Arcade Fire - Pink Elephant (2025)

Herken ik wel. Zo beroerd is het ook weer niet, hoewel er een paar opmerkelijke keuzes gemaakt zijn. Geluid is niet geweldig en de sfeer is vooral licht meanderend, met minder vuur en uitbarstingen dan we gewend waren. Waren, want dat is al niet meer iets van de laatste platen. Gewoon verwachtingsloos luisteren, dan hoor je een niet bijzondere, maar ook niet echt matige plaat. Gewoontjes.

Ik vind het een goed album. Het ingetogene naar binnen toe gekeerde geluid maakt het een fijne luister ervaring. Meer een herfstplaat, dat wel, maar voor je het weet is de zomer weer voorbij
Als je van Timber Timbre houdt en je vindt Ghosteen van Nick Cave top, dan zal dit best bevallen.

Dat is het dus hè... Dit is afgezet tegen de rest vh oeuvre toch een laaggemiddeld album waar vrijwel alle artiesten die decennia meegaan er wel een paar van hebben zitten in de discografie. Zelf de echte grootheden waarvan niemand het talent ooit zal betwisten. Je kunt nu eenmaal niet elke keer een verrassend en baanbrekend album maken op de toppen van je kunnen.

Maar helaas voor hen, en dus ook voor Arcade fire, hebben wij luisteraars ook niet het vermogen om een 8e album nog zonder die verwachtingen te benaderen. Je zet het toch af tegen het eerdere werk. En ik voel dan ook niet de neiging om er heel veel tijd in te steken als ik niet het gevoel heb dat dat gaat lonen. Het leven is te kort en er is genoeg ander aanbod dat ik nog wil leren kennen.

Maar dat wil niet zeggen dat daarmee de band nu voorgoed heeft afgedaan. Die komen heus wel weer terug, al zullen ze zeer waarschijnlijk nooit meer zo verrassend en baanbrekend zijn als de eerste drie platen. Je rekent uiteindelijk the Rolling stones en McCartney ook niet af op Dirty work en Broad street toch?

Men moet het ook vooral niet gaan overschatten, juist omwille van merites uit het verleden. Komt het goed? Mogelijks, maar de kans is oneindig veel groter van niet.

En wat er gebeurd is in 2022, heeft ook veel verbrod. Ik las hier beweringen dat de band er al lang zelf niet meer bij stilstaat. Het zal wel.

Om maar positief te beginnen: Ik vond Year Of The Snake wel een verleidelijke eerste single, met een intrigerend soundje. Zou het dan toch... Maar nee. Hun gevoel voor melodie zijn Win en Régine nog zeker niet kwijt, zo bewijzen ook een aantal andere nummers op deze plaat. Wat ontbreekt zijn alle elementen die die melodieën ooit vleugels gaven en deze band zo bijzonder maakte: de eigenzinnige arrangementen, het spannende samenspel, de overrompelende overtuigingskracht.

Dat ze hier kiezen voor een heel andere benadering, is op zich prima. Reflektor klonk toch ook totaal anders dan The Suburbs, maar wat beide platen gemeen hadden was die collectieve zoektocht, iets wat Win en Régine oversteeg en vooral zo krachtig en meeslepend bleef. Op Pink Elephant lijkt de band nagenoeg verdwenen. De sound die ervoor in de plaats komt klinkt grotendeels bestudeerd en afstandelijk, gezocht en vermoeid. Win en Régine klinken ook gezocht en vermoeid, alsof ze iets brengen waar ze zelf niet meer in kunnen geloven. Ze proberen zichzelf krampachtig te overtuigen, maar zelfs dat lukt maar niet, laat staan dat de luisteraar erin mee kan gaan. Everything Now en We waren al behoorlijk wisselvallige platen vergeleken met de eerste vier klassiekers, maar dit is een ware draak.

Het is onmogelijk Wins praktijken niet te betrekken in de perceptie hiervan, dat is nu eenmaal de roze olifant in de kamer waar niet aan gedacht mag worden. Doorgaans ben ik wel een voorstander van het scheiden van kunst en kunstenaar, maar met titels als 'Circle Of Trust' refereren ze zelf openlijk naar deze periode. Dat lijkt dapper, maar tegelijk is het allemaal zo extreem vagelijk dat het niet veel meer lijkt uit te halen dan wat gewrijf in een nare vlek.

Deze band heeft ons zoveel fantastische muziek gegeven, dat een paar mindere platen best te vergeven zijn. Mijn verwachtingen waren realistisch laag, maar dit nieuwe dieptepunt is wel van een zeldzame pijnlijkheid. Dit uitgebluste duo mag zich hoogstens nog Arcade Waakvlammetje noemen.

Arcade Fire is wat mij betreft altijd een band geweest van het grote gebaar. Subtiliteit zegt ze niets, hun teksten moeten allesomvattend zijn en komen daarom theatraal, direct en lomp over. Als de muziek dat ook is, zoals bij Funeral, werkt dat fantastisch. Als de muziek daarbij achterblijft - per album zijn de arrangementen naar mijn idee minder rijk en minder opzwepend geworden - klinken die gebaren hol en betekenisloos.

Bij Everything Now was de band al een parodie op zichzelf, ik weet niet eens of daar überhaupt nog iets van over is als ik dit beluister.

Na drie superplaten (met Funeral als hoogepunt) en drie matige probeersels / mislukkingen (met Everything Now als dieptepunt) zou ik Pink Elephant ergens in het midden willen plaatsen, en dat is al heel wat. Die dreigende opener deed me wat denken aan de Arrival-soundtrack, en verderop staan er genoeg thumpers die me goed smaken. Vooral het duo Year of the Snake / Circle of Trust doen het hier prima.

De last van een verleden, zowel muzikaal als persoonlijk.... Het is moeilijk dit album niet te beluisteren zonder deze met de briljante albums Funeral, neon Bible en Suburbs te vergelijken. Toch is het de moeite waard dit album eens te beluisteren als ware het een nieuw minder bekend bandje, of niet wetend dat het Arcade Fire is. Dan is het toch een fraai album, ingetogen, en ook lichte expirimenteel. Het brengt me op de vraag of je een album als zodanig moet beluisteren en beoordelen of als een onderdeel van een groter geheel (het hele oeuvre). Is dat laatste wel eerlijk?

Bij nader inzien valt het toch wel mee. Ik heb het album in de digitale platenkast afgestoft en kom tot 3,5*.