Dream Theater - Quarantième: Live à Paris (2025)

Overture 1928 en Strange Déjà Vu zijn als singles uitgebracht en klinken beiden heel goed. Dit belooft wat voor het hele album.

Ik was eind vorig jaar bij de show in Amsterdam; één dag na de show in Parijs. Ik heb toen ontzettend genoten en was erg onder de indruk.

Vind het maar een saaie setlist, veel nummers staan al op meerdere andere blu-ray releases, dit is al de 3/4 keer voor spirit en oa pull me under. Hoopte eigenlijk dat ze de huidige tour op film gingen uitbrengen, maar zo kort achter deze release verwacht ik dat niet.

en wat is het weer een kitscherige albumhoes. Een traditie.

Hoe gaan ze in godsnaam LaBrie's stem goed krijgen in nummers als Metropolis 1?? Ik heb zonder uitzondering alle recente versies van dat nummer gecheckt op YouTube en het is echt niet om aan te horen, nog erger dan voorheen. Dat wordt dus een extreme Melodyne. Ik vind dit dus echt niet kunnen. Een beetje pitch correction oké, maar hier gaan ze gewoon de hele zanglijn opnieuw tekenen. Schandalig.

Alweer een hoop negativiteit op een album dat nog niet eens uit is. Een echte Dream Theater release dus....

Ik ben bij het optreden in Berlijn geweest van deze tour. Ik heb echt enorm genoten van de show. Was mijn eerste optreden van deze band. Ik was heel blij met Portnoy achter de drums en alle toch al wat oudere nummers die ze speelden.

Ik kijk dus ook enorm uit naar deze release. Ja de meeste nummers zijn al eerder live uitgebracht, maar ik kan hier toch geen genoeg van krijgen. Ben benieuwd!

Lekkuhr hoor!
Was er ook in Amsterdam, heerlijke uitvoering van Hollow Years, alleen daarvoor al de aanschaf waard. Fijne hoes ook, gaat er komen.

Het is al 15 jaar geen geheim meer dat LaBrie helemaal niet meer zou mogen optreden.

Maargoed, de andere drie zijn nog steeds in topvorm, want wat een fantastische versie van Stream of Consciousness is dit.

Tja, wat voor de een kitscherig is, is blijkbaar voor de ander fraaie vormgeving.
Ik heb het artbook aangeschaft en kan genieten van alle mooie grote foto's en al het gemaakte artwork waarin allerlei verwijzingen zitten naar de verschillende albums van Dream Theater.
Dat maakt de aanschaf van zo'n artbook voor mij de moeite waard. Aan de muziek ben ik nog niet toegekomen, maar dat gaat zeker ook komen

Dream Theater hoezen zijn altijd wanstaltig maar dit is echt door een stagiaire in elkaar gezet. Waar de voorganger een AI-monster was, is dit gewoon menselijk broddelwerk. Die emmer, dat oog, de verkeerde schaduwen. Het is echt boomerwerk.

Het zijn natuurlijk verwijzingen naar veertig jaar 'wanstaltige' hoezen. Het zou raar zijn als dat ineens Kröller Müller-verantwoord is. Ik zou uit mijn slof schieten als Dream Theater op de proppen zou komen met minimalistisch getekende symmetrische wiskundefiguurtjes waarmee het mooie hoezentopic zo ranzig vervuild is.

In die veertig jaren van onrust-hindsight is het wel opvallend dat de setlist niet echt een dwarsdoorsnede van het oeuvre is. Het zwaartepunt ligt duidelijk op Images And Words en Metropolis Part 2. De vraag is of dat wat uitmaakt gelet op de shitload aan livespul dat de band al uitgescheten heeft, maar When Dream And Day overslaan, kan natuurlijk niet met zo'n concept.

Ik heb ook altijd wel wat te zeiken op Dream Theater zoals je misschien leest. Maar ik ga toch wel even luisteren. Als ik er aan toe kom.

Gewoon een prima LIVE album met zelfs een prima zang op dit live album. Natuurlijk heb ik alle andere live albums, maar voor mij blijft DT altijd bijzonder vandaar mijn waardering. En gelukkig Portnoy achter de drumkit en ook de onderbelichte bassist is een genot om te horen

Ik heb het genoegen gehad het album inmiddels verschillende keren te horen en ik ben natuurlijk zo’n verstokte ouwe fan dat ik wederom ‘om’ ben.
Inderdaad ligt de nadruk op Images and Words en Metropolis Part 2, twee klassieke progrock klassiekers wat mij betreft. Van mij had er ook wel wat meer van Awake of Six Degrees op gemogen. Maar iedereen zal zijn voorkeur hebben denk ik.
En ja, er is ongetwijfeld geknutseld aan de stem van La Brie (op Bospop 2000 was zijn stem al een dingetje), en ja, ook ik vind het bijzonder jammer dat bijvoorbeeld The Killing Hand er niet opstaat en natuurlijk mag iedereen het wanstaltig vinden, de hoezen en/of de muziek maar ik val iedere keer weer voor het machtige gitaarspel van John Petrucci (The Count of Tuscany in 013 een paar jaar geleden staat in mijn geheugen gegrift, net als de fenomenale uitvoering van Hollow Years in Amsterdam november vorig jaar of….enz.) de virtuositeit van John Myung, de wizardness van Jordan Rudess en het spelplezier van Mike Portnoy.
Dit is voor mij een prachtig document van 40 jaar DT, het was een genoegen er bij te zijn afgelopen jaren en mochten ze weer komen ga ik weer kijken…misschien spelen ze The Killing Hand dan wel.

Deze aangeschaft als 3CD+2BluRay een aantal dagen geleden. Dus eerst die BluRay's bekeken. Wat mij betreft zit het met de Images en de Words wel goed op die schijfjes. Waar het een beetje mis gaat is de Words in bijgevoegde boekje. Hier in een stukje bandhistory van de afgelopen 40 jaar geschreven door een fransman zo te zien. Kennelijk is hier het een en ander met de franse slag gegaan, want hele stukken tekst zie ik dubbel voorbij komen of wellicht betreft het hier ongecontroleerde AI productie?

Verder wel ok deze als toevoeging. Mooi om te zien dat Portnoy er weer bij is wat mij betreft.