Ray Charles - Genius + Soul = Jazz (1961)

Huiswerk is niet altijd straf. Hier laat Ray horen dat hij in 1961 nog steeds in vorm was.

Tot nu toe had ik alleen maar de oude Atlantic tot mij genomen. Er valt nog genoeg te ontdekken in het ‘latere’ werk.

Ik had wel meer berichten verwacht bij deze plaat. Een interessante big-band-plaat met een hoofdrol ook voor het orgel van Ray. De arrangementen zijn van respectievelijk Quincy Jones en Ralph Burns.

Wat ik wel bijzonder vind aan deze plaat is dat de rhythm and blues er vanaf druipt (niet gek omdat het om Ray draait hier). Dus het is eigenlijk een bigband-r&b-crossover plaat.

Wat deze plaat ook erg leuk maakt, is de bekende songs die er op staan. Bijna elk nummer is wel bekend. Ik heb alleen het idee dat de door Ray zelf geschreven nummers Mister C en Let's Go nieuwe composities zijn.

Ik ben niet erg thuis is het werk van Ray, en volgens mij is de eerste plaat die ik zijn geheel heb geluisterd van hem.

De enige songs waar ik wel wat moeite mee heb zijn Moanin'. Deze heb ik in zo ontelbaar veel beter versies gehoord, en komt niet goed uit verf in deze setting en Stomping Room die wel erg banaal op mij overkomt.