Evoken - Mendacium (2025)

Ze hebben wel mooiere hoezen gehad...

Hopelijk wordt het nivo van Atra Mors gehaald, dat is een heerlijk album.

Evoken doet wat het moet doen. Met Mendacium is het andermaal zwelgen in diepe gevoelens van melancholie, verdriet en depressie geblazen. Dan gaat het natuurlijk over het vervaardigen van doom/death-onthullingen in traditionele zin. Zij het dat Evoken soms aanleunt tegen dat extreem trage en drassige dat we later 'funeral doom' zijn gaan noemen. Toch weet Evoken het nog relatief toegankelijk te houden.

Het extraatje dit keer is dat zoals het de begindagen van het Amerikaanse treurwilgenorkest betaamt, het grootse en sacrale dat de band zo goed beheerste, weer wat meer naar voren is getreden. Dat past ook goed bij het tekstuele concept achter het album. Dat zet ons in de gedachtenwereld van een monnik die in de 14e eeuw in een kamer van een klooster leefde waar hij vanwege ziekte niet uit kon. Dit vertaalt zich naar de getijdenstructuur van de indeling van een dag in een klooster. De uitkomst laat zich raden. Twijfel, gekte, hallucinaties, introspecties enzovoorts. Het vormt een passend decor van een claustrofobisch opgetuigd klankenpalet dat in de verte herinnert aan Six Voices Inside van Faidra. Geen idee of er een bewuste invloed is, maar ik vind het wel interessant dat een vergelijkbaar concept ook een gelijksoortig gevoel oproept.

Afwisselend zijn de versnellingen die af en toe door de verstikkende grondbeginselen heen proberen te dringen. Het pastorale wordt mijns insziens daarmee wel wat bruut onderbroken maar het draagt bij aan de nakende waanzin. Ik hoop alleen niet dat dit bedoeld is om de skateboardjeugd met veel te wijde broeken met kettinkjes waar portemonneetjes aan vast zitten te interesseren in de wereld van de doom.

Met ijle leadgitaren en voorzichtige synths drapeert Evoken een gothische sluier over het geheel waardoor de 21ste eeuw ver weg lijken te zijn. De geoefende luisteraar leest en weet dat dit veelbeproefde methoden zijn die op zijn zachts zorgen voor herkenbaarheid van het genre. Dat geldt ook voor de gesproken passages waarvan een bezwerende werking uitgaat. Tegelijkertijd merk ik dat ik een ruim een uur lang ben meegesleept in de misère die tentoon gespreid wordt. Daarmee vind ik hem weer beter dan Hypnagogia uit 2018.

Binnen de muren van mijn tombe is Mendacium na Ascension de meest gedraaide plaat van 2025. Daar staat tegenover dat de laatste twee maanden nog wat spul onder mijn aandacht is gebracht dat ook wel wat vaker gedraaid gaat worden, maar toch. Voor liefhebbers van doom/death moet dit toch koren op de molen zijn.

Wel Edwynn, mijn interesse in dit album is gewekt!