Damien Jurado - Motorcycle Madness (2023)

Hopelijk weer een wat langer album dan de voor mij iets tegevenallende "Sometimes You Hurt the Ones You Hate". Met de grote productie van Damien Jurado toch best knap om nummers op dit niveau te blijven schrijven.

Wat betreft fysieke release van deze nieuwe echter:
Very limited in physical form 100x CD and 200x double LP only & digital download sales - NO STREAMING for this ! Be quick pre-ordering (ships only to USA)

Digital download is al beschikbaar via de officiële kanalen.

Ben heel benieuwd. Laatste twee albums waren een voltreffer, ongelooflijk. Als ik het zo lees, gaat dit album een wat andere kant uit.

Huh, toch weer een album van hem op de streamingservices?

Wát een merkwaardig album zeg. Niet alleen omdat-ie niet (of nou ja, extreem gelimiteerd) fysiek wordt uitgebracht en verder enkel te streamen is, precies het omgekeerde dus van Jurado's laatste paar releases. Maar ook omdat het zo'n vreemde sound heeft. Het klinkt haast als een collectie demo's, en al heeft Jurado in het verleden vaker lo-fi muziek uitgebracht, past dit totaal niet bij de volle arrangementen die hier doorklinken (jazzy blazers, weelderige strijkers) maar nergens de ruimte krijgen ook maar een beetje te ademen. De wat soberdere songs komen meer tot hun recht, maar daarop komt dan weer Jurado's prachtstem soms heel raar binnen, alsof degene die achter de knoppen zat (hijzelf?) ze niet meer helemaal op een rijtje had, of er gewoon zo snel mogelijk vanaf wilde zijn. Wie weet komt het allemaal beter tot z'n recht door speakers, maar toen ik dit net op koptelefoon luisterde kreeg ik er echt hoofdpijn van. Zo bizar zonde, want ik hoorde een paar songs van klassieke Jurado-kwaliteit voorbij komen, afgewisseld met wat interessante afslagen die echt iets toevoegen aan zijn machtige oeuvre. Maar nu komt het op mij over als een vijfsterrendiner geserveerd krijgen vlak nadat de tandarts je op een verdoving heeft getrakteerd. Nou ja, ik wacht nog wel even met stemmen; heb weliswaar niet zo heel veel zin hier weer naar te luisteren - júist omdat ik Jurado zo'n warm hart toedraag - maar zoals gezegd zal ik het maar nog eens een kans geven op speakers. Hopelijk scheelt dat ieder geval íets.

Hmmm, ik heb hier toch niet echt last van gehad tijdens de luisterbeurten via de koptelefoon. Het is inderdaad wel een beetje lo-fi, maar ik krijg bij deze ook erg het gevoel dat hij weer terug grijpt op de psychedelische sound ten tijden van Brothers and Sisters of the Eternal Son en Visions of Us on the Land. Na de wat rustigere voorgaande albums vind ik deze wel weer een fijne afwisseling brengen.

Die trend werd m.i. al wat ingezet op Reggae Film Star en opvolger.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Damien Jurado - Motorcycle Madness - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Damien Jurado - Motorcycle Madness
Damien Jurado komt op de proppen met een nogal geheimzinnig album, maar het is ook een fascinerend album dat klinkt als een psychedelisch, jazzy en kosmisch soulalbum van heel veel decennia geleden

Het oeuvre van de Amerikaanse muzikant Damien Jurado was al een bijzonder fascinerend oeuvre, maar met Motorcycle Madness voegt de muzikant uit Seattle nog een uniek album toe. Motorcycle Madness is een wat mysterieus album dat live werd opgenomen met analoge apparatuur en dat totaal anders klinkt dan zijn voorgangers. Het album klinkt als een wat jazzy en ook psychedelische soulplaat uit de jaren 60 of 70, maar het is ook een Damien Jurado album, al is het maar vanwege de zang en het lo-fi geluid. Het is absoluut even wennen, maar na hopeloos fascineren weet dit bijzondere album ook al snel de juiste snaar te raken.

Begin dit jaar verscheen Sometimes You Hurt The Ones You Hate van Damien Jurado, maar deze week is er alweer een nieuw album van de Amerikaanse muzikant verschenen. Het is een album waarover nog maar heel weinig informatie is te vinden, maar duidelijk is wel dat de fysieke versie van het album in een zeer beperkte oplage is verschenen, maar niet is terug te vinden op de bandcamp pagina van de muzikant uit Seattle, Washington. De online versie staat tot mijn verbazing juist wel weer op Spotify, het platform waarmee Damien Jurado nog niet eens zo heel lang geleden niets meer te maken wilde hebben.

Niet alleen de release van het album is bijzonder, want ook in muzikaal opzicht klinkt Motorcycle Madness totaal anders dan de andere albums van Damien Jurado. De Amerikaanse muzikant liet na de onverwachte dood van zijn producer Richard Swift de bont ingekleurde albums even achter zich en maakte een aantal uiterst ingetogen albums, maar op Sometimes You Hurt The Ones You Hate en voorganger Reggae Film Star klonken de songs weer wat voller en doken hier en daar echo’s op van het werk met Richard Swift.

Motorcycle Madness klinkt zoals gezegd totaal anders en klinkt een groot deel van de tijd als een jazzy en psychedelisch soulalbum uit een heel ver verleden. Je hoort het direct in het intro met soulvolle klanken, een jazzy saxofoon en zwoele achtergrondzangeressen. De blazers keren terug in de eerste echte track, waarin Damien Jurado laat horen dat hij ook in een rijk georkestreerd soulvol geluid uit de voeten kan.

Het is een soulgeluid dat je mee terugneemt naar de jaren 60 en 70, zeker wanneer de strijkers aanzwellen, de blazers de lead nemen en de achtergrondzangeressen invallen. Damien Jurado geeft echter wel een bijzondere twist aan het soulgeluid op Motorcycle Madness, want het klinkt allemaal behoorlijk lo-fi of zelfs slecht, al is het ook een kwestie van wennen. Damien Jurado is verder natuurlijk geen typische soulzanger.

Bij eerste beluistering van het nieuwe album van Damien Jurado overheerst vooral de verbazing over het nieuwe en bijzondere geluid van de Amerikaanse muzikante en verwacht je ieder moment dat hij in een volgende track weer terugkeert naar zijn vertrouwde geluid. Dat gebeurt echter niet, wat van Motorcycle Madness een atypisch album maakt in zijn inmiddels behoorlijk omvangrijke oeuvre.

Eenmaal gewend aan het bijzondere geluid op het album kun je beginnen met genieten van Motorcycle Madness, want het is een fascinerend album. De kosmische en wat psychedelische soul bevat flarden uit de muziek die heel veel decennia geleden werd gemaakt, maar Damien Jurado geeft een eigen draai aan alle invloeden en kan ook klinken als een soulvolle versie van Pink Floyd of The Beatles of gewoon als zichzelf.

In muzikaal opzicht zit je op het puntje van de stoel en ook de bijzonder opgenomen en soms wat vervormde vocalen fascineren hopeloos. In productioneel opzicht is het album nog fascinerender, want ik ken geen enkel recent album dat klinkt als Motorcycle Madness. Op de website van Damien Jurado is beperkte informatie over het album te vinden en hier lees ik dat het album live werd opgenomen met analoge apparatuur en in mono, wat het unieke en wat ouderwetse geluid op het album verklaart.

Gezien de beperkte fysieke oplage, het ontbreken van het album op de bandcamp pagina van Damien Jurado en het ontbreken van informatie over het album zou Motorcycle Madness wel eens een tussendoortje kunnen zijn, maar ik vind het, zeker na een paar keer horen, echt veel meer dan dat. Een zeer fraaie aanvulling op een steeds bijzonderder wordend oeuvre. Erwin Zijleman

In navolging van mijn vorige bericht: Eindelijk tijd gevonden om eens goed te gaan zitten voor dit album door de speakers. En zoals ik hoopte komt hij daarop een stuk beter tot z’n recht dan op koptelefoon. Het heeft zeker een apart sfeertje dat mij aanspreekt, de nummers zitten zoals altijd mooi in elkaar en zijn stem blijft uiteraard een groot genot om naar te luisteren. Toch blijf ik met gemengde gevoelens achter, het gevoel dat dit album vele malen beter was geweest als het wat langer in de studio had gelegen. Zeker de wat vollere gearrangeerde songs komen nu echt niet tot hun recht door de demokwaliteit. Wonderlijk wel, dat Jurado geen waardige opvolger voor Swift heeft kunnen vinden, terwijl hij zijn laatste paar platen toch ook zelf produceerde en die wél behoorlijk goed klonken (al waren die grotendeels wel kaler, maar toch). Echt zonde dit.

Ja, die plaat is ook weer wat voller gearrangeerd, net als het mini-album van eerder dit jaar, maar vind ik beiden dus wél uitstekend klinken.

Wat bizar, nu opeens wéér een nieuw album (en opnieuw prachtige arrangementen in demo-kwaliteit).
Waar is die kerel mee bezig?!

Dit is dus het album waar ik twee jaar geleden op hoopte (maar al mijn verwachtingen wat betreft Jurado had ik inmiddels opgegeven, die man is echt nergens meer in te volgen), een tweede versie van dit album (hoewel met een afwijkende tracklist) die wél klinkt als een klok. Deze is in stereo begrijp ik, nou dat scheelt dan al een hoop: Damien Jurado - Motorcycle Madness ('25) (2025) - MusicMeter.nl