Santana - Festivál (1976)

Ik geloof niet dat de Santana fanclub erg aktief is op musicmeter.

De 'laatste' studio cd Santana-oude-stijl, waarvan het hierna uitgebrachte (en grotendeels live opgenomen) Moonflower de afsluiting was, staat nog eenmaal stijf van de oorspronkelijke sentimenten. En de klasse van Carlos Santana.

17 stemmen, allemaal zonder stemverklaring, een gemiddelde van 2,82, dat kan zelfs met een objectieve beoordeling niet waar zijn, fanclub van Santana!

Het trucje van Santana is/was, ook in 1977, al helemaal bekend. Hij moet het volledig hebben van zijn gitaarspel. Zijn herkenbare stijl, begeleidend, improviserend en vooral solerend, is al sinds 1965 zijn handelsmerk.

Dusdanig, dat als je zonder aankondiging het hoort op de radio, je wéét dat het Santana is.

Maar hij heeft één nadeel: de boog van zijn trucje kan niet altijd gespannen zijn, hij kan niet 40 minuten soleren. Zijn muziek wordt daarom veelal begeleid door, laat ik het rocksongs noemen, die niet altijd even hoogstaand zijn.

In het mystieke genre, maar het bekendst is natuurlijk zijn latin/salsa benadering, ook de sfeer van dit album.

Daarnaast speelt ook het orgeltje van Tom Coster een belangrijke rol en wordt de latin-muziek regelmatig ondersteund door blazers, waar ik minder gecharmeerd van ben.

Festival begint met het opzwepende trio Carnaval, Let the children play en Jugando, in de allerbeste Santana tradities, natuurlijk ook vooral bekend als (nagenoeg) dezelfde opening als die van het overbekende Moonflower.

De opening wordt dan enigszins ruw onderbroken door het softe niemandalletje Give me love. Spaanse gitaar in het weer enigszins herstellende Verao Vermelho

Let the music set you free is prima, van het type Everybody's everything (van Santana III). Maar het sterkst is Santana, naast de opening, in een nummer als Revelations.

Instrumentaal, vanaf het begin gedomineerd en opgebouwd door zijn gitaar. Passend in het rijtje Samba pa ti, Europa en Song of the wind.

Reach up is dan nog een aardig vervolg. The river en Try a little harder minder, maar niet dramatisch slecht. In Maria Caracoles laat Santana, in combinatie met de blazers, voor de laatste keer deze cd, zijn gitaar weer lekker meegillen.

Na Festival/ Moonflower raakt Santana de 'touch' inzake het maken van dit soort albums een beetje kwijt. Misschien wilde hij zelf ook wat anders. Vanaf opvolger Inner secrets (1978) wordt een andere weg ingeslagen, een andere benadering. Een minder tijdperk.

01. Carnaval 5,0
02. Let the children play 5,0
03. Jugando 5,0
04. Give me love 3,0
05. Verao Vermelho 4,0
06. Let the music set you free 4,5
07. Revelations 5,0
08. Reach up 4,0
09. The river 3,0
10. Try a little harder 3,5
11. Maria Caracoles 4,5

Ja Hans, ik ben het met je eens dat dit wel een laag gemiddelde is.

'Let the Children Play' is misschien wel mijn favoriete Santana nummer, maar de rest van het album is minder hoogstaand. 'Carnaval' is ook best aardig, maar de zang doet het nummer niet veel goeds.

3* dan maar, want alles kan er wel mee door.

Ik ben blij dat dit album nóg een reactie heeft gekregen....

Hopelijk gaat het gemiddelde toch nog wat omhoog, ere wie ere toekomt!

Stond al enige tijd op mijn wishlist. Vroeger was Maria Caracoles een favoriet op feesten en partijen. Vanwege dit sentiment, maar ook vanwege de albumsfeer heb ik gisteren dan toch eindelijk maar eens de cd aangeschaft.
Onbegrijpelijk dat dit album zo laag scoort. Komt dat door teveel soul (Give Me Love klinkt bijna als Earth, Wind & Fire), geen hits, te weinig prominent gitaarwerk? Ik weet het niet. Op het Try a Little Harder na toch louter sterke nummers op dit album. Dit niveau werd in de jaren tachtig bij lange na niet (altijd) gehaald.

Gemiddelde is idd wat belachelijk, al moet ik wel zeggen dat een aantal nummers wel erg cheesy aandoen. Over de gehele linie is het echter een fijne plaat!

Carlos was bij dit album het enigst origineel overgebleven bandlid. De hoes is een mooi staaltje gezichtsbedrog in de beste Dali traditie. Tot aan "Give me love" een heel opwindend album, daarna doen ballads het niveau naar beneden trekken. Toch niet diep genoeg om er geen 4.0 aan te geven.

Een prima album van onze grote gitarist! Carnival, Let the Children Play en Jugando zijn natuurlijk inmiddels klassiekers en klinken nog steeds fris en zelfs opzwepend. Give me Love is wel soft, maar klinkt ook lekker, Verao Vermelho is een zwoel spaans-achtig klinkend nummer met acoustische gitaar, ook leuk. Wat ik persoonlijk ook heel geslaagd vind is "the River". En try a little harder klinkt heerlijk, swingend, en het hoogtepunt vind ik het laatste nummer: Maria Caracoles, wat een heerlijk samenspel tussen Carlos en Tom (Coster). Over het geheel een afwisselende en vooral ook vrolijk klinkend album, dat met veel plezier gemaakt is, dat kun je wel horen.

Dit album is in ieder geval weer een stuk toegankelijker sinds
Santana III

Dit is toch wel een heel erg lekker album van de band. Er staat eigenlijk geen enkel zwak nummer op.

Volop in een Santanaperiode, maar de vonk slaat maar gedeeltelijk over.
Voorlopig heb ik via Spotify alle albums tot en met 1977 leren kennen.
De gezongen nummers vind ik meestal matig.
De voorkeur gaat dus uit naar de instrumentals, maar zelden vind ik die ook in het geheel sterk. Neem 'Revelations': het begint prachtig, maar dan gaat de gitaar over de top en klinkt ze zo scherp. Een geluid dat me vlug irriteert.
De eerste 4 albums zijn voorlopig duidelijk de beste, maar ook daar zitten die scherpe momenten in. De albums tussen 1973 en 1977 zijn in het geheel minder, maar ook zeker niet slecht.

De Santanaperiode zal ik met dit album en 'Moonflower' voorlopig afsluiten. Het Spaanse 'Verao Vermelho' is een aangenaam nummer, maar zoals zo vaak bij Santana niet in het geheel even sterk. 'The River' is ook zo Santana-achtig: de intro is heerlijk en dan verzandt het in een stroperige ballad. 3,5 sterren (of 3?)

Het is echt een festival, dit album! Hier word ik vrolijk van.

Festivál is inderdaad een sterk en vrolijk album maar vernieuwend is het niet meer - de voorspelbaarheid begint te loeren - al zijn de composities en vooral de instrumentale behoorlijk. Ook toegankelijker (of commerciëler) dan in zijn beginperiode.

Ik ben verbaasd maar ook weer niet overbaasd over de gemiddelde smaak van de Musicmeter-gebruikers. Wat mij betreft is dit ern fantastische plaat met de juiste mix van soul, r&b, latin, rock en jammuziek. Helemaal goed voor mij.

Gevonden op lp in mint condition in de kringloop. Heb hem nu de hele week op de draaitafel en ik vind het een aangename plaat. Heb redelijk veel van Santana in het bezit , maar heb er niet altijd zin in. Vaak vind ik de boel verzanden in kakafonie. Bij deze heb ik dat minder. Kop en staart songs met de solo's op de juiste plek. Ik zal weer eens wat platen/cd's van hem onder de loep gaan nemen. In plaats van vluchtig beluisteren wat geconcentreerder te werk gaan en met wat bevindingen komen. Voor deze 3 en halve ster.