Fear Factory - Demanufacture (1995)

Waardoor heb je het licht gezien?

och, al heel lang niet meer gehoord. ooit verkocht en uit interesse nog eens gedownload...

smaken evolueren he: nu vind ik het een typisch voorbeeld van: "lekker veel agressie en bruut geweld maar bitter weinig song"

ik hou nog altijd van vele soorten metal (trash, death, black,...), maar dit klinkt simpelweg gedateerd.... en "just not very good"

Dit is mijn favoriet van de band. Vooral de eerste nummers beuken gigantisch. Vanaf Dog Day Sunrise is het wat minder. De formule is wel duidelijk: razende industrial riffs met een mechanische begeleiding en daarover de brulzanger enerzijds en de cleane zang anderzijds. De perfecte metal productie haalt het maximale uit de CD. Het is alleen jammer dat het allemaal vrij koud en eentonig is, maar voor een paar nummers is dit een heerlijk werkstuk.

Dit is best een goed album. Het eerste album, war de jongens van Front Line Assembly zich mee bemoeiden (Rhys Fulber en Bill Leeb) aan de productionele kant. Daardoor kwamen de industriele invioeden erin, en het duo gebruikte weer FF invloeden in hun twee opeenvolgende albums (Milennium en Hard Wired). Hier is de mix tussen ruige en cleane zang nog goed. In het volgende album zou dat verder naar het extreme getrokken worden, en ging de melodie verloren ten faveure van het beuken.

Obsolete is nou niet echt een beukalbum te noemen. Het gaat meer de groove kant op, met soms zelfs breakbeat-achtige taferelen.
Het nummer (en de single) Resurrection is een vrij mellow nummer, net als de afsluiter. Hebben we het over hetzelfde album??

Over dit album kan ik kort zijn: fenomenaal
Maar wellicht ben ik beinvloed door het feit dat deze cd 1 van mijn eerste metal albums was.

Dit album hoorde ik al vanaf dat ik baby was, mijn ouders hadden namelijk de LP van Demanufacture. Replica vond ik altijd wel een leuk nummer toen ik een jaar of 6 was en daarna ben ik zelf dit album gaan ontdekken en ik heb het uiteindelijk origineel op CD gekocht. Geweldige combinatie tussen melodie en brutaliteit. 4,5 ster.

Jij hebt coole ouders Don

Ik heb echt een geweldige muzikale opvoeding gehad en daar bedank ik mijn ouders ook voor. Rond mijn twaalfde ging ik meer zelf ontdekken en vooral dankzij Musicmeter heb ik heel veel moois gehoord. 7 van de 10 albums uit mijn top 10 ontdekte ik door Musicmeter. Dit is trouwens echt het beste album van Fear Factory, Soul of A New Machine komt wel heel dichtbij.

Vind deze toch wat tegenvallen, misschien moet ik deze plaat nog een paar luisterbeurten gunnen maar deze zou een klassieker zijn onder het Roadrunner label waarmee ik tot nu toe nog zeker niet akkoord mee ben. De eerste helft vind ik wel goed, maar mijn aandacht verslapt bij de tweede helft.

Ben al de hele avond wat platen van deze band na lange tijd weer aan het opleggen. Het valt me op dat Demanufacture me al veel minder doet dan voorheen. Enkele songs zijn pure krakers (Replica, New Breed, het titelnummer), maar de productie gooit erg veel roet in het eten. Het album is erg vermoeiend om naar te luisteren. Geen slechte pot groove metal met futuristische trekjes (de status is in mijn ogen niet onverdiend), maar ik ben toch sneller geneigd een andere plaat van deze gasten op te leggen.

Mechanize?

Ik neem liever de trein. Jij?

Ofwel, hoe bedoel je?

je weet niet dat Mechanize een 'nieuwe' cd van Fear factory is?

Als je in de stemmenlijst van dat album kijkt, zie je dat mijn naam net onder de jouwe staat

Maar ik vroeg me gewoon af waarom je dat hier vroeg.

Ik ga de heren morgen avond aan het werk zien in Iduna Drachten...
ik heb er zin in!

Voor €5.- uit een tweedehandsbak gevist. Eindelijk mijn kopietje vervangen door een origineel. Nog steeds een lekkere plaat maar wel één waarvan ik niet kan zeggen of het jeugd sentiment is, of dat ik het echt erg goed vind. tegenwoordig klinkt FF nog veel intenser en extremer. Op een bepaalde manier klinkt deze wel 'echter'. Het gevoel bekruipt me een beetje dat ze op deze plaat gewoon de muziek maken die in de oefenruimte ontstaan is, en tegenwoordige doen ze hun Fear Factory kunstje.

Op productioneel vlak is Demanufacture het eerste album waar alleen Rhys Fulber voor een deel verantwoordelijk is geweest voor de productie. Bill Leeb heeft hier niet aan meegewerkt.

Front Line Assembly heeft wel al eerder te maken gehad met Fear Factory, gezien ze 5 van de 6 remixes verzorgd hebben op de remix-EP Fear is the Mindkiller, die in 1993 het levenslicht zag: Fear Factory - Fear Is the Mind Killer (1993) Een EP die wellicht eerder interessanter is voor fans van Front Line Assembly dan van Fear Factory.

Wat de muzikale invloeden betreft, weet ik niet of het juist invloeden van Fear Factory zijn die Front Line Assembly in hun muziek zou verwerken. Immers kwam Millennium een jaar voor Demanufacture uit.

Wat de overeenkomsten betreft tussen dit album en de twee genoemde van FLA, zijn er zeker vergelijkingen te maken. Hierbij moet ik wel toegeven dat ik de muziek van FLA een stuk avontuurlijk, afwisselender en interessanter vind dan FF.
Ooit had ik me in FF verdiept, maar om de één of andere reden was ik zeer snel uitgekeken op hun muziek. Het is heel strak en keihard, dat absoluut, maar muzikaal helemaal niet boeiend te noemen.

Geen moeilijk-tweede-album-syndroom voor Fear Factory: dit is hun meesterwerk. De band heeft enorme progressie gemaakt sinds het debuut en tovert hier een magistrale plaat uit de hoge hoed. De futuristisch en machinaal klinkende metal, met zijn kunstig afgemeten gitaarriffs, superstrakke drums en galmende zang, gekoppeld aan een grote reeks beestachtig goede songs; alles klopt hier gewoonweg. Vooruit, de cover Dog Day Sunrise zo middenin het album (hoewel best goed) is enigszins misplaatst en het afsluitende A Therapy For Pain zeurt een paar minuten te lang door, maar afgezien daarvan is dit volop genieten. Ook productioneel staat het album nog steeds als een huis. Hierna zou Fear Factory nog vele goede albums maken, maar deze Demanufacture heeft de band nooit meer weten te evenaren.

Deze vandaag nog eens een draaibeurt gegeven en jongens...dit gaat nog steeds hard.

Even luisteren of mijn buizengebakje zich raad weet met dit werkje.
En ja hoor! Het klinkt gewoon fantastisch. Had dit album al in geen 15 jaar meer uit de kast gehaald.
Wat een feest van herkenning weer. Ik was ooit gek op die beukende rifs met de (soms meerstemmige) zanglijnen. En nog steeds! Het is allemaal niet zo ingewikkeld maar wel erg goed gedaan.
Leuk om weer eens terug te luisteren.

Een mijlpaal!
Een monument!

Destijds via videoclips voor het eerst gehoord via een hardrock programma op Sky Channel en geleend uit de bieb, de CD heeft zeker 20 jaar mijn CD speler niet meer van binnen gezien, maar dacht laat ik heb nog eens een keertje beluisteren. Het klinkt als een Zwitsers uurwerk met die triggerende drums en beukende bassen. Na 25 jaar kan ik dit als 50er zeker nog waarderen.

Hoe zou dit live geklonken moeten hebben. Score 4


(leuk detail Phillips gebruikte een nummer voor een commercial voor hun breedbeeld TVs destijds)

Hard, vooral héél erg hard! De keren dat ik ze heb mogen zien speelden ze live niet altijd zo strak als op plaat, hoewel me dat nooit echt stoorde omdat het vaak korte momentjes waren dat er iemand net even een fractie naast zat. Alleen de cleane zang viel heel me meestal erg tegen.
De laatste keer dat ik ze live gezien heb is ook al weer even geleden, dat was Wacken 2011 (dacht ik) toen met Hoglan achter de trommels, die man is echt net een machine, zelden een metal drummer zo strak horen spelen.

In 013 gezien en dat klonk wel tof.

Eens beluisterd omdat 1 van de groepsleden stelde dat dit album de blauwdruk was voor Hybrid Theory van Linkin Park en dat die laatste met het succes van de eerste is gaan lopen. Wel, ik hoor werkelijk geen enkele overeenkomst, maar misschien is er iemand die ze wel hoort? Ik zou eerder stellen dat ze in het straatje van Machine Head zitten met deze plaat.

Machine Head is meer groove metal. Ik zou Fear Factory meer met Nine Inch Nails of een Ministry uit die tijd vergelijken. De blauwdruk voor Linkin Park snap ik niks van, welk bandlid heeft dat gezegd dan?

Burton C. Bell heeft gezegd dat Hybrid Theory ''Demanufacture voor kinderen'' is. Dus in de zin van dat ze een versimpelde versie van hakkende riffs, melodieuze refreinen en elektronische invloeden doen. Hij geeft wel aan dat hij Linkin Park respecteert.

Op zich is het niet zo'n hele gekke opmerking, Hybrid Theory is echt een ''gateway''-plaat geweest naar hardere rock/metalgenres voor hordes aan luisteraars door zijn toegankelijkheid. Ik ben er een van. Toch betwijfel ik enorm of Linkin Park naar Fear Factory heeft geluisterd.

Er werd dan ook al snel gereageerd in de commentsecties van nieuws-outlets dat Demanufacture dan ''Streetcleaner voor kinderen'' is.

Fear Factory startte als industriële deathmetalband: als een combi van Godflesh, Napalm Death, Bolt Thrower en Brutal Truth. Vanaf dit album worden de deathmetalinvloeden het raam uit gegooid. Nine Inch Nails en Ministry zijn dan inderdaad betere referentiepunten. Een plaat die twee jaar later uitkomt en voor mij de Demanufacture-dynamiek tussen melodie en mechanische razernij nog wat breder maakt is City van Strapping Young Lad.

Ik vind Linkin Park meer nu metal zoals Limp Bizkit en hoor de vergelijking echt niet, behalve dat ze beide electronica toevoegen.

Nou als er één band was die je destijds veel op shirtjes van zwartgallige pubertjes zag dan was het Fear Factory anders wel. Ik heb goede herinneringen aan deze band, hoor, maar Burton C Bell moet niet gaan doen alsof hij een soort dikke underground-prog maakte ofzo.

Ik kan mij niet zoveel shirts van Fear Factory uit die tijd herinneren, misschien alleen met dit album als afdruk, maar voor de rest zag ik toch veel andere shirts toen. Neemt niet weg dat dit toen best populair was, iedereen waar ik mee omging had dit album wel, maar zo mainstream als Linkin Park zijn ze nooit geweest. Hebben ze ooit wel eens airplay gehad in Nederland?

Ooit als 13 jarige de CD's Demanufacture en Obsolete meegekregen van de oudere broer van een schoolvriend. Ik had nog nooit zoiets hards gehoord maar naar verloop van tijd begon het me toch te fascineren. Blijft een goed album deze, en Obsolete ook. Ik vind dit album wel wat topzwaar; mijn favorieten staan allemaal aan het begin.

Al dat gezwam over wat Fear Factory nu wel of niet is. Ik volg de band al vanaf hun eerste plaat, Soul of a New Machine. Destijds al een mijlpaal en stijlbreuk ivg met veel metalbands. Maar dan, de volgende plaat: Demanufacture! Dit was én is nog steeds een revolutie qua sound en combi agressie/melodie. Zonder deze plaat zouden er verschillende moderne "metal-bands" zelfs niet bestaan. Dit blijft één van de beste metal platen uit de '90 en een invloed voor 'tig bands die qua vernieuwing en agressie ook een stap vooruit probeerden zetten. In alle eerlijkheid, dit niveau qua plaat hebben heel weinig bands kunnen evenaren. Klassieker en TOP plaat!