Randy Newman - Harps and Angels (2008)

Randy Newman is iemand die bijna in zijn eentje een hele stroming in de muziek vertegenwoordigt. Een volkomen op zichzelf staand musicus en tekstschrijver, altijd origineel en uit duizenden herkenbaar.
Het bewijs is dat hij na negen jaar met een nieuw album komt dat klinkt en voelt als bijna alle voorgaande albums.
Vanf de eerste pianoklanken van het titelnummer is het absoluut Randy: zijn ontspannen wat mompelend vertellende stem, de laid-back piano-akkoorden, de orkestratie met violen op de juiste plaats en de juiste hoeveelheid.
Ik luister soms zonder op de tekst te letten en dan is dit ook prachtige muziek, blues met een beetje swing,dixie,music-hall,jazz...
En nou ja...de teksten, die moet je meelezen, want verstaan doe ik hem nauwelijks. Maar er komt weer net zoveel humor,ironie en tegendraadsheid langs als op zijn prachtige vorige cd "Bad Love".
Hij beveelt Koreaanse surrogaat-ouders aan bij amerikaanse ouders die het te druk hebben om hun kinderen op te voeden.
Heeft een bijna-dood ervaring waarbij een stem hem de raad geeft "to keep your bussines clean" wanneer hij bij het echte doodgaan tenminste nog kans wil maken om echt de harpen en engeltjes te horen. (en het goeie nieuws: het hiernamaals bestaat echt jongens..)
Hij roept de zwarte, latino en aziatische immigranten in de VS op om te lachen en gelukkig te zijn, want het hele land wordt later van hun en en hun nageslacht.
Hij verdedigt de VS die, hoewel ze met Bush de slechtste regering ooit hadden, toch nog te verkiezen zijn boven veel dictaturen en slechte regeringen uit de geschiedenis. (en gelijk heeft ie)
Het merkwaardigste nummer vind ik Potholes. Kan ik niet echt een touw aan vastknopen. Iets over gaten in het geheugen, maar vermengd met een verhaal over zijn vader die aan zijn eerste vrouw een verhaal vertelt over Randy's heldendaad op het baseballveld...maar het verband is me niet echt duidelijk.
En dan de mooie gevoelige nummers als Losing you,Only a girl en Feels like home . Die vormen het noodzakelijke tegenwicht tegen de ironie en de spot van de andere liedjes, zodat een uitgebalanceerde plaat ontstaat, die helaas wel wat kort is, maar dan zet je hem toch gewoon nog een keer op....

Inderdaad een plaat van Randy Newman als vanouds; maar vinden we dit erg? Neen helemaal niet, laat hem maar lekker ironische platen maken die we van hem verwachten heerlijk zijn ze en blijven ze toch. Een grote klassebak!

Soms is hij erg mooi, maar soms ook wat saai. Gelukkig overweegt het vakmanschap en talent.

3,5*

Ik heb Randy 30 jaar geleden zien optreden in A´dam.

Zijn stem en liedjes zijn nauwelijks veranderd.

Er zijn weer erg mooie nummers bij, maar helaas ook enkele mindere

Jammer, ik heb de indruk dat er niet meer zo veel naar de man geluisterd wordt, gezien de weinige reacties op zijn nieuwste album.
Het enige nadeel ervan is dat het vrij kort is.
Verderop dit jaar is hij weer in Nederland te zien en te horen. Een absolute aanrader.

Ik vind het album hiervoor, Badlove, toch echt wel veel beter hoor. Deze kabbelt een beetje. Badlove vind ik veel sprankelender.

Hoi Simon, ja dat vind ik ook, maar Harps and Angels is daarom niet slecht. Hoe is het trouwens met je dansende beer? Kijk even naar Randy in 1979 in Rotterdam.

YouTube - Randy Newman - Simon Smith and the Amazing Dancing Bear

Destijds gewoon als blinde gok gekocht: recensies noemden gekke stemmetjes, aparte figuren en Tom Waits, en die hoes is natuurlijk briljant. Echt. Mooiste hoes van 2008. Kijk de achterkant ook. Die is ook mooi. Het was mijn eerste kennismaking met het fenomeen met het Hawai-hemd en het is nog steeds mijn favoriete plaat van hem.

En ja, deze plaat beviel me absoluut. Kende niet bewust de muziek van Randy Newman, maar voor singer-songwriters ben ik sowieso te porren en wat blijkt: Randy is een van de grootste talenten binnen dat genre. Tekstueel is hij realistischer dan Bob Dylan en ironischer dan de Simpsons (die hij geregeld noemt als catalysator in zijn langzaam niet meer controversieel worden). "A Few Words in Defense Of Our Country" zoekt naar een staatshoofd dat nog slechter was dan George Bush en komt met een aantal overtuigende voorbeelden van slecht leiderschap, maar natuurlijk ligt de ironie er ontzettend dik bovenop. Randy Newman is een linkse hobby.

In het excentriek gearrangeerde en gebrachte "A Piece of the Pie" wordt die vervelende Bono aangepakt: "Bono's off to Africa, he's never around/No-one gives a shite but Jackson Browne". Randy Newman is ook realistischer dan Bono, die nog steeds Jezus speelt voor leprozen die alleen in zijn hoofd zitten. Afrika? Dat is ver weg joh, laat Bono dat maar doen, maar in Amerika is de hele zaak ook mooi klote, maar ja, Randy is de Messias niet, Randy kan er alleen liedjes over zingen.

Toch is het niet alleen (politieke) ironie wat de klok slaat: "Laugh and Be Happy" is een fijn hart onder de riem, en "Feels Like Home" en "Losing You", de twee nummers die ik eigenlijk het minst waardeer maar nu "Losing You" op de radio langskomt is het nummer me toch nog best dierbaar, zijn schaamteloos sentimenteel. Liedjes die ik, zo ik nu weet dankzij een mooi interview in de Vrij Nederland ("Ik luister al mijn leven lang naar uw muziek" werd prachtig en oprecht bezorgd beantwoord met "Ik hoop maar dat je er niets aan over gehouden hebt"), vroeger door Randy gedwarsboomd zouden zijn met een gekke titel of iets dergelijks. In "Only a Girl" doet Randy het nog wel: een liefdesliedje, maar ja, waarom houdt ze van zo iemand oud en lelijk als hij? Het moet om het geld zijn natuurlijk! Maar die twee liedjes, "Feels Like Home" en "Losing You", hier zijn ze "gewoon" (wat is gewoon bij Randy?) bijna gezongen en in de strijkers gezet. Desondanks zijn ze gewoon mooi. Mooi om het mooi zijn, het bestaat zelfs bij Randy Newman.

O, nu komt "Feels Like Home" langs. Mijn ogen worden waterig en zacht. Eigenlijk wilde ik het in deze recensie laten bij "... het bestaat zelfs bij Randy Newman", wat een veel betere uitsmijter is, maar wat een mooi liedje is het eigenlijk gewoon. Dank je, Randy.

Hi Slowgaze. Dank voor je mooi geschreven recensie over dit album.
Ik ben verbaasd als ik op je profiel lees dat je nog zo jong bent, tenminste in mijn ogen.
En dan toch zo veel wijsheid in huis dat je de ironie en de grollen van een ouwe zak als Randy snapt en zo goed weet te duiden.
Hij is inderdaad een van de allergrootsten op het gebied van teksten, maar ook en vooral arrangementen en composities. Jij hebt het vooral over de teksten, en terecht. Die teksten zijn gezet op prachtige muziek, waarin allerlei stijlen in en door elkaar hen lopen. Randy Newman heeft roots in 70 jaar Amerikaanse muziek. Van jaren 40 swing tot stevige rock, al is die laatste op dit album niet zo aanwezig.
Inderdaad wisselt hij zijn ironisch en sarcastisch commentaar op de samenleving en de politiek op elke plaat af met een of een paar gevoelige liefdesliedjes. Voor het evenwicht noodzakelijk denk ik. Ook daarin is hij een meester. Oud geworden hebben die een prachtige melancholieke toon gekregen waarin verlies en heimwee de boventoon voert. Herkenbaar voor mij, maar blijkbaar ook al voor jou.
Hoogtepunt van die ballads van Randy vind ik nog steeds I Miss You dat op Bad Love staat. Daarbij hou ik het bijna nooit helemaal droog.

Dank je, Bertus, dank je. Dat doet een mens goed.
De arrangementen en muziek zelf, ja, die had ik eigenlijk ook nog moeten noeme, maar ik heb zelf eigenlijk een soort tekst-fixatie. Maar bij deze de appendix bij mijn recensie dan:
Muzikaal loopt het fijn uiteen van jazzy met blazers ("Potholes"), het wat flauw maar effectief verweven van een semi-Aziatische melodie in "Korean Parents" (hoe komt ie er bij?) en meer easy listening in de ballads.

Daar komt bij dat elk nummer een orkestarrangement heeft, wat de nummers zeker goed doet. Dit is soms subtiel gedaan, maar ook vaak vliegt men wat uit de bocht met excentrieke partijen als in het titelnummer annex geweldige opener of "Laugh And Be Happy". Randy bekritiseert Amerika dan wel flink, maar put eveneens uit de rijke traditie die dat toch nog beste jonge land kent. Een mooi moment waarop de cirkel rond is, daar werd ook over verteld in het Vrij Nederland-interview: "Louisiana 1927" van "Good Old Boys" is een soort folknummer, een traditional geworden in New Orleans. Iedereen geeft er een eigen draai aan, verandert tekst of arrangement (een beetje), zoals dat ook met traditionals gebeurt. En Randy was oprecht en terecht zo trots als een aap.

Losing You

In het nummer A Few Words in Defense of Our Country staat er een opmerkelijke sneer naar koning Leopold ll (hij blijkt de geschiedenis goed te kennen):

King Leopold of Belgium, that's right
Everyone thinks he's so great
Well he owned the Congo en he tore it up too
He took the diamonds
He took the silver
He took the gold
You know what he left them with?
Malaria

Wat een fijne plaat zeg. Randy Newman is een held.

Ik was Randy Newman een beetje uit het oog (en oor) verloren totdat ik hem de afgelopen week op YouTube weer tegenkwam. Hij blijft toch een fenomenaal componist en tekstdichter en het was een prettige hernieuwde kennismaking toen deze CD vandaag op mijn deurmat belandde. Heb meteen ook 'Bad Love' maar besteld, met dank aan alle recensenten.

blijf dit een "lastig" album vinden. over de sterke, spitsvondige teksten is hierboven al genoeg gezegd, dus beperk ik me tot de muziek en de kwaliteit van de composities die mij wat tegenvallen, met name die van "A Piece of the Pie" dat iets weg heeft van een musical liedje, het vervelende, dreinende "Korean Parents" en "Potholes" waarop een goede melodie ontbreekt.

"Laugh and Be Happy" dat eerder in een demo versie op de box-set "Guilty" (1998) verscheen, het titelnummer "Harps & Angels" en "Easy Street" ervaar ik niet als bovengemiddeld goede liedjes, iets wat ik wel ervaar bij de ballads "Losing You", de ragtime klanken van "Only a Girl" en "Feels Like Home" waarmee hij een klassieker aan zijn oeuvre toevoegt. dit nummer verscheen eerder op zijn album "Faust" (1995) met zang van Bonnie Raitt. persoonlijk prefereer ik de cover van Linda Ronstadt op haar gelijknamige album "Feels Like Home" (1995).

ook "A Few Words in Defense of Our Country" is een hoogtepunt, een ouderwets sterke song met Randy Newman op zijn best. de tekst daarvan is actueler dan ooit met regels als "now the leaders we have, while they're the worst that we've had, are hardly the worst, this poor world has seen", waar je vandaag de dag zo je wil vraagtekens bij kunt plaatsen.

was bij uitkomen van dit album een stuk enthousiaster, maar deze "Harps and Angels" beland vele jaren later zelden in de speler. waar de man ooit op zijn 70's albums grossierde in de ene na de andere prachtmelodie, is dat op dit album helaas niet het geval.

Album werd geproduceerd door MItchell Froom
All songs written and arranged by Randy Newman
Orchestra arranged and conducted by Randy Newman

Nee dan is t album hiervoor stukken beter!