Wolvennest - Procession (2025)

Prima opvolger van mijn ontdekking van ze 2 jaar geleden...

Wennen. Dat is het toverwoord. Na het verrassende debuut bleef bij mij slechts een gematigd enthousiasme over voor de onorthodoxe aanpak van Wolvennest. Na één album had ik wel genoeg van de kleinkunstachtige voordrachten van zangeres Shazzula. Toch ligt nu al een week het hagelnieuwe Procession te sudderen in mijn spelertje en begin ik zo langzamerhand als een blok te vallen voor dit verstilde mengsel van black, doom en psych. En dan valt het onderkoelde vocale deel door Shazzula ineens als een puzzelstuk op zijn plek. Het is heerlijk wegdromen met deze hypnotiserende klanken. Dit wordt nog eens extra versterkt doordat terwijl ik dit schrijf, de wereld aan de andere kant van mijn raam eruit ziet als de videoclip van Wham!'s Last Christmas.

Wolvennest marcheert traag door een mystiek landschap vol occulte zaken en maakt daarnaast uitstapjes langs zweverig jengelende gitaarlijnen die aan Hawkwind herinneren. Soms wordt de toon grimmiger. Zoals in het angstaanjagende Hunters. In Tantarism zorgt een gastbijdrage van een zekere Hekte Zare voor een avantgardistischer invalshoek. Ik moest eventjes aan Diamanda Galás denken. Het orgastische middenstuk maakt het tot een spektakelstuk van Bijbelse proporties. Of liever gezegd die grote films die ze in de jaren vijftig erover maakten. Zo is er ondanks de orenschijnlijke eenvormigheid erg veel te beleven op Procession.