Sonic Youth - Daydream Nation (1988)

Daar heb je wel gelijk in. Sonic Youth heeft met dit album een van de mooiste albums gemaakt die ik tot nu toe heb ontdekt.

Vind ik erg leuk voor jou adri1982 want van de 9 albums van Sonic Youth die ik in huis heb bengelt deze Daydream Nation ergens onderaan bij mij.

Ik hoor uiteraard ook wel de goede songs en de inventiviteit maar overall gezien word dit album te veel opgehemeld en de rest van hun briljante catalogus te zwaar onderschat.

Het zou bestempeld kunnen worden als heiligschennis deze uitspraak dat besef ik maar al te goed

Nee hoor, helemaal met je eens.

Heel goed nieuws, nu die andere sonic youth platen horen, en aanverwante bands, en je wil nooit van z'n leven meer coldplay horen!

9 albums van deze band hebben vind ik weer heel apart. Ik heb dit album 'Daydream nation' na een aantal keren beluisteren, nu pas op een (gewenste albums) lijst gezet. Buiten dit album ken ik verder alleen het nummer 'Schizophrenia'.

Ik hoor uiteraard ook wel de goede songs en de inventiviteit maar overall gezien word dit album te veel opgehemeld en de rest van hun briljante catalogus te zwaar onderschat.

Het zou bestempeld kunnen worden als heiligschennis deze uitspraak dat besef ik maar al te goed [/quote] Dat vind ik van niet. Ieder behoudt zijn eigen mening.

Ik hou nog steeds van Coldplay hoor. Ik heb die muziek altijd mooi gevonden en zet er zo af en toe een album van op. Ik heb er zeven van in totaal (waarvan 1 live-album uit 2003).

Ik begrijp juist de anti-Coldplay-houding (van een aantal users) niet. Ik heb het altijd een goede band gevonden, en zal er een album van opzetten als ik daar zin in heb. Doet er echter niet van af, dat 'Daydream nation' van Sonic Youth en 'Doolittle' van Pixies (voor mij) ook meesterwerken van albums zijn.

..ach, ik denk dat het als een klein grapje is bedoeld.
De anti-Coldplay houding op de site is inderdaad erg kinderachtig en bij dit album gruwelijk off-topic.

.. mee eens.

Kans dat ik dit album (ooit) een 5,0* ga geven is niet uitgesloten. Alle nummers die erop staan, klinken zeer goed tot geweldig.

Daar ben ik tegenwoordig inderdaad erg blij om. Een waardevolle ontdekking voor mij op muziekgebied. Nu ruim een halfjaar later ben ik ook 'Goo' gaan proberen, en die bevalt mij ook heel goed.
Alleen jammer dat je niet meer op deze site zit.

Noem me eenvoudig, noem me simpel, maar de luttele seconden in teen age riot tussen 4.50 en 5.00 zijn in enige mate opzwepend te noemen

En nu Sister gaan luisteren Adri ? Schizophrenia. Ken je al.

Ik heb enkel Schizophrenia van dat album geluisterd (naar aanleiding van het horen dat het een van hun betere nummers zou zijn en een user deze usernaam draagt) . Het is voor mij al heel wat om 'Daydream nation' en 'Goo' (in de hoofdlijnen) te kennen, maar een derde album binnen een paar maanden van deze groep te hebben gehoord is voor mij zeker een (goede) mogelijkheid.

Dit is zeker een van mijn lievelingsplaten uit de jaren '80. Ik kan me niet meer herinneren hoe ik dit album ooit heb leren kennen, het moet ergens op de middelbare school zijn geweest, een jaar of 13 geleden, maar dit heeft de tand des tijds en mijn eigen smaakontwikkeling met vlag en wimpel doorstaan. Vooral de eerste LP met die prachtig lang uitgesponnen nummers is zó goed. Ik heb me nooit echt verder verdiept in Sonic Youth maar dat wordt toch maar een keer tijd.

Dat kan ik je alleen maar aanraden. Sonic Youth stelt op geen enkel album teleur en de favorieten verschillen bij iedereen dus kan je bijna niet verkeerd doen bij de volgende keuze ?

Kijk, eindelijk dat pareltje gevonden waarvoor ik de top 250 aan het doorploegen ben. Heerlijke plaat! Experimenteel zonder vervelend te worden. Eigenzinnig op een catchy manier. Spannend en evenwichtig.

Sonic Youth, heb ik toch een speciale herinnering aan. Toen ik m’n vrouw net leerde kennen en Evol in haar platenkast vond, duurde het niet lang voor ik “om” was. Toen Sister uitkwam, heb ik deze gelijk op lp gekocht en helemaal grijs gedraaid. Gek genoeg had ik die klik met Daydream Nation niet. Misschien vanwege de wat langer uitgesponnen nummers (waar ik nu zo van hou) of, omdat ik deze als één van de eersten op cd kocht (?). Geen idee, is alweer ruim 30 jaar geleden. Maar nog steeds klinken de oudere SY albums uniek, fantastisch en niet gedateerd (wat ik met sommige andere bands uit die tijd wel heb). Wellicht tijd om Daydream Nation nog eens wat extra luisterbeurten te geven.

Vanavond voor het eerst enigszins kunnen genieten van dit album.
Ik heb het (voorlopig) enkel op mp3 en al meermaals een kans gegeven.

Vandaag lijkt de euro eindelijk te vallen. Wel een lange rit.

Dit is een energiek, opzwepend en melodieus album met meesterlijk gitaarspel en hemeltergende vocale uithalen.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Ergens heb ik de naam gehoord, maar op muzikaal vlak zei het mij niet direct iets.
Dit is er weer één onder de noemer die ik toch al vaker ben tegen gekomen in deze top250. Ook richting de laatste 100 zijn dit soort rockalbums dus weer te vinden. Klinkt voor mij allemaal wat soortgelijk zo onderhand. Wat mij echter nog extra “stoort” aan dit album is de zang. Kan zeer weinig met de stem van de zanger/zangeres.

Nou ben ik niet onbevooroordeeld over SY echter ik zie in de top100 geen enkele band die op SY lijkt (nee ook de Pixies niet). Weinig bands die zo klinken en ja als je stemmen van Thurston of Kim niet kan diggen dan wordt het natuurlijk nooit wat. Begonnen als "noise" band en je dan zo kunnen ontwikkelen. Maar goed misschien wordt het nog wat (ook al zijn ze uiteraard uit elkaar), Nick Cave is nu notabene ook een soort volksheld geworden

Via de top 250 notering kwam ik bij Daydream Nation terecht. Na de eerste luisterbeurt vond ik het echt een verschrikkelijk album. Veel te gejaagd en rommelig voor mij. Maar nooit afgaan op een eerste luisterervaring, dat bleek nu ook weer. Bij zowaar iedere nieuwe luisterbeurt groeide de plaat. Zo kreeg ik na mijn tweede luisterbeurt bewondering voor de bijdrage van Kim. De door haar gezongen nummers The Sprawl en 'cross the Breeze zijn echt fenomenaal goed. Daarna volgde snel ook waardering voor de twee openers, Eric's Trip en Candle. Ook ben ik meer gaan genieten van het gitaarspel en de drums. Hoewel ik nog steeds niet alles even mooi vind (zoals The Wonder), valt het geheel wel erg goed samen voor mij. Ik geef 4 sterren.

Als ik hier weer eens naar luister, kom ik toch tot de conclusie dat met deze plaat de alternatieve gitaarmuziek is uitgespeeld. Alles klopt, en wat er op valt aan te merken maakt het juist zo goed. Het rammelt en giert hier en daar uit de bocht, maar de melodieën zijn daardoor des te mooier. De speelduur is geen seconde te veel of te weinig.

De volle 5* helemaal waard

Sonic Youth niet echt/echt niet mijn cup-of-tea; ondanks dat de reviews op internet ze hoog waarderen, zeker deze plaat... Maar ik krijg het gevoel dat ze haast hebben om thuis te geraken omdat het eten zo op tafel komt... up-tempo Velvet Underground

Zelden zo'n slecht nummer gehoord als Providence.

Helemaal prima natuurlijk, maar wat vind je van de rest van de plaat?

Is toch ook meer een interlude ipv een nummer?

Ik heb het album nog niet helemaal beluisterd (in het kader van 1001 albums die je moet horen....), maar tot zover moet ik bekennen dat dit niet iets voor mij is. En Providence is geen nummer in de klassieke zin van het woord, maar het staat wel op het album, zoals FX op Volume 4 van Black Sabbath of Voices Of Old People op Bookends van Simon and Garfunkel.

Providence is een prachtig nummer, boordevol sfeer en in mooi contrast met de rest van de plaat. Staat bij mij (en zo te zien bij nog 17 anderen) aangevinkt als favoriete track op dit album.

Ja, ik vind het ook wel een sfeervol tussendoortje, al blijft het wennen, een piano bij Sonic Youth...