John Hiatt - Same Old Man (2008)

Potjandorie, de man leeft nog. Het is lang geleden dat we van deze klassebak nog iets hoorden, ik ben wèl benieuwd of hij nog met sterk materiaal voor de pinnen komt!

Ik heb het album nog niet aangeschaft, maar dat komt nog wel.
Ben benieuwd of hij het niveau van Perfectly Good Guitar & Walk On
nog weet te halen, zijn laatste albums vond ik namelijk toch ietsje minder.

Niet zo goed als "Bring The Family", "Slow Turning" en "Perfectly Good Guitar" maar toch een degelijk album. Opmerkelijk is dat de coupletten van "On With You" wel erg veel lijken op "Hurricane" van Bob Dylan. Maar ach, what the hell, ik ben een fan dus krijgt ie van mij vier sterren.

Voor mij heeft ie nog nooit een echt ondermaats album afgeleverd, dus deze zal ook wel meer dan ok zijn. Elders werd gesproken de noodzaak van een artiest om zich op gepast tijde "her uit te vinden" en op zoek te gaan naar een nieuw fris geluid, maar voor mij bewijst John Hiatt dat dat geen noodzaak is om gewoon vetgoeie muziek te maken. Ik heb dit album nog niet, en ms schaf ik 'm ook niet aan, maar dit kan je gerust blind kopen als je into echte rootsy deuntjes met steengoeie teksten bent.

klinkt zeer goed, zoals altijd bij john hiatt

het valt mij op dat zijn laatste platen hier nogal laag gewaardeerd worden. ik vind beneath this gruff exterior van een paar jaar geleden echt goed, hoort voor mij bij zijn betere werk

Top altijd weer goed Thanks John

De een na laatste Master of disaster heeft bij mij vaak in de cd-speler gezeten. Ik vond dat een van zijn betere. Deze nieuwe ken ik nog niet, maar ik denk dat het wel snor zit, Hiatt's reputatie en vakmanschap staat daar garant voor

Ik heb het album gekocht en ik moet zeggen dit is een prachtplaat!!!!
De nummers met als achtergrondzangeres zijn dochter Lilly bezorgen me kippenvel ( Love You Again & What Love Can Do )
Ook het titelnummer & het slotnummer zijn niet te versmaden.
De beste man maakt mijn inziens nooit slechte platen, maar dit is John Hiatt in topvorm!
Absolute aanrader!!!

Mooie plaat. Niet top, gewoon mooi.

Goede cd. Het valt wel op dat Hiatt steeds meer gaat knijpen met zijn stem, nadat hij een aantal jaar geleden aan zijn stembanden is geopereerd. Tijdens "Crossing Muddy Waters" uit 2000 vond ik zijn stem een stuk beter klinken. Neemt niet weg dat bijna elk nummer op deze cd weer staat als een huis!

Ik heb het album vanavond maar weer eens beluisterd en ik moet zeggen,een zeer onderhoudende plaat.
Ben momenteel erg gecharmeerd van het nummer Cherry Red en zo zie maar weer, hoe meer je het album draait des te meer je ontdekt.

Bovengemiddelde zanger met bovengemiddelde songs en dat al meer dan 25 jaar. Een (onder)gewaardeerd fenomeen in de popgeschiedenis.

Top Cd Van John Hiatt
hebt de man een keer of 8 gezien ,altijd goed vooral met Sony Landreth dat consert was super in Carre

Same old man, same good songs. De eerste CD sinds Perfectly Good Guitar die ik van hem hoor, maar de degelijkheid straalt er nog steeds vanaf.

Nou,ik zou dan zeggen: er zit nog wel heel wat mooier materiaal tussen perfectly good guitar en deze. Probeer Crossing Muddy waters, Master of disaster en Beneath this gruff exterior maar eens!

En dan vergeet je nog zijn belangrijkste albums Bring the Family en Riding With the King.

Maar die zijn van VOOR perfectly good guitar. Shangri La schreef namelijk dat hij/zij daarna niks meer van Hiatt gehoord had

Je hebt gelijk, ik lees niet goed.

Je vergeet Walk On ( 1995 ) een van zijn allermooiste platen ! ( vind ik )

Stem begint toch wel wat barstjes te krijgen, maar koop blind elk album. Kwaliteit kent geen tijd.

Ik twijfel nog of ik deze moet aanschaffen of "Beneath This Gruff Exterior" uit 2003. Kan iemand mij raad geven?

Eerlijk gezegd was ik niet zo kapot van "Tiki Bar Is Open". Mijn favorieten van Hiatt zijn "Bring the Family", "Slow Turning" en "Walk On".

Nog een vraagje: Ik heb ooit het nummer "Across The Borderline" in een uitvoerig van John Hiatt gehoord. Weet iemand op welke cd dit is terug te vinden. Het klonk fantastisch!!

Hebbes! Het staat op "Partners" van Flaco Jimenez uit 1992.

The Tiki Bar is open was inderdaad wat minder. Beneath this gruff exterior zou ik sowieso aanschaffen, nog los van deze nieuwe cd die ik nog niet gehoord heb, maar daar moet ik maar eens gauw achteraan gaan. Ik zag John vorige week bij Het Gesprek een acoustische solo-uitvoering geven van The river knows your name......fantastisch!!

Bedankt Bertus!

Ik heb hem beluiserd en het klikt nergens zoals vroeger. Allemaal slappe zeurliedjes. Het is geen Riding With The King, Slow Turning, Stolen Moments, Walk On, Perfectly Good Guitar of Bring The Family.

Slappe zeurliedjes van Hiatt zijn nog altijd beter als de gemiddelde singer-songwriter. Daarnaast vind ik dit album zeker niet slecht en het heeft misschien wat minder vaart en nummers die direct tot de verbeelding weten te spreken zoals op onderstaande albums, maar dat maakt het nog niet slap. Hiatt is en blijft een hele grote in zijn genre en eentje wiens oeuvre er mag zijn. Wat mij betreft is hij nog steed the same old man.

Luther Dickinson is de opvallendste muzikant op dit album, al had ik met zijn inbreng een veel vetter album verwacht. Elk liedje kabbelt maar zo'n beetje voort. Waar is het vuur?

"Same Old Man" laat degelijk "basic" vakwerk horen van John Hiatt met alle eigen nummers waaronder helaas weinig uitschieters. van de ballads steken "Our Time" en "Let's Give This Love a Try" er boven uit, maar John Hiatt heeft eerder veel betere ballads geschreven. "Ride My Pony", "Cherry Red" en "Same Old Man" zijn fijne mid/up-tempo nummers en ontstijgen de middelmaat.

voor John Hiatt zijn doen verder veel middelmatige songs, zoals "Hurt My Baby", "What Love Can Do" en "Two Hearts" die niet of nauwelijks beklijven. ook de doorsnee rockers "Old Days" en "On with You" maken weinig indruk.

de opvolger "The Open Road" is qua sound veel van hetzelfde, maar sla ik vanwege de kwaliteit van de songs net iets hoger aan. vandaar 3,5 sterren.

Album werd door John Hiatt in zijn thuis studio opgenomen

John Hiatt: acoustic & electric guitar, six string bass, harmonium
Luther Dickinson: acoustic & electric guitar, mandolin, national resonator
Patrick O'Hearn: bass
Kenneth Blevins: drums
Lilly Hiatt: backing vocals (tracks 2 & 5)