Pulp - More. (2025)

Iets met hooggespannen verwachtingen en overladen worden met superlatieven. Ik had daar vroeger ook erg last van, als bijvoorbeeld IEDEREEN de Arctic Monkeys leuk en goed vond, dan ging ik het gewoon uit de weg. Zó goed kan het niet zijn. Tot ik eindelijk toch maar ging luisteren en bleek dat het inderdaad echt een OK album is.
Die fout heb ik nog een paar keer gemaakt maar ik zou inmiddels beter moeten weten. Daarom hou ik nu ook vol.

Ben 'm nu weer aan het luisteren en het ijs is al een beetje gebroken. Maar nog wel mijn bedenkingen. Is het niet gewoon Different Class 2.0?
Lijkt 'Got to have Love' niet best veel op Disco 2000? Qua melodie? En dan gaat ie 'love' spellen, net als in F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E en ook een beetje spannend fluisteren zoals in I spy.

Het is natuurlijk ook weer gewoon Pulp, en ik vind Different Class nog steeds een wereldplaat, dus waarom zit ik er nu over te zeuren?

Ok, nog een vergelijking met vroeger: toen ik Appetite for Destruction een paar keer gehoord had, vond ik dat alles op elkaar leek. Maar dat is natuurlijk niet zo, maar daar moest ik 'm misschien eerst voor doorgronden. Zoiets zou hier ook aan de hand kunnen zijn, en dat ik dan de verschillen hoor en het wel kan waarderen.

Voorlopig onthoud ik me nog even van stemmen totdat ik zéker weet wat ik ervan vind.

Maar goed nieuws voor SOAD, ik werd vanmorgen wakker met de melodie van Spike, dus het is in ieder geval blijven hangen. De soep wordt niet zo heet gegeten .....
En gefeliciteerd morgen

Ik heb hem nu een keer of 6 geluisterd en vind het een matig album.
Waar het aan ligt weet ik niet.
Het lijkt ook alsof zijn stem niet krachtig is als het moet. En JC fluistert mij teveel.

Dat was van toegevoegde waarde in het nummer I Spy op het album Different Class. Maar hier komt het totaal niet over.

De muziek is aardig maar de nummers blijven niet hangen op de een of andere manier. Het is wel weer echt een typisch uniek Pulp geluid vind ik.

Terwijl ik enorm fan ben van hun albums Different Class en HisnHers, vind ik deze tot nu toe erg matig.
Snap dat dat vloeken is hier

Gewoon een sterke comebackplaat met vintage Jarvis Cocker lyrics die nog niks van hun scherpte verloren hebben en als vanouds catchy melodieën. Niet van voor tot achter alleen maar kleppers, neen, eigenlijk vind ik Different Class dat het enige album van Pulp waarvan ik dat kan zeggen en er staan wellicht 2 à 3 overbodige, trage nummers op (Slow Jam, Partial Eclipse). Maar dat is detailkritiek. En ik wil toch nog even "Got to Have Love" eruit lichten, sterkste nummer op deze plaat en eentje die zich kan meten met hun beste werk.

Ik kan me heel goed vinden in de mening van mijn voorganger, behalve dan dat ik Partial Eclipse juist wél een hoogtepunt van de plaat vind.

Oei, en Slow Jam is mogelijk (als ik moest kiezen met een pistool tegen m'n slaap) mijn favoriete track.

De eerste plaat van 2025 waarvan ik denk: lekker zeg!
En als het hek van de dam is..

Altijd links laten liggen. Kortzichtig gedacht natuurlijk, maar Pulp was Britpop en daar hield ik niet van, zoiets moet t zijn geweest. Evenwel wees een dapper algoritme mij erop dat dit album weleens in de smaak zou kunnen vallen. Nou, verdomd. Prachtig, op het sentimentele af. Ik hoor een soort Gavin Friday, maar dan zonder rouwrandje. Beetje timbre a la Kurt Wagner ook. Heel bezielend, maar ik dacht ook het ruisen van een knipoog te horen. En werkelijk, wat een subtiel gebruik van strijkers en backing vocals- tot en met een koortje in de hymne (?), het slotnummer Sunset, waarin strijkers en koor ELO ten tijde van Eldorado naar de kroon steken. Nu hopen dat het niet sleets wordt na meerdere beluisteringen. Ik hoop dat ik mij blijvend mag afvragen waarom ik deze band een slordige 30 jaar over het hoofd heb gezien.

Ga deze ondanks de lovende kritieken toch laten passeren, ligt niet in lijn met wat ik leuk vind op het moment.
Wat me wel in het oog sprong was de samenwerking met Chilly Gonzales. Een aantal jaren geleden werkte Chilly en Jarvis reeds samen en brachten oa een eigen versie van Ryuichi Sakamoto Bibo No Aozora (美貌の青空) in de vorm van Tearjerker.

The jury is still out hier. Aan de ene kant merk ik dat Spike Island een oorwurm is en bijvoorbeeld Slow Jam springt eruit bij mij. Maar overall deel ik (nog) niet het enthousiasme hier.

Beetje last van het fenomeen "ik moet dit blijkbaar goed vinden-weerstand"

Ik vind dit nu al het beste Pulp album sinds We Love Life.

En ik vind dit nu al het beste album wat ze de afgelopen 24 jaar hebben uitgebracht!

Nog een paar keer geluisterd de afgelopen weken, maar ik blijf het helaas matig vinden. Alleen ‘Spike Island’ springt er voor mij uit. Jammer!

Erg goed optreden op een zonnig en warm Glastonbury vandaag, 30 jaar na het legendarische optreden als vervangers van the Stone Roses. Ook een paar nummers van dit album kwamen voorbij en pasten perfect in de setlist tussen de grote hits. Spike Island nu al een Pulp-klassieker.

Ik ga er 4.5 van maken

Wat een verslavend leuke plaat is dit. Ik blijf m draaien en hij wordt steeds beter en interessanter.

Ik ook. Ik kende buiten het nummer Common People helemaal niks van Pulp dus deze plaat is een eerste kennismaking maar wat klinkt dit goed zeg. Stem van de zanger heeft ook wel een beetje Bowie vibes zo nu en dan. Vooral in het nummer The Hymn of the North. Deze gaat wel wat overuren draaien hier in huis.

En ik ook! Superfijn album, kende Pulp ook vooral van Common People en Year 2000. Genieten! Slow Jam is op dit moment de favoriete track.

Fijne plaat van Pulp, al is het maar omdat ze zo'n ander en eigen muzikaal geluid laten horen in het huidige pop landschap. Alsof de tijd een beetje heeft stil gestaan, maar dan met een resultaat dat zeker niet detoneert in het hier en nu. En verrassingen zijn altijd leuk. Deze zag ik niet aankomen. Lekker hoor.

Ik blijf helaas voorlopig steken op een 3. Het is een plaat die zeker niet slecht is maar ik mis een nummer dat blijft hangen.

Je blijft steken, maar het blijft niet hangen?

Mooi, had een stuk tekst van Jarvis kunnen zijn.

Één en ander gehoord en ben onder de indruk. Tot nu toe blij van geworden.
Gaat vervolgd worden!

De eerste drie nummers op deze plaat zijn gewoon heerlijk Pulp, met Grown Ups als prijsnummer van dit trio. Inderdaad alsof de tijd heeft stilgestaan. Daarna zakt More een beetje in, tot aan de absolute thumper Got to have LOVE dan: wat een song is me dat! Without love, you're just jerking off inside someone else

Daarna zakt het tempo weer (op momenten allicht wat teveel), maar tegelijkertijd staat er ook weer geen echte misser op deze plaat. Toch blij dat Cocker & co nog eens van zich hebben laten horen (aan solo- en zijprojecten heb ik me nooit bezondigd).

Aangenaam en verrassend goed album. Ik ben nooit echt groot fan van Pulp geweest. Misschien hier en daar net even te veel van het goede wat mij betreft
Glam, de duidelijke Bowie invloeden, Britpop zoals Pulp natuurlijk werd gezien, maar dan wel met de meeste theatrale aspecten en het intelect.
Maar hoogtepunten genoeg in hun carrière en ik heb oprecht van hun genoten tijdens de laatste editie van Glastonbury dit jaar. Via tv dan weliswaar, maar boeiend en oprecht.
Dan deze nieuwe worp: een fijne luistertrip dus. Javis Cocker hoorbaar wat ouder, maar zeker gerijpter en tekstueel immer sterk. De romanticus die je altijd vind in een aloude Britse bibliotheek, zo zie ik hem een beetje.
Muzikaal is More boeiend en vaker ingetogen, al is de opener en single Spike Island Pulp ten voeten uit natuurlijk. Dansbaar, catchy en niet uit m'n kop te rammen.
Geen aanwijsbare zwakke liedjes, stemmig viooltje zo nu en dan en altijd Jarvis die zijn verhaal heeft.
Een plaat die je uitnodigt vaker te luisteren en ik sluit een verhoginkje niet uit. Een favorietje van dit jaar.

Tijdje terug kwam Pulp voorbij in een uitzending van Jools. Ik kende de naam van de band, maar had nog nooit iets van hen beluisterd.

Ik meen mij te herinneren dat er bij Jools twee tracks van dit album werden gespeeld en ik werd gegrepen door de muziek.

Vervolgens een geweldig optreden op Glastonbury en toen wist ik genoeg: hebben, hebben, hebben. Tot mijn verbazing had de lokale cd winkel het cd-tje niet in voorraad….. Dan maar online bij Sounds. Zaterdag kwam het binnen en sindsdien wordt het grijsgedraaaid.

Hoop dat de band nog een keer naar ons kikkerlandje komt, want dan ben ik er zeker bij. Hoe kan ik deze band destijds gemist hebben? Blij dat er tot een revival is besloten, zodat ik alsnog kennis kon maken met Pulp.

Ik vind dit een matige plaat van Pulp zonder hoogtepunten. Helaas.

Ik ben blij dat ik dit een keer geprobeer heb. Kende wel een aantal hits, maar had nog nooit een heel album gehoord van ze. Ik ben erg te spreken over de muzikale begeleiding. Erg subtiel en muzikaal. De manier van zingen van de zanger balanceert op een randje. Af en toe krijg ik er rillingen van, omdat het er iets te dik boven op ligt ofzo.. Andere keren vind ik het wel weer mooi.

Eigenlijk vind ik de muziek het mooist wanneer het het meest ingetogen is als op "Slow Jam".

Niet op dit album, wel nieuw, een cover van het Johnny Cash nummer:

The Man Comes Around

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #33 PULP - MORE

Ik heb me nooit echt verdiept in Pulp. Ooit ‘Different Class’ wel een paar keer beluisterd, maar die zit zeer ver weg in m’n geheugen, met als gevolg dat ik eigenlijk met een schone lei naar ‘More’ luisterde. Ik moet zeggen dat dit een puike pop/rock plaat is die ook goed geproducet is. Ik let normaal niet zo op de lyrics maar hier valt het meteen op dat dit scherp en soms behoorlijk humoristisch (‘Tina’) geschreven is. ‘Background noise’ is m’n favoriet (die dissonante strijkers!).

Tijdens mijn zoektocht naar de verborgen schatten van 2025 kom ik zowaar Pulp tegen. Dat Pulp terug van weggeweest is, daar had ik geen idee van. Ik heb weleens van Pulp gehoord, maar tot op heden heb ik nog nooit iets van Pulp beluisterd. Wat ik wél weet, is dat ik vandaag een erg leuk album heb gevonden. En daarom sleep ik deze Pulp alvast mee naar het buitenhuis. Ja, gezellig!

Op een of andere manier is het best aangename muziek, maar die man kan echt niet zingen. Dat weet ie waarschijnlijk zelf ook wel; daarom fluistert ie de helft van de plaat vol. Ik geef onmiddellijk toe dat het een persoonlijke allergie is, maar ik kan dat klagelijke Bob Geldof-geluid maar heel moeilijk pruimen. De rest is best in orde; jammer dat zo'n figuur de microfoon niet overgeeft aan iemand die het wel kan.

Jarvis Cocker is inderdaad niet gezegend met de mooiste stem ooit, maar gelukkig gebruikt hij 'm op veel verschillende manieren, zowel zingend als pratend, en aangezien de muziek ook gevarieerd genoeg is, is dit album een afwisselend en aantrekkelijk geheel. Ik hoor geen pure britpop, maar wel overeenkomsten met hedendaagse artiesten als Warhaus en Destroyer, en natuurlijk zijn er diverse 70's-raakvlakken, waaronder Bowie en uiteraard Santa Esmeralda (apart dat die gelijkenis hier nog niet genoemd is).

More groeit met de luisterbeurt en schurkt nu tegen de 4,5* aan voor mij. Het luisteren van deze plaat had ik vorig jaar in eerste instantie erg lang uitgesteld, omdat ik huiverig was of het aan het briljante Different Class zou kunnen tippen. De eerste positieve geluiden alhier en van meerdere recensenten maakten me dan toch wel erg nieuwsgierig. En wat heet: de sterk tot de verbeelding sprekende tekstuele voordrachten van Cocker zijn even briljant als weleer en muzikaal staat het als een huis met een karrevracht aan rijke melodieën en prachtig vormgegeven arrangementen. Maar het meest bijzondere van More blijft voor mij dat de plaat eenzelfde soort romantische, nostalgische, hunkerende sfeer uitademt als Different Class, die mij keer op keer erg weet te ontroeren. Petje af voor Pulp om jaren na dato met zo'n plaat op de proppen te komen! Mochten ze eens in de buurt optreden, dan zie ik mijn kans schoon.