Isobel Campbell - Bow to Love (2024)

Stiekem hoop je dat Isobel Campbell na een stilte van 10 jaar en het meer dan geslaagde There Is No Other plaat uit 2020 haar samenwerking met Mark Lanegan continueert. Wat kleurt dat zachte Schotse hemelse accent toch heerlijk bij dat rauwe doorleefde van de grunge zanger. Maar dan overlijdt twee jaar later in de winter van 2022 plotseling dit icoon aan de indirecte gevolgen van de coronapandemie. Dromen verwerken in de nacht de dagelijkse gebeurtenissen tot een surrealistisch beeld, dromen scheppen een toekomstperspectief dat hierdoor ruw verstoord wordt. Past daar een revolutionaire psychedelische sixties plaat bij, waarbij liefde een zelfsprekend goed is? Nee, het There Is No Other vervolg vraagt juist om de intimiteit van de folk en daar worden een aantal gitaren door strijkers ingeruild.

De voormalige Belle & Sebastian zangeres is weer volledig op zichzelf aangewezen, en verdwijnt gelukkig niet opnieuw een decennium uit beeld, maar brengt nu het zeer persoonlijke Bow to Love uit. Bow to Love is slepender, trager en nog indrukwekkender dan de psychedelica van de voorganger. Het confronterende Everything Falls Apart luisterlied benoemt de fases van liefde die verder dan een seksuele relatie gaat. Het houden van is een universeel begrip dat net zo gemakkelijk aan vriendschap te koppelen is. De stem van Isobel Campbell tempert de boodschap. Hoe verwerk je verlies? Ga je er hard tegenin? Accepteer je de onmacht, en leef je je eigen leven? Ga je therapeutisch te werk en haal je juist kracht uit de boosheid? Heel eventjes ligt het treurende accent op de verwarrende Disintegration diepgang om vervolgens weer geaard te vervolgen.

Het is een vaststaand feit dat je alle houvast kwijtraakt en dat een ieder dit trauma op een andere manier een plek geeft en verwerkt. Is er in Everything Falls Apart sprake van liefdesverdriet of van een rouwproces? De zangeres laat dit in het midden zodat deze opener voor iedereen een andere betekenis heeft. Ook de zekerheid die ze met haar voormalige partner Chris Szczech heeft opgebouwd is verdwenen. Zwijgzaam neemt hij de rol van compagnon op, niet als geliefde, slechts als producer. Het is de soepele fretloze bas die de fluwelen zachtheid van Everything Falls Apart als een warm dekentje troostend toedekt. Een trouwe metgezel die niet van haar kant wijkt. Juist die sobere aanpak geeft een verstillend effect waarbij de stem van Isobel Campbell er alleen maar beter uitkomt.

Do Or Die brengt die overlevingsdrang voor een breder voetlicht. We zijn onsterfelijk onvernietigbaar, prachtige wezenlijke schepsels die in deze benarde wereld proberen om er iets moois van te maken. Je kan conflicten ontwijken door deze te negeren. Het is de keuze tussen kansen pakken of stilletjes verwelken. Er zit een natuurlijke spanning in de track die nogmaals benadrukt dat het met de werksfeer tussen Chris Szczech en Isobel Campbell verder wel goed zit. De aan de traditionele Schotse roots memorerende Spider to the Fly benadrukt nogmaals dat beide partijen slachtoffer van de omstandigheden zijn. Je kan elkaar haten, maar ook elkaar vergeven. Gelukkig gaat halverwege het tempo omhoog en verbreekt het de dreigende sleur. De opzwepende instrumentatie moedigt Isobel Campbell aan om nog beter haar best te doen.

Second Guessing is het besef dat je na stilstand eerst een paar stappen terug moet doen om verder te komen. Doelen herschikken om ze te verwezenlijken. Je kan egocentrisch in jezelf geloven, uiteindelijk heb je een ander nodig om door te groeien. Bow To Love buigt rechtlijnige kleuren tot regenboogspanning om. Het is het begin van de opmars naar het licht, zelfs de treurviool straalt iets hoopvols uit. Het futuristische 4316 zet die evolutie in werking. Isobel Campbell pakt het slim aan, elke aansluitende track biedt net wat meer positivisme. De Doperamine puurheid laat het verlangen toe. Isobel Campbell presenteert zich sensueel vrouwelijk, met moederlijke diepgang, uitnodigend, eerlijk.

Het psychedelische Keep Calm, Carry On intro grijpt wel op het There Is No Other verleden terug. In deze rumoerige maatschappij verlang je naar deze oase van rust. Het rangschikken van emoties, woede, euforie, blijdschap en verdriet. Vertrouwde sussende verhalende Saturday’s Son kinderliedjes. Elke bewandelbare weg komt bij een kruispunt uit, waarbij je uit twee uitersten kan kiezen. Elke afslag heeft zijn kronkelende paden, soms in rechte lijnen, soms doodlopend. In de verbitterende Take This Poison triphop staan die slechte dagen centraal.

De Om Shanti Om mantra wenst iedereen vrede toe. Laten we dit doel in deze narcistische gemeenschap meer op de voorgrond plaatsen. Het is gemakkelijker om iemand te haten dan de liefde voor een ander uit te spreken. De zelfmediterende dromerige Om Shanti Om mantra benadrukt nogmaals hoe soepel de samenwerking tussen Chris Szczech en Isobel Campbell verloopt. Ook You plaatst die ander nadrukkelijk op de voorgrond. You is beminnend, verleidend maar ook vooral ontdekkend. Why Worry sluit passend af, de folk laat hier wat symfonische elementen toe. Dit is het verlangen naar de zorgeloze jaren zestig, een mooi gegeven om Bow to Love mee te eindigen. De grote schoonmaak is afgerond.

Isobel Campbell - Bow to Love | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Isobel met Mark Lanegan vind ik geweldig, maar solo weet ze me een stuk minder te raken en dat is nu weer het geval. Ik vind het allemaal wat suf overkomen.
Het kabbelt lekker voort, maar nergens voel ik het album binnenkomen en voor de hoes hoef je het ook niet te doen.

Misschien komt het nog, als dat zo is meld ik me weer hier.

@ deric Raven
Wat een mooie analyse. Ga ik voor zitten.

verwegdankjewel!

Ere wie ere. Maar ik kom er op het moment nog even niet aan toe. Er is zo veel nieuws vandaag. En ik haal de cd's nog steeds eerst op, brand ze en luister op mijn eigen installatie. Maak ook nog een hoesje. Ik heb eerst nog een paar anderen te gaan. Decembersists, John Cale, Moby, Airbag, Eels man o man er gebeurt ineens veel. En Campbell is nog niet beschikbaar daar waar ik haar wil.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Isobel Campbell - Bow To Love - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Isobel Campbell - Bow To Love
Isobel Campbell maakte veel van haar muziek met anderen, maar op Bow To Love staat ze er weer eens alleen voor en maakt ze indruk met bijzonder sfeervolle songs en uiteraard met haar fluisterzachte prachtstem

Lang niet iedereen zal het met me eens zijn, maar ik vind de albums van Isobel Campbell het mooist wanneer ze haar muziek zonder hulp van al teveel anderen maakt. Dat doet ze ook weer op Bow To Love en het resultaat is echt prachtig. Het vierde echte soloalbum van Isobel Campbell trekt de aandacht met vrij subtiele maar bijzonder mooie klanken en natuurlijk met haar bitterzoete vocalen en melancholische songs. Bow To Love is een behoorlijk ingetogen album, maar het is ook een album dat steeds meer subtiele accenten laat horen wanneer je er vaker naar luistert. Laat je betoveren door de fraaie klanken op Bow To Love en het wordt vanzelf een beetje zomer.

De Schotse muzikante Isobel Campbell was te horen op de eerste vijf albums van Belle And Sebastian, maakte met de hulp van flink wat Belle And Sebastian leden twee fraaie albums onder de naam The Gentle Waves en maakte bovendien drie uitstekende albums met de in 2022 overleden muzikant Mark Lanegan. Hiernaast maakte ze ook nog eens drie soloalbums, die over het algemeen net wat lager worden ingeschat dan haar werk met anderen.

Daar ben ik het persoonlijk overigens niet mee eens, want ik heb echt een enorm zwak voor de soloalbums van de Schotse muzikante, die haar regenachtige geboortestad Glasgow een paar jaar geleden heeft verruild voor het zonnige Los Angeles. Ook Bow To Love vind ik weer een prachtig album. Het is een album dat Isobel Campbell maakte met haar voormalige geliefde en nog altijd muzikale partner Chris Szczech. Bow To Love is mede hierdoor een wat melancholisch album, maar het is ook een zeer sfeervol album.

De meeste songs op het album worden gedragen door fraai akoestisch gitaarspel, waarna strijkers, waaronder de cello van Isobel Campbell zelf, zorgen voor wat extra versiering. De vorige soloalbums van Isobel Campbell waren al niet heel uitbundig, maar op Bow To Love ligt het tempo nog wat lager en is de instrumentatie nog wat soberder. Het levert muziek op die uitnodigt tot luieren en dit gevoel wordt versterkt door de zachte en verleidelijke zang van de Schotse muzikante, die ook dit keer prachtig zingt, maar ook indruk maakt met haar teksten die variëren van persoonlijk tot politiek.

De songs op het vierde soloalbum van Isobel Campbell zijn vooral zacht en folky, maar de Schotse muzikante verwerkt ook andere invloeden in haar songs, waaronder een vleugje jazz en een snufje psychedelica. Ik lees vaak dat de soloalbums van Isobel Campbell als saai worden ervaren. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, want haar soloalbums missen de dynamiek van de albums met Belle And Sebastian en die met Mark Lanegan. Ook Bow To Love is weer een subtiel album, dat je zachtjes in slaap kan wiegen, maar dat ook veel moois te bieden heeft wanneer je er met net wat meer aandacht naar luistert.

De instrumentatie op het album is in veel songs relatief sober, maar er duiken uiteindelijk toch flink wat invloeden op, die allemaal goed zijn voor fraaie accenten en bijzondere wendingen. Zeker de strijkers voorzien het album van een bijzondere sfeer die uitstekend past bij de stem van Isobel Campbell, maar ook als in de instrumentatie wat meer gas wordt gegeven blijft de fluisterzang van de Schotse muzikante makkelijk overeind.

Ik heb zoals gezegd altijd een zwak gehad voor de soloalbums van Isobel Campbell en schat ze persoonlijk minstens net zo hoog in als haar andere werk. Ook Bow To Love voldoet volledig aan mijn verwachtingen, al is het maar omdat de meeste soloalbums van Isobel Campbell beter worden wanneer je ze vaker hoort.

Dat is ook bij Bow To Love het geval, want hoe vaker ik naar het album luister hoe meer ik onder de indruk ben van de intieme songs, van de subtiele maar fantasierijke instrumentatie, van de aangename jaren 60 vibe die hier en daar rondwaart op het album en van de werkelijk prachtige stem van Isobel Campbell, die het oor op haar nieuwe album echt genadeloos streelt en die in de slottrack ook nog eens de ultieme versie van Why Worry van Dire Straits aflevert. De cd-versie bevat overigens ook nog een Franstalige versie van het album. Erwin Zijleman

Wat een hoop schitterende Schotse platen komen er deze dagen uit de lucht vallen zeg. De opzwepend verbitterde nieuwe Arab Strap bijvoorbeeld, of de verliefdmakende nieuwe Camera Obscure. Omdat ik ze binnenkort live ga zien, ben ik me ook weer eens helemaal aan het onderdompelen in het magische oeuvre van eeuwige favorieten Belle & Sebastian. En dan is er nu de nieuwe plaat van de weemoedig zuchtende celliste die ooit in die band begon, maar zich daarna verschillende kanten op ontwikkelde. Zoals de rits platen bedwelmende folk met rochelgrootheid Mark Lanegan, god hebben zijn ziel en anders de duivel wel. Pas onlangs kwam ik erachter dat zij degene was die alle muziek op die platen schreef, hij kwam alleen maar langs om ze in te zingen en had verder het volste vertrouwen in haar. Dat zegt wel wat over haar grootsheid en veelzijdigheid.

Eerst met The Gentle Waves en daarna op haar soloplaten verkent zij de verschillende stemmen in haarzelf, maar door de vanzelfsprekende vertrouwdheid van haar stem, die altijd klinkt alsof zij nog wakker aan het worden is - half verkerend in een suikerzoet dromenland en half in de teleurstellende realiteit van de koude ochtend - kan je maar al te makkelijk over de avontuurlijkheid van de muziek heen luisteren. Bow To Love is wat mij betreft haar eerste album waarop die avontuurlijkheid minder verborgen gaat, die op momenten niet alleen bedwelmend maar ook echt hypnotiserend genoemd mag worden. En toch schuurt dat geen moment, klinkt het toch weer zo volstrekt vanzelfsprekend als bij Campbell altijd het geval is.

Ik probeer dat verschrikkelijke woord 'tijdloos' te omzeilen, maar dit album had net zo goed vijftig jaar geleden als over vijftig jaar gemaakt kunnen zijn. En toch had het alleen door Isobel Campbell gemaakt kunnen worden. Het is een logische perfectionering van waar zij al decennia in vele vormen aan werkt maar toch ook echt een dappere nieuwe stap. Ik ben razend benieuwd wat er nog meer volgen mag.