Jackie Wilson - Jackie Sings the Blues (1960)

Laat de titel je niet misleiden, want dit is bepaald geen album vol gekwelde gitaren en bezwerende zang – Muddy, Hooker en Wolf zijn hier vèr weg. Eerder is dit een beschaafde en goed geproduceerde verzameling ballades en up-tempo-nummers volgens (soms) een bluesschema (maar soms ook niet) waarbij je Jackie Wilson zelfs bij de grootste (bezongen) ellende nog ziet knipogen naar het opgewekte dameskoortje. Verder niets mis mee, want Wilson gaat zich niet te buiten aan over-de-top-gegalm, de nummers zijn kort en puntig (inclusief een paar lekkere gitaarsolo's), en het geheel ademt een plezier dat eigenlijk in schril contrast staat met de titel van het album. Zelfs een dubieuze tekst als "Sometime, people, the chick won't fix me nothing to eat / Well all she wanna do is just a-walk up and down the street" (uit She done me wrong) kan de pret niet drukken. Hoogtepunt is Doggin' around, waarop Wilsons "Yeaaaaaaah" me sterk aan John Fogerty's uithaal op I put a spell on you tien jaar later doet denken. Leuke plaat van een heerlijke zanger.

Het mist inderdaad de scherpe kantjes die je van echte blues verwacht. Maar best wel aardig om zo nu en dan eens te beluisteren. 3* voor nr. 72 in de 100 greatest albums van 1960.