Joni Mitchell - Chalk Mark in a Rain Storm (1988)

Niet haar gekendste of beste, maar wel best genietbaar. Joni maakt eigenlijk nooit echt slechte platen, zoveel is zeker.
Snakes and Ladders met Eagles-stem Don Henley vind ik zeer mooi.

****

Het openingsnummer vind ik geweldig. Lakota is opzwepend en Cool Water met Willie Nelson is vreselijk mooi, alsof je wakker wordt en het is een kristalheldere ochtend; zo'n gevoel geeft het nummer.

Mooie hoes, openingsnummer en afsluiter, voor de rest speel ik hem nooit. Te veel gastoptredens en weer gedateerd.

Niet veel beter dan "Dog Eat Dog" (1985). Er zijn wel aardige momenten, zoals 'My Secret Place', 'Cool Water', 'The Lea Leaf Prophecy' en 'A Bird That Whistles', maar het blijft een voor Joni zeer ondermaatse plaat. Daarnaast is 'Dancin' Clown' met Billy Idol (!) haar meest afgrijselijke nummer ooit.

Gisteren mijn stemmen geplaatst bij alle Joni albums die ik heb (vrijwel allemaal). Ook de commentaren hier doorgenomen. Moet zeggen dat ik de drie albums uit de jaren 80 (toch niet haar hoogtepunt - kuch) echt heel lang niet heb gedraaid. Vanmorgen begonnen aan een herluisterbeurt, want ik had de albums als 'artiest'-vulling weggeborgen, maar er staan wellicht aardige nummers tussen die niet helemaal in de vergetelheid mochten raken.

Met "Chalk Mark" begonnen en moet zeggen dat het me nog niet eens tegenviel. Er is zelfs al een overgang te horen naar "Night Ride Home" in sfeer. Ik vind dit album duidelijk een stap voorwaarts na "Dog Eat Dog" al scoort dit album gemiddeld het slechtste hier op de site. Was wel het meest gecharmeerd van het nummer 'Number One'.

(ik had het album al sowieso in bezit om mijn Peter Gabriel collectie compleet te houden).

Dit album heeft tijd nodig om te bezinken. De productie is wat gedateerd, de 80's rockinvloeden zijn nog niet afgezworen, waardoor de nummers in eerste instantie wat ontoegankelijk overkomen. Toch is dit weer een geslaagd Joni Mitchell album.

De teksten zijn wonderschoon, de arrangementen warm en sfeervol. My Secret Place zet meteen de toon: alsof je in een droom bent waarin je wordt meegesleurd naar allerlei mooie plekken. Je hoort stemmen op de achtergrond, harmonieën, drums... Prachtig, die gelaagdheid. Joni's stem is flexibel, met een rauw randje en hier en daar een kopstem, afgewisseld door zang van andere artiesten.

Een aanrader!

Het is een prachtig album, ik doe er dan ook een half puntje bij.
Ik vind Joni in deze stijl fantastisch overkomen.
Dit album heeft wat minder rock-invloeden dan zijn voorganger "Wild Things Run Fast" en komt wat melodieuzer over dan "Dog Eat Dog". Top!

Typisch jaren '80 geluid af en toe en dat is in dit geval niet zo positief te noemen. Het is een sound waar ik gewoon weinig mee had in die tijd en nu nog steeds niet.
Het is dat die stem van Joni zo herkenbaar is en mooi blijft...

Het wordt weer de hoogste tijd voor een bericht bij deze plaat. Chalk mark in a rainstorm is met voorsprong de beste plaat uit de eighties van Joni Mitchell. Dat is op zich niet zo moeilijk want zij bracht er niet zoveel uit in dat decennium. Het is ook de beste plaat over de jaren tachtig en negentig, sterker nog, het is imo de laatste echt sterke plaat de Mitchell heeft uitgebracht en die voor mij een speciale plaats in haar oeuvre inneemt. Ik was er destijds helemaal wild van en nam de plaat zelfs op in mijn top 10. Ik plus de waardering hier iets bij naar boven.