Serge Gainsbourg - Love on the Beat (1984)

Wanneer ik weer eens "Love on the Beat" opzet, schrijf ik in m'n hoofd het volgende filmscenario uit:

Man trekt z'n nep Lacoste-shirt aan. Mikt vervolgens een schijfje Idool 2004 in z'n cd-lader - en luid meebrullend brengt hij een vleugje Axe-aftershave aan. Neemt de sleuteltjes van z'n nep Ferrari (je weet wel: zo'n kunststof Ferrari op een Volkswagen Kever-chassis) en snort naar de discotheek.

Aldaar versiert hij in no-time een blonde schoonheidsprinses, en neemt ze huiswaarts in z'n 50-cent Ferrari om daar tot de conclusie te komen dat zij eigenlijk een hij is

Om maar te zeggen: wanneer ik "Love on the beat" hoor, lig ik altijd in een deuk van het lachen.

Die goedkope drums, dat cliché "I said aaaaaaaaaaaaaaaa Lovvvvvvvvvvvvvve"-Amerikaanse zinnetje en niet te vergeten die kreunende juffrouw op de achtergrond (duidelijk suggestie richting SM-seks, lijkt me ). En onder dat alles die neuzelende stem van Gainsbourg.

Magnifique!

Foute discotheken - een droom voor ons allen

Inderdaad, mister T - Lemon Incest is heel erg , ik hou dan ook een strip Dafalgans bij de hand wanneer ik "Lemon Incest" nader.

Ik ben een sterk man, ik hou me recht tussen de woeste golven van de maatschappij - maar die stem van Charlotte Gainsbourg ... merde

Heel obscuur dat incest plaatje

Maakt me gek genoeg wel nieuwsgierig naar de rest zijn werk.

Met 37 minuten een erg kort album, maar het verveelt dan ook geen halve seconde;
Zéér geslaagd project is dit. Het wat perverse Love On The Beat (je zou die clip moeten zien!), No Comment en natuurlijk het op het randje van de toelaatbaarheid bengelende Lemon Incest...

****1/2

Op zich helemaal geen verkeerd album van Gainsbourg, maar dat gekreun verpest het verder zeer genietbare titelnummer volledig.

Ja, wanneer uitdagende rasartiesten als Serge Gainsbourg zich plots in foute synthklanken besluiten te wenden teneinde verder te gaan met het uitdagen van hun publiek, dan hebben ze mijn aandacht!

Vooral het titelnummer en Harley David Son Of A Bitch zijn in dat opzicht helemaal geslaagd. Bij die laatste stel ik me zo’n overvol strand aan Oostende circa 1986 voor, aan het begin van de warmste hittegolf van de zomer. Bijna alle aanwezige mannen zijn in de veertig, hebben van die belachelijke nekmatjes, dikke New York Cop-snorren en behaarde bierbuiken. Ze spelen een match beachvolleybal en denken dat ze op de gasten uit Top Gun lijken. Dit type foutheid brengt HDSOAB perfect over, en op zo’n manier dat je ernaar kan blijven terugkeren (in tegenstelling tot dat wedstrijdje beachvolley).

Niet elk liedje bereikt deze staat van postmoderne kwaliteitspastiche. Zo is aan Kiss Me Hardy vooral de titel geslaagd, en is Lemon Incest er echt wel heel ver over qua foutheid (en los van het onderwerp is het gewoon een zwakke compositie, en pover gezongen door Charlotte bovendien).

Ach ja, ook de zon schijnt niet altijd. Gainsbourg scoort hoe dan ook punten bij mij dankzij Love On The Beat. Waren alle artiesten maar zo schalks.

Er is een fijne live cover van Love on the Beat door of all people.... Laibach

De live versie, als bonustrack op Spectre (2014), is veel beter dan deze hier op YouTube.

Zal dit album eens een luisterbeurt geven.