Billy Joel - Storm Front (1989)

Opvolger River Of Dreams kwam ook al niet goed uit de keuring. Vind ik net als deze heel acceptabel.

De opvolger vind ik zelfs nog beter.Ik verhoog deze met een halfje.Gisteren en vanmorgen weer gedraaid en als is het natuurlijk minder dan zijn jaren 70 werk.

Dus alleen The Bridge vinden jullie dan echt niet zo goed?

Ik vind. The Bridge ook geen verkeerd album.Alleen Streetlife Serenade vind ik ondermaats.En ook Glass Houses ben ik niet zo kapot van. Maar voor de rest levert Joel kwaliteit binnen zijn capaciteiten.

Echt? Dat vind ik echt een van zijn beste albums, na veelvuldig beluisteren is dat voor mij een topalbum geworden.

Ja,ik vond hem te hip voor Joel's doen.Hij sprong op die new wave trein,en ik vond hem dat jasje niet echt lekker passen.Maar ja zoveel mensen zoveel smaken he ?

De 3 singels zijn prima, daar is alles mee gezegt wat mij betreft

Ik kijk nu een (zeer mooie) special over de trip van Joel naar Rusland in 1987 waar Victor uit het nummer Leningrad van deze plaat een belangrijke rol in speelt. Erg mooi hoe deze vriendschap is ontstaan en hoe Joel geëmotioneerd is door de reactie van Victor (en de andere Russen) op z'n muziek.

We Didn't Start the Fire, The Downeaster "Alexa", Leningrad en And So It Goes redden het album al vind ik de demo-versie van And So It Goes mooier.

Waar is die versie te vinden?

Een van de betere albums van Billy. De singles zijn sterk en de albumtracks veelal prima. Maar An Innocent Man blijft favoriet. Glass Houses daarentegen duidelijk de minste. Verder luister ik graag naar zijn albums.

Die staat op de box My Lives.

Een echte Amerikaanse popplaat met een rockrandje en daar is niets mis mee.
Het album luistert lekker weg en met Leningrad staat er m.i. een echt topnummer op.

Hm, nog geen schaduw van The Stranger.

Daar waar zijn werk in de jaren 70 tot het betere werk behoort binnen het singer songwriter piano genre, is zijn jaren 80 werk wat pompeus, groots en meer rock gericht. Desalniettemin staan er ook op deze schijf enkele pareltjes. The Downeaster Alexa is stadion rock in optima forma maar wel van het betere soort, in mijn ogen een wat onderschat nummer. Leningrad blijft ook een topper. Het mooiste nummer heeft Billy wat mij betreft voor het laatst bewaard; And So It Goes, klein maar o zo doeltreffend. De rest van de schijf doet mij veel minder, het zijn in mijn ogen en oren wat formule format achtige nummers met een gebrek aan spanning en variatie. De opvolger en naar later zou blijken ook zijn laatste album vind ik nog minder. Een magere voldoende vanwege de 3 genoemde nummers.

Leningrad is sowieso de topper op dit album; een klassieke Billy Joel-ballad zoals hij die ook in zijn hoogtijdagen van de jaren zeventig schreef. And so it goes is een prachtige afsluiter, die van mij het andere sterretje toegekend krijgt. Ook The downeaster 'Alexa' is nog heel behoorlijk, maar voor het overige vind ik deze plaat voor Joel-begrippen toch wat gewoontjes.

Zeker niet slecht, maar een flink aantal nummers doen me niet zoveel. Inclusief de eerste single We didn't start the fire, al past die tekstueel keurig in de tijdgeest van de koude oorlog. Maar dat name-dropping staat me een beetje tegen en zowel de coupletten als het refrein vind ik niet bijzonder sterk.

Zijn aanpak is hier wat rock-gerichter dan in de jaren zeventig. Niettemin prima beluisterbaar. Billy Joel blijft natuurlijk een klasbak als het gaat om sterke popsongs. Shameless leverde in de jaren negentig in de VS nog een mega-hit op voor Garth Brooks, die het nummer coverde. Maar de originele versie op dit album vind ik veel beter.

Gekocht toen de cd uit kwam en al die tijd wel van deze album gehouden, met enkele prachtige nummers. Maar het eerste nummer heb ik maar een paar keer helemaal gedraaid, wat een draak van een nummer is dat. Dat hoor ik liever de rustige en wat saaie nummers zoals Shameless en When in Rome.

Is het nou jeugdsentiment? Of is dit gewoon echt een sterke plaat...ik kies voor het laatste. Allemaal sterke nummers, met als uitschieters Downeaster Alexa en Leningrad. En een heerlijke opener. Een van zijn beste platen.

Prettig album van Billy Joel. Veel afwisseling, maar de rocksongs overheersen. Het bombastische “Leningrad” vind ik erg goed. De afsluiter “And So It Goes” heel erg mooi. “We Didn’t Start The Fire” een leuke single. Verder veel rock, zonder echte uitschieters maar ook zonder zwakke momenten. Al met al een ruime voldoende voor deze plaat.

Het bombastische; That's Not Her Style opent de plaat klinkt energiek en gaat recht op zijn doel af, maar 5 minuten is echt teveel van het goede. We Didn't Start the Fire, pff, de irritante coupletten en het flauwe refrein maken elke keer dat ik het nummer snel skip. Dan kom je wel direct uit bij mijn favoriete track uit het oeuvre van Joel; The Downeaster ''Alexa'', het meanderende ritme en de prachtige wijze waarop Billy dit nummer zingt is van een wonderlijke schoonheid, ik kan de song niet vaak genoeg horen. I Go to Extremes is vervolgens degelijk, een solide song waar weinig mis mee is. Shameless is wederom een prima song, wederom fraai gezongen door Joel, en het hele nummer steekt gewoon sterk in elkaar. De titeltrack is weliswaar swingend maar kan niet verhullen dat het niet zoveel om het lijf heeft. Dan volgt er weer een hoogtepunt, Leningrad over de Koude Oorlog en koude rillingen over mijn rug, een stemmige song met arrangementen die het geheel extra cachet meegeven. Een prachtsong. State of Grace doet mij echter weer wat minder, dergelijke pompeuze midtempo rocksongs van Joel uit de jaren 80 maken maar weinig indruk op mij. When in Rome; zelfde laken het pak. Afsluiter And So It Goes vormt ook direct het laatste hoogtepunt; Billy op zijn best; een doeltreffende pianomelodie, goed klein gehouden en prachtig gezongen, een klein geschenk dat ik elke keer weer met graagte uitpak.
Zo vormt Storm Front voor mij zijn beste plaat uit de jaren 80 en kan het de concurrentie aangaan met enkele van zijn betere platen. Niet elke song is raak maar er staan een aantal absolute juweeltjes op deze schijf. Maar nog belangrijker, de plaat steekt vrij coherent in elkaar en de wisselvalligheid blijft beperkt.

Tussenstand:

1. The Stranger
2. 52nd Street
3. Streetlife Serenade
4. Storm Front
5. Turnstiles
6. Piano Man
7. The Nylon Curtain
8. An Innocent Man
9. Cold Spring Harbor
10. The Bridge
11. Glass Houses

Eerste album van BJ zonder oudgedienden Javors/Brown/DeVitto en Stegmeyer die al jaren trouw zijn backing band vormden. En nogal een gespierde album van The Piano Man. Is dat erg? Vind ik niet, hij komt er goed mee weg maar de mooiste nummers zijn toch als hij gas terug neemt. Het optreden in Ahoy' in 1990 was ook een en al bombast met af en toe een rustpuntje. Turnstiles uit 1976 blijft mijn favoriet, Storm Front is een degelijk album met uitstekende songs.

Met direct een van de mooiste songs - ook volgens eigen zeggen - ooit door Joel gecomponeerd: And So It Goes.
Typisch zo'n track waar de kracht zit in zijn eenvoud, een pracht van een song.
De jaren 80 waren niet man's meest creatieve periode maar Storm Front is toch best een aardige plaat.
Met The Downeaster Alexa, Leningrad en de afsluiter als hoogtepunten.

Ook Billy Joel was inmiddels meer en meer van de hits en veel van zijn 80's albums zijn wisselvallig van aard inderdaad.
Stormfront is niet bevredigend over de hele linie, maar de energie is voorbeeldig en met name de 1e helft bekijft prima. Leningrad is fantastisch en heeft een zelfde soort vibe als Goodnight Saigon; krachtig, bombastisch, emotioneel en memorabel.
And So It Goes is prachtig klein gehouden, iets wat Joel gewoon erg goed kan.
Het is een plaat uit 1989, dus als wel vaker het geval was een tikje te uitbundige produktie.

Ik kan het alleen maar met jullie eens zijn. De uptempo nummers zijn een tikkeltje te bombastisch, vooral de opener That's not her style vind ik tamelijk verschrikkelijk. Dat tweede nummer, die eerste hit van dit album, kan ik daarentegen nog wel aardig hebben, ondanks het wat voorspelbare refrein en de irritante name-dropping. Maar ik moet het ook niet te vaak horen.

Het blijkt een valse start van dit album, maar er staan ook een paar pareltjes op. Namelijk de meer ingehouden nummers, die de posters voor mij ook al genoemd hebben: And so it goes, Leningrad en vooral The downeaster 'Alexa'. Dat was nog een single ook, volgens mij (net als Extremes en That's not her style), maar die heeft verder nergens ter wereld iets gedaan. Jammer, want het zou mooi zijn als dit album vooral herinnerd werd dankzij die rustiger nummers.

Al met al een wisselvallig album, maar Joel is vakman genoeg om bij mij toch nog een ruime voldoende te scoren. Het is overigens niet zijn beste album van de jaren tachtig. Daarvoor memoreer ik toch graag The nylon curtain, een album dat nog steeds in statuur groeit bij mij, elke keer dat ik het draai.

Eens gaucho, The Nylon Curtain springt er nogal boven uit. Is ook een plaat die ik nog graag draai.

The Nylon Curtain vind ik ook duidelijk het beste Joel-album in de jaren '80. Op deze Storm Front staan enkele nummers die mij te bombastisch en te clichématig zijn zoals That's Not Her Style, State of Grace en When in Rome.
Daarnaast staan er enkele parels tussen met name Leningrad, The Downeaster "Alexa", And So It Goes en ook de hit We Didn't Start the Fire met een grappig stukje geschiedenis vind ik uitstekend.

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Billy Joel - The Downeaster 'Alexa' (Storm Front, 1989)

Stel, je werkt net als je voorvaderen en andere eilandbewoners in de visserij. Dit is decennia, zo niet eeuwen goed gegaan, totdat er iets veranderd. Er zit veel minder vis in de wateren en de vangst loopt steeds verder terug. Wil je nog iets kunnen vangen moet je steeds verder de zee op. Je hebt inmiddels je huis verkocht zodat je in ieder geval je schip nog kunt behouden en niet helemaal zonder inkomen komt te zitten. Je hebt tenslotte een gezin te onderhouden en zij rekenen erop dat er genoeg eten en kleding zal zijn. Hoe hou je dan je hoofd boven water?

Het is niet persé één van de meest voor de hand liggende tracks van Billy Joel, maar toen ik eind 2020 wat meer kennis begon te maken met zijn muziek was dit een nummer die een gevoelige snaar wist te raken. Joel verplaatst zich met ‘The Downeaster ‘Alexa’’ in een visser die door slechtere vangsten steeds moeilijker de eindjes aan elkaar kan knopen. De visser is actief in de regio van Long Island (niet ver van New York) en Joel verwijst hierbij naar een aantal wateren (Block Island Sound en Gardiners Bay), maar benoemd ook een paar (schier)eilanden zoals Nantucket, (Martha's) Vineyard en Montauk. Normaal gesproken heb ik redelijk de pest aan de accordeon, maar deze wordt in het nummer gedoseerd gebruikt waardoor ik het ook prima kan hebben. Dit in combinatie met wat mooi viool- en baspartijen en een deinend ritme, waan je je op open zee terwijl je de stevige wind trotseert.

Het nummer ademt daarmee een wat treurige sfeer uit, terwijl het tegelijkertijd ook iets strijdbaars heeft. Ondanks dat de omstandigheden weinig hoopvol zijn blijft de visser doorvechten voor zijn bestaan. Hoewel Joel de tekst niet direct vanuit zijn eigen ervaringen geschreven heeft, trok hij het lot van de vissers zich oprecht aan. In de jaren na het uitbrengen van het nummer heeft hij een aantal keren opbrengsten van de singleverkoop gedoneerd aan vissers en met hen gedemonstreerd.

'Storm Front' is voor mij typisch zo’n plaatje die past bij de tijd van het jaar waarin ik het heb leren kennen, namelijk de herfst. De productie (Joel samen met Mick Jones van Foreigner) is op momenten bombastisch, maar niet extreem 80s qua sound. ‘That’s Not Her Style’ is een lekkere knallende opener waarin Joel zijn tong uitsteekt naar de paparazzi en roddelkranten die van alles schreven over hem en zijn vrouw, terwijl ‘We Didn’t Start the Fire’ een catchy opsomming van historische gebeurtenissen vanaf Joel’s geboorte (1949) tot 1989 is. Onze geschiedenisdocent was duidelijk fan van de beste man en greep daarmee de kans aan om ons kennis te laten maken met dat nummer en ‘Goodnight Saigon’ toen we les kregen over de Koude Oorlog.

Joel groeide op in Amerika ten tijde van de Koude Oorlog waarbij Rusland als de grote vijand werd gezien. In de jaren 80 begonnen steeds meer scheuren te ontstaan in de Sovjetunie en werd in het land langzaam maar zeker steeds meer westerse invloed toegelaten. Joel bezocht de Sovjetunie voor een korte tour in 1987 (vastgelegd met een concertfilm en een documentaire). Over zijn ervaringen daar schreef hij ‘Leningrad’, het verhaal van een Russische clown die opgroeide in de stad die tegenwoordig Sint-Petersburg heet. De hoofdpersoon, Viktor Razinov bestaat echt en heeft Joel ontmoet tijdens die tour, waarbij hij alle zes concerten bezocht. Het leverde niet alleen een levenslange vriendschap, maar ook een prachtig nummer op.

Hoewel ‘I Go to Extremes’ op het eerste gehoor vrij luchtig lijkt, heeft deze tekstueel een toch wat diepere laag. De manier waarop Joel de uitersten en intensiteit van gevoelens beschrijft is voor mij best herkenbaar en raakt daarmee toch wel iets. Voor ‘Shameless’ geldt in iets mindere mate hetzelfde. Geen heel spectaculair nummer, maar het heeft wel een fijne flow en steekt toch vrij goed in elkaar. De afsluitende ballad ‘And So It Goes’ is een tranentrekker eerste klas en toont Joel op zijn meest kwetsbare en puurst. Een mooi klein gehouden nummer met een emotionele tekst, hij zou het zelf ook één van zijn beste nummers vinden. Het maakt alleen wel dat het album je daarmee in een wat verdrietige stemming achterlaat. Oh well…

Het kan niet alleen maar goud zijn. Zo is het titelnummer ‘Storm Front’ aardig maar niet bijzonder en doen ‘State of Grace’ en ‘When in Rome’ mij niks. Niet dat het slecht is, maar het komt oppervlakkig over en biedt te weinig om indruk te kunnen maken.

Ik ken tot nu toe té weinig platen van Joel om te kunnen beoordelen hoe ‘Storm Front’ in vergelijking met de rest van zijn discografie scoort, maar ik vind het in ieder geval een prettig album om naar te luisteren. Hoewel niet elke track volledig blijft boeien, zijn de nummers die goed zijn dan ook wel weer écht heel goed en weet hij mij daarmee diep te raken. Hoog tijd om nog maar eens wat meer van deze man te beluisteren en hopelijk komt hij ooit nog een keertje buurten voor een concert.

Uhhmm...weet je het zeker? Moskou heet al heel erg lang Moskou... Sinds de 12e eeuw ongeveer.

Verder een goed verhaal overigens hoor, waar ik me zeer in kan vinden. Vooral de achtergrondinfo over het door mij zeer gewaardeerde The downeaster 'Alexa' is leuk om te lezen.

Ha, helemaal waar natuurlijk! Is inmiddels aangepast