Surface 10 - In Vitro Tide (2000)

DiN album nr. 8: achter de naam Surface 10 gaat de Amerikaan Dean de Benedictis schuil. Een man met een bescheiden oeuvre van tracks waar aan hij naar het schijnt jaren en jaren sleutelt en schaaft. De tracks op dit album zijn opgenomen in de periode 1995 - 1998 en uiteindelijk geremixt in 1999.

Muzikaal is dit misschien wel het taaiste album op het DiN label tot op dat moment. Daar waar de voorgaande albums zich op ambient of wat meer traditionele synth muziek richten, met een ritmische album van Dub Atomica als uitzondering op die regel, is In Vitro Tide een album dat een complex klanklandschap herbergt. Stuiterende ritmes die me aan het abstractere werk van Autechre doen denken, vervreemdende samples, melodieuze fragmenten die als een soort van los zand hier door heen lijken te zijn gestrooid.

Dit is duidelijk een album dat je met geen mogelijkheid lekker op de achtergrond aan zet maar dat je volle aandacht opeist. Maar voor dat je het beseft zit je mee te deinen op de ritmes die ondanks het stuiterende karakter wel degelijk logisch beginnen te klinken. En dan komt de openbaring dat onder al hetgeen aan de oppervlakte plaats vind (de ritmes, de samples, de freaky elementen) er schitterende zwevende melodieuze lagen liggen.

Bij iedere luisterbeurt ontdek je weer nieuwe dingen want de composities (en dat zijn het wel degelijk) zijn uitmuntend geconstrueerd, een belangrijk aspect van zo'n beetje alle DiN releases. Het verbaast me ook helemaal niks dat De Benedictis hier 4 jaar over heeft gedaan, iedere seconde is over nagedacht en heeft zijn exact goede plek gekregen in het klankbeeld. Het album is daarmee een bedwelmende mix van ambient, IDM, drum&bass en ja zelfs jazzfusion. Ik ben niet exact op de hoogte me alle ontwikkeling in elektronische muziek maar ik heb toch sterk de indruk dat ik hier dingen hoor die pas jaren later in elektronische muziek gangbaar werden.