Steely Dan - Can't Buy a Thrill (1972)

Hij heeft nadat Steely Dan op een gegeven moment weer bij elkaar kwam nog gewoon solomateriaal uitgebracht, dus het zou kunnen dat hij dat blijft doen.
Live is het dus kennelijk aantrekkelijker en een beter affiche als het onder Steely Dan gebeurt.
Ach, hij was toch altijd de stem en wemelde het altijd al van de sessiekrachten in de wisselende line-up.
Met alle respect voor wijlen Becker verder natuurlijk.

In de making off van Aja speelt Larry Carlton de pannen van het dak en staat er maar heel weinig op het album Aja. Ook dat is Steely Dan.

Fagen en Becker hebben kennelijk veel respect opgebouwd in de jazz/jazzrock wereld, want geleidelijk doken er steeds meer musici op met die achtergrond.
Maar ook een piepjonge Jeff Porcaro bijv. die op Katy Lied de drums speelt.
Hier is het feitelijk nog echt een band. Niet veel later wordt alles om het duo heen gebouwd. Perfectionisme in een hoog vaandel en daar horen de beste muzikanten bij.
De jazzinsteek is op Can't Buy A Thrill nog minimaal. Maar wat een talent.

Wat een onvervalst bundeltje plezier, deze debuutplaat van Steely D. Het leeft, het bruist en voornamelijk; het is zo onweerstaanbaar catchy. De progressie van de akkoorden terwijl de solo’s elkaar overlappen, het lijkt soms zo eenvoudig maar het is zó vakkundig in elkaar gedraaid. Het voelen als ‘van punt A naar punt B’ liedjes, maar een aandachtige luisterbeurt bewijzen toch echt het tegendeel.

De teksten en de vibes op het album zijn geïnjecteerd met een introspectief optimisme (die niet altijd zo vanzelfsprekend is, als je enkel op de teksten af zou gaan) en daarmee vangen Becker en Fagen iets unieks. De mannen ademen ook muziek, wat maar al te goed te horen is in de fade-outs waar ze er vaak nog op los jammen en je ineens in de verte weer een hele nieuwe hook hoort.

Overigens, die gitaarsolo op Reelin’ in The Years, die is echt rete-verslavend. Van die gitaarlijntjes wil ik wel een badkuip vol laten lopen om me helemaal onder te dompelen.

Ik kan me helemaal vinden in je beschrijving van dit album, aerobag. Dit is een zeldzaam goede debuutplaat, maar het was in feite nog maar een voorbode van wat er daarna komen ging. Ik vind het altijd moeilijk om een favoriete Dan-plaat aan te wijzen. Over het algemeen gaat mijn voorkeur uit naar het latere werk, met name der trits Royal Scam/Aja/Gaucho. Maar het grote verschil van die albums met de debuutplaat is dat hier het spelplezier werkelijk vanaf spat, terwijl die latere albums natuurlijk veel gestileerder, perfectionistischer en uitgebalanceerder klinken.

Dit is nog vooral een band-album, al zetten de twee belangrijkste individuen ook hier al de lijnen uit. Muzikaal staat het op en hoog peil en alle songs zijn bovengemiddeld van kwaliteit. En het zijn bedriegelijk catchy nummers, instant meezingbaar, die bij nadere beluistering steeds meer gedetailleerde muzikale vondsten prijsgeven. Inderdaad: tot in de fade-outs toe.

Prima album van een band die destijds niet echt op mijn verlanglijstje stond. Ja, de hits Do It Again, Reelin' in the Years en in iets mindere mate Dirty Work bevielen me wel. Echter niet voldoende om een volledig album te willen hebben. Het bleef bij een zelf gekopieerde tape.
Wat betreft de hoes. Of je die nou mooi vindt of niet, hij is wel opvallend en onlosmakelijk horend bij dit album. Als een soort handelsmerk.
Nu ik een stuk ouder ben raakt het album mij meer dan destijds het geval was. Een 14e plaats in de 100 Greatest Albums of 1972 en in de huidige chart over dat jaar van best ever albums lijkt mij wel terecht. Vooralsnog 3,5*.

Het duurde even voordat ik naar Steely Dan ging luisteren, de uitstekende verzamelaar Showbiz Kids was mijn eerste kennismaking. Natuurlijk kende ik nummers zoals Reelin' In The Years wel van de radio.

Het debuut van een groep vernoemd naar een dildo dan. Hier lijkt nog wel sprake van een band in plaats van Fagen/Becker + studio muzikanten. Ik kan niet anders zeggen dat het een voortreffelijke debuutalbum is. De songs zijn puik, CBAT luistert heerlijk weg. Ontzettend knap als je bedenkt dat de nummers allesbehalve simpel opgebouwd zijn, mede door alle jazz invloeden. Geen wonder dat de band zeer populair is onder muzikanten.

Een paar albums verder kreeg SD regelmatig het verwijt dat hun muziek klonk alsof het uit een lab kwam. Daar is hier nog helemaal geen sprake van.

Dit album was mijn eerste kennismaking met Steely Dan en mede daarom heb ik een zwak voor dit album.
Vooral "Do it Again" vind ik een tof nummer en verveeld nooit. Het ritme van dit nummer pakt mij meteen. Volgens mij staat dit nummer, samen met "Reelin' in the Years " jaarlijks in de Top 2000.

Overige nummers klinken ook lekker en is geen zwak nummer aanwezig.
Wat ik knap vind van Steely Dan, dat ze de hoge lat die ze bij dit debuutalbum gelegd hebben, bij een aantal andere albums (The Royal Scam, Aja en Gaucho) nog hoger weten te leggen.

Gisteren verscheen zowel op vinyl als in hoge digitale kwaliteit de jubileumeditie van het klassiek geworden debuutalbum Can’t Buy a Thrill van Steely Dan. Het album behoort tot mijn muzikale DNA en is altijd mijn favoriete album van de groep gebleven, waarvan Donald Fagen en Walter Becker de frontmannen waren. Ze schreven samen ook alle muziek voor de groep.

Ze slaagden met Do It Again meteen een top tien hit te scoren. Eigenlijk wel verbazingwekkend, een zes minuten durende shuffle gebaseerd op een slaperig bossa nova-ritme, met latin-percussie van de Britse jazz muzikant Victor Feldman, zonder maar ook enig kenmerk van een klassieke popsong.

Dat de tweede single, het catchy Reelin’ in the Years, een hit werd lag meer voor de hand. Het eveneens van een shuffle-beat voorziene nummer bevat een van de meest onderscheidende sets gitaarsolo’s in de rockmuziek uit de jaren zeventig (door de New Yorkse sessiemuzikant Elliott Randall). Volgens overlevering zouden alle solo’s in één take opgenomen zijn.

Becker en Fagen waren trouwens meesters in het creëren van cryptische teksten. Een vreemde eend in de bijt is Dirty Work, misschien wel het meest commerciële nummer op het album. Het is een ongewoon emotionele kijk op ontrouw binnen het huwelijk gezien vanuit het standpunt van de man. Dit nummer werd origineel gezongen door David Palmer en nadat die in 1973 de band verliet, werd het nummer uit het live-repertoire geschrapt. Het nummer beleefde een remonte doordat het in 2001 aan het begin van het derde seizoen van The Sopranos werd gebruikt.

Can’t Buy a Thrill bevat geen enkel minder nummer, Only a Fool Would Say That is mijn persoonlijke favoriet. Overigens doen de volgende vier albums; Countdown to Ecstasy, Pretzel Logic, Katy Lied en The Royal Scam nauwelijks onder voor het debuut. Hierna werd de muziek van Steely Dan door hun streven naar perfectie helaas veel te gelikt voor mij.

Wat een hoge punten hier, zeg. Te hoog ... want het beste moest nog komen.

Kreeg vrijdag het nieuwe vinyltje binnen. Klinkt echt een stuk lekkerder dan alle CD's die ik van CBAT heb of gehad heb. Ik ben een gelukkige kampeerder !

Ik lees al deze enorm positieve recensies hier en verder op het internet, met uitspraken als 'meesterwerk.'
Ik heb dit album nu een aantal maal over de afgelopen dagen beluisterd.

Blijkbaar mis ik iets. Het is echt heel aangenaam om naar te luisteren. De eerste twee nummers beginnen het album echt geweldig, maar deze lijn wordt niet doorgevoerd.
Ik erken terdege hoe getalenteerd het muzikaal vakmanschap is, hoe invloedrijk en belangrijk dit album is, maar na een tijdje kon het me nooit meer echt pakken.

Om niet te zeggen dat ik er een hekel aan heb en ik ben behoorlijk nieuwsgierig geworden hoe hun latere albums zouden zijn, of ze hun songwriting zouden perfectioneren. Gaan we de komende tijd eens proberen.

Ik begin dit als een 3,5*

Ben weer eens begonnen aan het herbeluisteren van de eerste zeven albums van de Steely Dan catalogus (de twee 'nakomertjes' zijn zeker niet slecht maar omdat ze toch een heel stuk minder zijn laat ik ze hier buiten beschouwing). Eens kijken of mijn beeld hetzelfde is als in mijn herinnering. In die herinnering ontlopen de eerste zeven albums elkaar niet veel in kwaliteit, hoewel ik toch zo mijn voorkeuren had.

Dit debuutalbum laat zich nog als een album van een band beluisteren, hoewel het meeste toen ook al door Becker & Fagen werd bepaald. Komt natuurlijk ook door de andere zang. Het is ook het meest makkelijk in het gehoor liggende album, en zeker de twee bekende hits. Maar zoals zo vaak zorgt het vaak luisteren ervoor dat zich in de andere nummers wat meer diepgang ontvouwt, zoals Only a Fool Would Say That of Brooklyn (Owes the Charmer Under Me). Maar dit zijn slechts voorbeelden want de andere nummers doen hier niet veel voor onder. Heerlijk album!

Een tijdje geleden kwam ik een lijst tegen met muziek die allemaal beïnvloed was door Bob Dylan en deze Steely Dan stond ertussen. Ik kon het niet meteen plaatsen, maar Can't Buy a Thrill is natuurlijk een onderdeel van de eerste strofe uit It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry. Verder hoor ik weinig Dylan invloeden, maar Steely Dan heeft dat ook niet nodig: ze staan perfect op eigen benen. De twee prijsbeesten zijn de twee meest bekende nummers van de plaat (Do It Again en het niet kapot te krijgen Reelin' in the Years), maar ook in de rest van het album is nog veel moois te ontdekken met Dirty Work als hoogtepunt. Al merk ik wel dat na Reelin' in the Years mijn aandacht een beetje verslapt. Brooklyn (Owes the Charmer Under Me) is nog de moeite en Turn That Heartbeat over Again is een fijne afsluiter, maar zo'n nummer als Fire in the Hole? Neen, dat is wel een echte opvuller. Verder is dit een album dat qua algemene vibe niet zo als een geheel aanvoelt, maar geen idee waar dat net aan ligt. Naar het schijnt zouden de opvolgers in stijgende lijn zitten, toch tot aan de pauze in 1980, dus ik ben benieuwd wat die gaan geven. De titels op Countdown to Ecstasy doen momenteel weinig belletjes rinkelen, maar misschien wel als ik het hoor. Dat is echter voor binnenkort! Wat wel al meteen opvalt bij deze plaat en bij de opvolger, is dat het artwork echt spuuglelijk is. Instrumentaal zit het allemaal erg sterk ineen, maar visueel laten ze blijkbaar wel wat steken vallen. Gelukkig is het dan ook de muziek die het belangrijkste is, al vind ik zo'n totaalpakket toch altijd net wat toffer.

Ik luister de Top 2000 van 2023 terug van #2000 naar #1, maar ik beluister het hele album waar het nummer vandaan komt.

Album nummer: #9
Getriggerd door: #1992 (Do It Again)
Andere Top 2000 nummers op dit album: geen
Nummers toegevoegd aan persoonlijke playlist: Do It Again, Dirty Work, Midnite Cruiser, Reelin' In The Years

Lekker album dat lekker weg luistert. Naast Do It Again kende ik verder niks maar ben positief verrast door de algeheel goede vibes die het album me gaf. De nummers zijn over het algemeen catchy en aangenaam om naar te luisteren. Een persoonlijke favoriet ga ik het nog niet noemen dus ik hou het voor nu op 3.5*.

Dit is natuurlijk een weerzinwekkend feitje, dat voor mij veel zegt over die Top 2000: maar één nummer van The Dan, en dan bijna helemaal onderaan. En volgend jaar ligt-ie er natuurlijk gegarandeerd uit...

Geregeld beluister ik weer eens de eerste zeven albums van Steely Dan.

Vandaag dus deze Can't Buy a Thrill. Een beetje het buitenbeentje: Becker & Fagen nog niet zo dominant, andere zanger en nog een 'popsound'. Evengoed nog altijd heerlijk om te horen.