokken.
0
beaster1256
geplaatst: 13 april 2008, 05:11 uur
geef mij maar de studioversies, veel beter dan dit live met strijkers optreden, de stem is bijlange niet zo mooi als in de studio , en de plaat kan totaal niet boeien, blackbird en genevieve kunnen er nog door , maar na 10 minuten begint het tegen te steken .
0
geplaatst: 31 juli 2008, 16:59 uur
zojuist bij de Fnac in Brussel tegenaan gelopen voor 10,50. ik ken alleen California en dat blijft een sfeervol plaatje. ben benieuwd naar deze liveplaat met strijkers
1
geplaatst: 28 mei 2023, 10:36 uur
Opnieuw bj de Vinylloods een tas met 1 euro cd's meegenomen, waaronder dit pareltje. Ik kende deze Ierse singer-songwriter niet dus kan deze live plaat niet vergelijken met zijn gewone werk, maar begreep dat dit vooral songs zijn van de eerste twee platen. Maar ik ben diep, diep onder de indruk. Je wordt meegezogen in de melancholiek van Perry Blake en wat was ik er graag bij geweest daar in Brussel.
Ik lies hier op MM dat er een enorm orkest aanwezig is, dat is zwaar overdreven. Een ensemble van 9 muzikanten, 4 violen, 2 alt violen, 1 cello, 1 contrabas en 1 percussionist. En natuurlijk speelt Perry zelf piano.
Het zijn, vind ik, wonderschone uitvoeringen, intiem, subtiel, zelfs hier thuis zit ik op het puntje van mijn stoel te luisteren.
Een warme deken vol melancholie, troostrijk, schitterend. Namen die boven komen, zoals altijd Nick Drake, hoewel qua stijl dit echt wel afwijkt, qua sfeer heeft het ook wel wat van Anthony and the Johnsons, Gavin Fridag, Scott Matthew. Adembenemend mooi. Eén cover aan het eind "I'm still waiting" van Diana Ross. Een aanrader van jewelste.
Ik lies hier op MM dat er een enorm orkest aanwezig is, dat is zwaar overdreven. Een ensemble van 9 muzikanten, 4 violen, 2 alt violen, 1 cello, 1 contrabas en 1 percussionist. En natuurlijk speelt Perry zelf piano.
Het zijn, vind ik, wonderschone uitvoeringen, intiem, subtiel, zelfs hier thuis zit ik op het puntje van mijn stoel te luisteren.
Een warme deken vol melancholie, troostrijk, schitterend. Namen die boven komen, zoals altijd Nick Drake, hoewel qua stijl dit echt wel afwijkt, qua sfeer heeft het ook wel wat van Anthony and the Johnsons, Gavin Fridag, Scott Matthew. Adembenemend mooi. Eén cover aan het eind "I'm still waiting" van Diana Ross. Een aanrader van jewelste.
0
geplaatst: 22 december 2025, 11:52 uur
beaster1256 schreef:
geef mij maar de studioversies, veel beter dan dit live met strijkers optreden, de stem is bijlange niet zo mooi als in de studio , en de plaat kan totaal niet boeien, blackbird en genevieve kunnen er nog door , maar na 10 minuten begint het tegen te steken .
geef mij maar de studioversies, veel beter dan dit live met strijkers optreden, de stem is bijlange niet zo mooi als in de studio , en de plaat kan totaal niet boeien, blackbird en genevieve kunnen er nog door , maar na 10 minuten begint het tegen te steken .
Ik begrijp de kritiek wel. De originele albums hebben net wat meer sfeer en zang is tikkeltje beter. Maar ga er live maar aanstaan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.