Himera - Sharing Secrets (2022)

Helemaal de shit weer deze.

Mist gewoon niet.

Kiss

Hoewel Sharing Secrets voor mij niet voor de volle speelduur raak is (maar moet dat? If you can't see beauty in all things, how can you see beauty at all?) omdat ik fluffy, lieve, schattige, snoezige, knuffelbare tracks als Taco en Umbrella, bijvoorbeeld, best allemaal fluffy en lief en schattig en snoezig en knuffelbaar vind maar tegelijkertijd ook erg onopmerkelijk, is dit voor mij toch zonder enige twijfel één van de meest overdonderend goede platen van 2022. Dat komt omdat de highs op deze plaat wel zó belachelijk hoog zijn dat het bijna niet meer uitmaakt of daartussen dan nog iets onopmerkelijks of run-of-the-mills zit. Himera blinkt voor mij uit in die zo bizar lush-klinkende tracks als Kiss, Rubber Ball... en You Make It Look So Easy, tracks waarop de combinatie van de meest goddelijke melodieën met crescendo's en climaxen en dan nog meer crescendo's en climaxen en nog meer en dan dacht je dat je er was maar: hey, we crescendo'en deze track nog even helemaal naar de tyfus enerzijds en die ongelooflijke, heerlijke, gruwelijke, magische, larger-than-life trancy synth stabs anderzijds (en knal daaroverheen soms dan nog eens van die ziekelijk fenomenale gepitchte vocaaltjes) een mate van muzikale bliss bereikt die niet alleen in Himera's eigen niche uniek is maar voor mij momenteel in het hele muzikale landschap ongehoord. You Make It Look So Easy is daarvan een uitstekend voorbeeld (en momenteel waarschijnlijk mijn favoriete Himera-track): die gierende en oh zo warme oh zo reverb-y synth stabs die niet alleen voor de meest hemelse melodieën zorgen maar ook, al stabbend, de track percussief en ritmisch smoelwerk geven; die oh zo melancholische en bruut hoog gepitchte vocalen (I wish you were here); de manier waarop het maar blijft crescendo'en. Ik ga hier echt zo hard op momenteel, Himera is een held!