Alain Clark - Live It Out (2007)

Hij werkt echt op mn zenuwen op 1 of andere manier. Zo glad, zo standaard en dan toch zogenaamd de nieuwe Nederlandse soul held zijn voor de massa, erg frustrerend. Niet dat het heel slecht is, alleen ook absoluut niet boeiend.

Als die op zn volgende album nou eens probeerd wat minder graag in de top 40 te komen, kan het nog wat worden.

Zijn stijl muziek spreekt me wel aan, vandaar dat ik zijn album heb gedownload en geluistert. Zijn heerlijke stem, en zijn aparte sound. Vind ik persoonlijk dat dit album tot een best goed album maakt, ik ben niet zo gek op Nederlandse artiesten, maar dit vind ik toch een van de betere artiesten uit Nederland.


3,0

Ik heb hem in de uitverkoop (1 euro) gekocht.
Ik wist dat ie leuk was, maar wist niet dat ie zo leuk was.Oordeel Heerlijke muziek!

Ik vind dit album top! Alain Clark is één van mijn favoriete artiesten. Hij kan live misschien zelfs nog een betere prestatie neerzetten dan op het album zelf. Ik kan op dit album dan ook geen slecht nummer vinden en daarom was het voor mij een 5. Misschien omdat ik zijn persoon achter dit album ook kan waarderen(waardoor ik meer 'voel' bij de liedjes en kan merken waarom hij ze schrijft). Ja, zeker een goed album.

leuk cd'tje moet het enkel niet te vaak horen want na een tijdje heb ik het wel weer gehoord.

Ik zag hem en zijn vader live tijdens Festival Mundial en onlangs deze cd geleend omdat ik dat optreden heel aardig vond, niet in het minst door de musici.
Na een paar keer horen heb ik eigenlijk toch te weinig met deze muziek. in dit genre maakte iemand als James Morrison toch zeker een veel betere plaat (songs for you, truths for me)
Blow me away is wel een lekkere binnenkomer, This ain't gonna work gaat ook, Father and friend, los van de inhoud wel goed gezongen, vooral ook van vader's kant,
Daarna wordt het toch wat vlak, nergens echt beroerd maar ook niet wat soul moet zijn: stomend, ongepolijst, emotie. Te bedacht, te weinig origineel en wat cliché, net als die eeuwige pet opzijn hoofd.

Dat vind ik altijd zo flauw.. Natuurlijk probeert elke artiest zo veel mogelijk succes te hebben & de top 40 is in principe een succes. Dat er in die top40 ook veel troep zit, betekent niet dat Alain Clark slappe muziek maakt.

Echter toch kan hij mij ook niet voor de volle 100% bekoren. Wanneer ik z'n cd hoor, is het best even leuk, maar ik heb hem live gezien & dat maakte ten eerste geen echte indruk op me. Ten tweede is z'n cd niet zo boeiend dat je het weken achter elkaar luistert. Maar crap is het zeker niet!

Haha, moeders is helemaal fan van Alain Clark. En ik moet misschien wel schaamtevol bekennen, dat ik dit ook zeer te pruimen vindt.

Ik ken Alain Clark helemaal niet, maar gisteren hoorde ik toevallig Father en Friend voor het eerst. Ik was aangenaam verrast, het klonk erg goed.

De eerste drie nummers zijn leuk, daarna zakt het album snel in. Te braaf en te zoet, niet swingend en niet funky. Volgende album graag wat minder glad.

Voor Nederlandse maatstaven een prima, internationaal meekunnend album. Het is misschien niet het meest orginele album, maar de artiest kan zeker wel zingen. Wellicht kan Alain in de toekomst (iets) meer de nadruk op de funk en uptempo leggen. Maar voor een Nederlands r&b / soul album vind ik dit prima muziek.

Blijft toch heerlijke eenvoud muziek. En Gadd speelt subliem..!

Best een leuk album, niks bijzonders. Maar door die verschrikkelijke radio sla ik de hits bijna altijd even over. Erg jammer, want zo'n slecht album is het nou ook weer niet.

De rest is best fijn om naar te luisteren, alleen vind ik het niet te strak genoeg om mijn cijfer naar een 3,5 te verhogen.
De hits vond ik eerst het strakst maar doordat het zoveel... nou ja, je weet het wel.

Hij heeft ook een nieuw album (Colorblind) maar dat staat er nog niet.

Sorry hoor, maar dat is onzin. Gadd is een sublieme drummer, maar hier speelt ie als een anonieme sessiemuziekant. De drums en bas zijn in de US opgenomen en per mail naar Nederland gestuurd, en dat kun je horen. Niet in de kwaliteit, want het is retestrak en van goede kwaliteit, maar er is geen verbinding of bezieling. Dit had een betrokken programmeur ook uit een drumcomputer kunnen halen.

Ik kan je geen recente voorbeelden van Gadd's kunsten geven, maar subliem was ie natuurlijk met name zo'n jaar of 25 geleden.

Dat vond ik van de vorige cd van Alain Clark ook al. Technisch ok, strak jawel, maar te clean. Een bandgeluid, dat is wat ik op dit album mis. Dat is wat zijn grote voorbeelden Otis Redding en Sam and Dave net wel hadden.
Ik lees dat Gadd en bassist Palladino hun partijenvoor Clark´s nieuwe cd in Amerika hebben opgenomen en Clark daarna in zijn eigen studio daarmee aan de slag gaat. Die werkwijze levert vaak wat steriele albums op.

Live It Out van Alain Clark is voor mij een heerlijk feel good album, met uiteraard mooie feel good muziek.

Ik wordt altijd vrolijk van nummers als Blow Me Away en Mind of a Woman. Alain Clark is voor mij 1 van de beste zangers van Nederland.

Sinds kort heb ik ook Colorblind, zijn tweede Engelstalige album die ik nog een beetje moet ontdekken, maar klinkt nu al veelbelovend!

4,5 sterren!

op dit moment de beste nederlandse zanger (ook al heb je die niet veel in nederland)

Nee inderdaad..

Niet gedacht dat iemand precies zou begrijpen hoe ik over Alain denk, maar sjonge, wat kom jij akelig in de buurt! Merci!

Oubollige rijmelarijtjes op zwakke muziek. Stevie Wonder zou dit geschreven kunnen hebben toen hij 6 jaar oud was.

Zo, dat noem ik nog eens een onderbouwing!

"Live it Out" is een radiovriendelijke plaat van Alain Clark. Met name de singles zijn goed gekozen en ze zijn hitgevoelig. Maar de rest van het album is toch wel erg middelmatig hoor. Het klinkt te geforceerd om echt funky en soulvol te klinken. Het ligt er allemaal te dik bovenop. Na een keer luisteren heb ik het wel gehoord. De muziek is te inwisselbaar om interessant te blijven. Leuke singles, maar daar blijft het dan ook bij.

Vond Alain Clark eigenlijk altijd maar vervelend, heb me er daardoor nooit in verdiept. Tot ik hem een keer live zag bij IJsseljazz, en dat was toch echt steengoed!

Dit is niet een plaat die ik vaak zou draaien, het is voor mij een leuke herinnering. Als ik kritisch naar dit album luister zou ik het betitelen met "top 40-soul". Daarmee wil ik niet zeggen dat het slechte muziek is, integendeel. Misschien is hij in de uitvoering juist te strak en te gelikt.

Enfin, aardig plaatje!

Eigenlijk aangeschaft omdat Gadd hierop drumt . En das vaak een meerwaarde. In dit geval is het niet zo bijzonder. Clarke schrijft radiovriendelijke soul waar weinigen zich een buil aan kunnen vallen. Het is af en toe wel wat te relaxed . Als hij de schroom van zich afwerpt zou er zomaar een meer dan prima soulplaat in hem kunnen zitten. Maar het is allemaal zo gericht op de massa en om te pleasen. Dat zorgt ervoor dat het doodslaat in goede bedoelingen en werpt een anonimiteit over het album waarmee het zich nergens van onderscheid .2 sterren

Het beste werk van Alain Clark. Pop en Soul combineren doet Alain Clark eigenlijk meestal wel aardig. Gewoon degelijke platen vaak, maar deze springt er dan wel boven uit. Blow Me Away, This Ain't Gonna Work, Father and Friend ( met paps die zoonlief er gewoon uit zingt ) en Live It Out zijn toch wel kleine pareltjes in mijn ogen.

Na dit album heeft Alain mij eigenlijk nooit meer positief verrast, maar wat nog niet is kan nog komen.