The Black Keys - No Rain, No Flowers (2025)

Ik vind The Black Keys in dit nieuw jasje veel lekkerder dan alles wat ze hiervoor hebben gemaakt. Verfrissend en catchy songs. The Black Keys is voor ieder wat wils zie je maar.

Dit nieuwe jasje klinkt soms een beetje gladjes, hoewel er ook al een paar (erg) lekkere nummers te horen zijn. En die paar 'gladdere' nummers zijn gelukkig niet zo slecht als de afbeelding van de/het hoes (jasje).

Zojuist twee keer geluisterd. Er staan geen "hits" tussen, maar ook geen "album vulling". Gewoon een goed, consistent, album van de Black Keys.

Ik ben het met je eens dat dit lekker klinkt. Niet beter dan het andere werk, maar wel anders.
Ik begrijp de slechte kritieken in de reviews ook niet zo goed.

Ik vind het titelnummer toch wel hitpotentie hebben.

Lekker album weer van The Black Keys. Alles ligt lekker in het gehoor en blijft redelijk goed hangen. Vorig album vond ik ook al zo lekker. Ook eindelijk eens live gezien dit jaar. Dat optreden was wat afstandelijker helaas, maar ze mogen nog even doorgaan met muziek maken voor mijn part.

Gepolijst en meer pop. En aan de korte kant. Drie keer geluisterd, maar nog lang niet alles blijft plakken.
Ik mis hun bluesrock sound toch wel. Maar, eerlijk toegeven, het is allemaal zeker niet verkeerd om naar te luisteren.

Deze band was nieuw voor mij. Ik koos dit album als Album van de Week en heb ’m daarna heel vaak opgezet. Tot mijn verrassing bevalt het me enorm.

Korte, pakkende liedjes met veel melodie; een mix van bluesrock, pop en een beetje soul. Het klinkt warm en direct, met af en toe zo’n lekker vuige gitaarsolo. De titeltrack pakt me meteen: melancholiek maar licht. “The Night Before” heeft fijne popdrive, “Man on a Mission” is een gruizige stamper, en “Babygirl” valt op door die aparte, bijna macabere pianolijn — voor mij een hoogtepunt. “Make You Mine” ademt jaren-70 R&B en “On Repeat” had Al Green kunnen zingen. “Down to Nothing” broeit prettig. Mooi slot met “A Little Too High” en “Neon Moon”.

Minpuntje: Auerbach zingt niet overal even fel; soms had ik iets meer bite gewild. Maar de songs zijn zó goed geschreven dat ze toch blijven hangen. Ik merk dat ik ’m blijf draaien.

Aanraders: Babygirl • Man on a Mission • Make You Mine • No Rain, No Flowers • The Night Before
Eindoordeel: ★★★★½ (4,5)

Week 34/2025: “The Night Before” nieuw op #20 en “No Rain, No Flowers” nieuw op #29 in mijn Hitlijst. Zie ook MuMe-Afrekening hier op het forum.

The Black Keys doen gewoon waar ze heel goed in zijn, een bovengemiddeld album afleveren, met ditmaal een soulvolle component. Ik sluit **** niet uit,als ik het album nog wat vaker heb gehoord, want dat gaat zeker gebeuren. En voor iedereen die vindt dat het zo glad klinkt. Ik zou eens beter luisteren naar hoe de sologitaren door de nummers heen gieren. Echt heel lekker.

Hun vorige deed me om één of andere reden wat minder, maar met No Rain, No Flowers bewijzen de Keys waar 'ns waarom ze voor mij een ultieme 3,5*-band zijn. Niets opzienbarends, wel lekker in het gehoor liggende songs. Geschikte bluespop!

Vandaag een halfje erbij. Ik heb het album afgelopen weekend aangeschaft en al diverse malen gespeeld. Het bevalt steeds beter.

Jaren terug kwam er een fantastische scene voorbij in Eastbound & Down. Your Touch hoorde ik daar voor het eerst. Toen kwam ik even in een fase terecht waarin ik veel naar deze band luisterde. Ooit heb ik Magic Potion gekocht. Albums als El Camino en Brothers, die hoger aan stonden geschreven, heb ik links laten liggen. Tot zover de interesse.

Als je net zoals ik geregeld Radio2 aan hebt staan en daarnaast graag de V15 meepikt, dan weet je wel wanneer The Black Keys met nieuw werk komen. Of ze op andere zenders ook gedraaid worden weet ik niet, maar ik schat dat het wel meevalt. Ik heb de band altijd wel prima gevonden en de nieuwe nummers die ik de afgelopen jaren heb gehoord klonken in ieder geval niet storend.

Laatst heb ik van een vriend dit album cadeau gekregen. "Op de gok", zei die. Hij kent mijn smaak, dus ik vertrouwde het wel. Best leuk om sinds Magic Potion uit 2006 weer een album te hebben van bijna 20 jaar later.

Ik kan mij voorstellen dat mensen halverwege hun carrière kunnen afhaken omdat het te eentonig gaat worden. Na de eerste keer luisteren viel het mij al op hoe divers alles eigenlijk klinkt. De rauwe randjes zijn er grotendeels van af. Het is meer popachtig dan ik had verwacht, en het bevalt mij wel. Met name de liefdesliedjes bevatten zeer simpele teksten, maar daar hoefde de band het volgens mij nooit van te hebben. Juist de nummers die het meest van de standaard afwijken vielen bij mij best wel in de smaak. No Rain, No Flowers, On Repeat en A Little Too High zijn hier favoriet. De afsluiter kan ik niet los zien van Sweet Nuthin' van Velvet Underground en Country Roads. Ben benieuwd of meer mensen deze associatie hebben.

Geniaal wordt het niet, maar vermakelijk vind ik het voorlopig wel. Goed gegokt dus.

Soms heb je van die albums, niet echt opzienbarend of excellent, maar alle songs zijn wel pakkend en catchy. Alsof ze er altijd al geweest zijn. Dan Auerbach is natuurlijk een geweldige songsmid, de mannen kennen de kneepjes van de uitvoering en Auerbach kan de boel ook nog eens met precisie produceren. Dan heb je al gauw een lekkere plaat.

Paar lekkere hits, en helaas ook wat filler.