Ciao My Shining Star (2009)

Tot voor kort had ik nooit van Mark Mulcahy gehoord. Maar toen kwam mijn grote held Thom Yorke met een nieuwe single, getiteld All For The Best, en dat bleek een cover van deze Mulcahy te zijn. Of beter gezegd, van zijn band uit de jaren tachtig genaamd Miracle Legion, waar ik ook al nooit van had gehoord. Tja, je kunt natuurlijk ook niet alles kennen. Toch krabde ik mezelf wel achter de oren toen ik erachter kwam dat het nummer van Yorke afkomstig was van een tribute voor Mulcahy waar allerlei andere helden van mij, zoals Michael Stipe, The National, Frank Black, Vic Chesnutt, Elvis Perkins, Dinosaur Jr. en Mercury Rev, een bijdrage aan hadden geleverd. Als al deze artiesten fan waren van het werk van deze man, dan zou hij wel erg goed moeten zijn. Waarom had ik dan toch nooit van hem gehoord?

Speurend over het internet bleek er niet zo gek veel over Mulcahy bekend te zijn en zijn muziek was ook zeer moeilijk te vinden. Sterker nog, sommige van zijn oude platen bleken zelfs nooit op cd te zijn uitgebracht. Toch moet hij iets erg bijzonders betekend hebben en daarom was ik zeer nieuwsgierig geraakt naar de muziek. Ik wilde per se zijn eigen liedjes horen, voordat ik vertrouwd zou raken met de covers. Wat dat betreft ben ik een purist. Uiteindelijk heb ik al zijn muziek kunnen vinden en in mijn iTunes een afspeellijst gemaakt van de liedjes zoals die gecoverd zijn op de tribute, in precies die volgorde. Dat leek me een aardige manier om kennis te kunnen maken met het werk van deze man. Resultaat was alleen wel een overzicht dat van de hak op de tak sprong, aangezien Mulcahy van begin jaren tachtig tot een paar jaar geleden muziek heeft uitgebracht - eerst met Miracle Legion, daarna met de band Polaris en vervolgens solo - en de artiesten nummers uit al die periodes hebben uitgekozen en deze in niet-chronologische volgorde op de tribute zijn geplaatst. Voor mij was het dus lastig de ontwikkeling van Mulcahy aan de hand van deze afspeellijst te volgen en soms kon ik haast niet geloven naar een en dezelfde artiest te luisteren. Zijn werk met Miracle Legion klinkt vaak zeer R.E.M.-achtig en doet ook wel aan The Go-Betweens denken; indringende poëtische teksten gedeclameerd over gedreven jangle-pop met kale jaren tachtig-productie, zware bassen en af en toe een noise-uitbarsting. Maar op Bill Jocko, een solo-nummer uit de jaren negentig, klinkt hij opeens als een zwarte blueszanger. En op Ciao My Shining Star, uit diezelfde tijd, lijkt zijn stem eng veel op die van Jeff Buckley. Micon The Icon van begin jaren nul doet aan Elliott Smith en Big Star denken. In Pursuit Of Your Happiness uit 2005 had door Brian Wilson geschreven kunnen zijn. En ga zo maar door. Een zeer veelzijdige muzikant dus, die in alle genres bijzonder sterke liedjes schrijft met teksten die vaak abstract zijn maar zeer autobiografisch aandoen en een stem die, hoe hij hem ook gebruikt, altijd oprecht klinkt. Op Mulcahy ben ik voorlopig niet uitgeluisterd. Fijn om een artiest gevonden te hebben waar nog zoveel van te ontdekken valt!

Wel enigszins cynisch dat ik wellicht nooit van hem gehoord zou hebben als zijn vrouw niet overleden was. Dat is namelijk de reden geweest voor de tribute, die Ciao My Shining Star: The Songs of Mark Mulcahy heet. Sinds de onverwachte dood van zijn echtgenote Melissa een jaar terug (ik ga ervan uit dat zij het is op voorkant van de cd, prachtige foto is dat!) moet Mulcahy zijn driejarige tweelingdochters in zijn eentje groot brengen. Veel geld heeft hij waarschijnlijk nooit overgehouden aan zijn muzikale activiteiten. De 21 artiesten die hebben meegewerkt aan Ciao My Shining Star wilden hem graag een steuntje in de rug geven; alle opbrengsten van de cd gaan rechtstreekt naar Mulcahy en zijn gezin. En deze artiesten willen hem eer betonen omdat zijn songs van grote invloed zijn geweest op hun eigen muziek.

De meeste covers op Ciao My Shining Star verschillen niet veel van de originelen. Het meest geslaagd zijn de tracks die klinken alsof de artiest het nummer zelf geschreven had kunnen hebben. Zo klinkt The Backyard opeens als een Dinosaur Jr.-nummer, zonder de essentie van het origineel verloren te laten gaan. Ashamed of the Story I Told is helemaal eigen gemaakt door The National en misschien wel mijn favoriete track van het album. En Yorke's electronische benadering van All For The Best is natuurlijk ook heel sterk, vooral omdat hij het gitaargeluid van het origineel erg mooi weet te integreren. Zijn broer Andy Yorke zingt met hem mee op dit nummer en doet met zijn eigen band Unbelievable Truth de titelsong van het album (Ciao My Shining Star dus). Al met al is dit een zeer hartverwarmend project en het is fijn dat de liedjes van Mulcahy nu eens bij een wat groter publiek bekend worden, want deze liedjes verdienen het absoluut niet om in obscuriteit rond te blijven zweven en slechts door muzikanten te worden gehoord.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Heel fijn plaatje, zeker de eerste 10 nummers zijn heel goed (ook al omdat de meeste van de artiesten daar mij op zichzelf al kunnen bekoren).

Nadien wordt het allemaal wat gelijklopend, maar het blijft heel mooie luistermuziek. Eens zoeken naar wat eigen werk van de man, want heb dit plaatje puur gekocht voor die track van unbelievable truth